Precies om 20:30 werd de lichte beat van When The Leaves Fall Down (album “Presets”) ingezet en betrad Marco Glühmann het podium. Hij liet horen dat hij goed in vorm was. De hele band trouwens, die aantrad zonder gitarist Kay Söhl. Hij werd vervangen door Guido Bungenstock die ook op de laatste twee albums al zijn bijdrage gaf. Maar Kay werd niet gemist, aangezien Bungenstock een zeer begenadigde gitarist bleek te zijn die moeiteloos de ene naar de andere geweldige gitaarsolo liet horen.

De hele band speelde geconcentreerd en met een flinke dosis spelplezier. Ik denk dat de band ook wat verrast was door het zeer enthousiaste publiek. Vooral nadat de band een ruime 35 minuten van “Posthumous Silence” had gespeeld leek de zaal wel te exploderen. Het daverende applaus maakte de leden even verlegen.

Na twee nummers van “Presets” werd van het album “Artificial Paradise” That’s Why It Hurts gespeeld. Op de een of andere manier kwam het eerste deel van het nummer totaal niet uit de verf. Ze zaten er steeds een toon naast waardoor het warrig klonk. Gelukkig wist de band dit te herstellen en was het tweede deel bijzonder sterk.

Wrightson damde daarna wel wat in, maar hij bleef volstrekt over de top en liep als een aandachtorgel over het podium. Steeds maar weer zijn armen over de schouders van de andere bandleden leggen en maar doen alsof je immens populair en geliefd bent. Dit tot duidelijke irritatie van John Jowitt bijvoorbeeld. Zijn zang an sich was best goed, vooral in het mooie Black Despair kwam zijn stem goed uit de bus. Maar qua podiumprestatie ging het helemaal nergens over. Na het album “The Visitor” van Arena stond Wrightson voor mij hoog op een sokkel, deze avond donderde hij er roemloos vanaf.

Maar, eerlijk is eerlijk, er viel ook een hoop te genieten. De instrumentale stukken waren geweldig. Dit met dank aan het geweldige basspel van Jowitt, de toetsen van Yogi Lang en het uitermate sterke gitaarspel van Wallner. Hij liet een paar geweldige solo’s horen. Hoogtepunt was het nummer Break You. Op zich één van de mindere nummers van het album (hoewel de zang van Mitchell veel goed maakt, maar ja, die was er niet) maar ze speelden een lang instrumentaal tussenstuk met daarin briljant toetsenspel van Yogi Lang die even helemaal los ging. Jammer dat de zang van Wrightson de rest van het nummer behoorlijk om zeep bracht. Ook het RPWL nummer Sugar For The Ape viel tegen. Het was me al een raadsel waarom ze nu net dit nummer hadden gekozen, maar het is totaal niet geschikt voor Wrightsons stem.

Het was dan wel een dubbelconcert, waarbij beide bands even veel speeltijd kregen (anderhalf uur), toch is de band die het eerste moet spelen voor het gevoel het voorprogramma en wat dat betreft had Sylvan moeten afsluiten. Een band met zes sterke albums verdient dat sowieso meer dan een projectband die pas net komt kijken. Gezien het feit dat vele mensen na Sylvan de zaal verlieten versterkt dit alleen maar. Altijd je sterkste troef voor het laatst bewaren.