Van enige organisatie lijkt welhaast geen sprake. Wilson en Serries worden verzocht het avondje af te sluiten in plaats van te openen en beginnen derhalve maar met opbouwen. Niet zonder enige moeite want na terugkomst van Arrow heeft Wilson twee tenen gebroken, wat niet alleen een Herr Flick-achtige tred oplevert maar ook nog eens veel pijn. Marillion / Porcupine Tree artworker Carl Glover heeft dan ook de dankbare taak chauffeur van Wilson te zijn aangezien die bij elk contact tussen tenen en welk oppervlak dan ook een onaangename blik vertoont.

Rond kwart over zeven zijn ze klaar en hebben de aanwezigen in de zaal kunnen voorproeven van wat komen gaat. De elektronische soundscapes hebben moeite niet overstemd te worden door de menselijke, want gegeten is er die dag nog amper. De plaatselijke Japanner begroet ons een kwartier later. Wilson roept nog dat hij er zo aankomt omdat hij nog wat met Tim wil doornemen. Goed nieuws, zeker als blijkt dat we hem helemaal niet meer zien en er dus nog een en ander gerepeteerd is.

Teruggekomen in de zaal blijkt dat het concert al begonnen is. Ietwat verrassend, zeker voor geluidsman Ian Bond die mee was naar de Japanner... Geen nood. De neergelegde ‘reserved’ papiertjes blijken te hebben gewerkt en we gaan vierde rij zitten. Tim Bowness is inmiddels net begonnen en bouwt per nummer zijn band op. Nummers van de verschillende projecten van Bowness passeren de revue en worden samengehouden door diens ontroerend mooie stemgeluid. Om negen uur is het dan pauze en kunnen we ons opmaken voor de tweede helft.

Zonder aankondiging betreedt Serries het podium en start voorzien van gitaar, effecten en e-bow een drone die kort daarna dient als layer voor een improvisatie van Steven Wilson. Mooi, ingetogen en vooral erg bijzonder. De vergelijking met Bass Communion loopt eigenlijk dan ook weer direct spaak aangezien Wilson daar nooit gitaar speelt, maar de benadering is soortgelijk. De drone gaat langzaam over in een werkelijk nummer en wel Alanis Morissette's Thank U wat in 2003 al door Wilson op plaat is gezet. Serries verlaat het podium waarna Wilson de microfoon ter hand neemt, per traditie doet alsof hij niets heeft voorbereid, om verzoekjes vraagt en vervolgens het geplande nummer inzet. Dat is een puntige man-met-elektrische gitaar versie van Even Less, gevolgd door de ouverture van The Sky Moves Sideways. Wilson blijkt Porcupine Tree niet nodig te hebben om de essentie van een nummer te laten horen. Na het immer fijne Trains, waarbij Wilson inmiddels op akoestische gitaar is overgestapt, is er wederom een grote verrassing als Stars Die wordt ingezet. Het Porcupine Tree gedeelte wordt hiermee afgesloten.

Peter Chilvers nestelt zich achter de toetsen en zet het titelnummer van de eerste Blackfield plaat in. Het blijkt het eerste van een trilogie aan Blackfield-nummers waarbij Once, van de aankomende tweede plaat, een spetterende elektrische uitvoering kent. Na Cloudy Now gaat het feest dan toch echt beginnen als (bent u er nog?) we beginnen aan het vierde project van Wilson: No-Man. Eindelijk…

"It's time to slaughter some No-Man songs," spreekt Wilson en krijgt prompt repliek van de opkomende Bowness, als die aftelt met de woorden "Let the massacre begin". Wat volgt is een boeiend schouwspel tussen de soms tegen het irritant aanzittende springerige Wilson en de ingetogen melancholie van Bowness. Geopend wordt er met Watching Over Me waarna het sprookje al weer bijna over is met een verrassende uitvoering van het titelnummer van "Together We're Stranger". De nummers worden subliem uitgevoerd en doen snakken naar meer. Dat komt er in de vorm van een toegift. "The saddest of songs" fluistert Bowness, "In what key is this one?" vraagt Wilson. Lekker stel. En samen maken ze Things I Want To Tell You tot een hoogtepunt van de avond.

Het publiek beseft dat. Het zal even wachten zijn op een nieuw No-Man album, maar als het eenmaal zover is, zal blijken dat hier het zaadje is geplant voor een echte live-reünie van de groep die vaak wel de gevoelige snaar weet te raken die Porcupine Tree zo vaak node mist. Norwich is inmiddels uitgestorven als we een uur of wat later op straat staan. Onwetend van wat er zich heeft afgespeeld…