After Forever neemt sabatical

De ware fan zal het ongetwijfeld gemerkt hebben, de Nederlandse gothic metal band After Forever heeft in 2007 veel meegemaakt. Een nieuwe deal met Nuclear Blast en The Entertainment Group, de release van een nieuw album, optredens in Europa en Amerika / Canada etcetera, en dat allemaal dankzij de steun de trouwe schare fans.

Helaas had 2007 ook een schaduwkant: gitarist en grunter Sander Gommans kreeg een burn-out en moest een aantal maanden rust houden. De band heeft dit goed weten op te vangen door o.a. George Oosthoek (ex Orphanage) in te zetten als grunter, zodat veel shows toch nog door konden gaan. Een Europese en Amerikaanse / Canadese tour volgden, deze keer weer met Sander en alles leek goed te gaan. Helaas kreeg Sander een tijdje geleden een hevige aanval in een vliegtuig, en na vele onderzoeken is gebleken dat deze aanval stressgeoriënteerd is. De doktoren vinden dit een zeer serieuze zaak en hebben hem aangeraden voor minstens een jaar absolute afstand van After Forever te nemen, om erger te voorkomen.

Aangezien Sander mede-oprichter / songwriter en co-manager van After Forever is, kan de band niet zonder hem bestaan. De band heeft dit in 2007 goed weten op te lossen wat betreft de live situatie, maar nog een jaar met compromissen zou niet bijdragen aan de kwaliteit die men wil bieden. After Forever is een band die altijd 100% wil geven op alle gebieden en dat is nu gewoon niet mogelijk.

De bandleden hebben dan ook met pijn in hun hart besloten een pauze van minstens een jaar te houden en hopen dat het publiek daar begrip voor heeft. Het is verschrikkelijk om alle leuke optredens en andere activiteiten die in de planning stonden te laten schieten, maar het is voor After Forever nog erger om niet alles te kunnen geven.

De dame en heren van de band hechten veel waarde aan hetgeen de band heeft opgebouwd, en dat willen ze niet verliezen. Ze realiseren zich echter wel dat ze veel vragen van de fans, omdat ze weten wat hun optredens en muziek voor hen betekent.

De bandleden zullen echter niet helemaal uit beeld verdwijnen, door deze break krijgt ieder bandlid wel de kans om zich op projecten te focussen.

Via hun site en hun MySpace site kan men zich daarvan op de hoogte houden.

Bron: www.afterforever.com

Ton Scherpenzeel blikt terug en kijkt vooruit

Ton Scherpenzeel, de medeoprichter en toetsenist van de Nederlandse symfoband Kayak kijkt in zijn weblog terug op de afgelopen jaren uit zijn verwachtingen voor 2008.

“Het nieuwe album (“Coming Up For Air” red.) is uit, de eerste twee concerten zijn gegeven, kortom: de kop is eraf. Hoe lang je ook meegaat in dit vak (in ons geval dus zo’n 35 jaar, de oefenjaren even niet meegerekend), het blijven spannende en vaak slopende tijden. Dat we inmiddels een aardige ervaring hebben opgebouwd, doet op die momenten eigenlijk nauwelijks ter zake. Bovendien hebben wij als band steeds meer te maken met het probleem dat alle leden ook nog (en eerlijk gezegd: vooral) andere dingen doen, om de bakker en de slager van te betalen, zal ik maar zeggen. De voorbereidingstijd is dus eigenlijk minimaal, en de fans die ons al wat langer volgen, weten het al een tijdje: de eerste concerten zijn in feite veredelde openbare repetities – althans, voor ons eigen gevoel.

En we maken het ons zelf, zoals gewoonlijk, ook weer niet eenvoudig. Ter herinnering: in 2000 was er dus een nieuw album, net als in 2001. Veel nieuwe nummers, en ook het oude materiaal was al een tijdje (een jaar of twintig) niet meer gespeeld, dus dat was oefenen. En als je niet veel meer dan 30 shows per jaar doet, bestaat het gevaar dat de repetitietijd langer in beslag gaat nemen dan de concerten zelf.

In 2003 kwamen we met de rockopera “Merlin, Bard of the Unseen”. Dat was 70 minuten nieuw werk, waar ook nog eens een heel orkest en video synchroon moesten meedoen, met alle technische valkuilen van dien. In 2005 zelfs een totaal nieuw repertoire: “Nostradamus – The Fate of Man”. Een dubbel-cd, weet u nog? Dat moest ook weer synchroon met koor en onspeelbare instrumenten (zoals bekend heb ook ik slechts twee handen). Tijdens die concerttour werd er zelfs geen enkel oud nummer gespeeld, niet eens Ruthless Queen.

Toen volgde Kayakoustic, in 2006. Het hele repertoire werd maar weer eens omgegooid, met slechts twee liedjes uit de vorige rockopera, en een hele rits nummers die we nog nooit hadden gedaan, en al helemaal niet op de semi-akoestische manier waarop die in deze tour ten gehore werden gebracht. En dan nu, 2008, weer een nieuw album, waarvan we maar liefst negen nummers spelen. Tevens zitten er in het repertoire ook weer een stuk of vier, vijf oude nummers die nooit of zelden het podium haalden, oftewel: de hele setlist was op wat standaardstukken na weer compleet veranderd. Het is tekenend voor onze situatie, dat bassist Jan van Olffen pas na anderhalf jaar de eerste noten van Ruthless Queen speelde.

Het mag duidelijk zijn: je zou je er wat makkelijker vanaf kunnen maken. Bovendien vragen daarmee wij ook nogal wat van onze fans. Nu weten die inmiddels wel dat ze bij ons nergens zeker van kunnen zijn, dus ze zijn wel een beetje voorbereid. Wie doen er dit jaar weer mee? Zo luidt de telkens terugkerende vraag. De bezettingen zijn sinds onze herstart eind 1999 inderdaad weer flink door elkaar gehusseld. Vergelijk de line-up van “Close to the Fire” maar eens met de huidige. Ik ben dan ook erg blij dat we inmiddels voor het derde jaar(!) dezelfde basisbezetting hebben (bijna een unicum in onze historie).

We gaan zien wat het komende halfjaar ons zal brengen. We zouden er niets op tegen hebben weer eens een wat breder publiek aan te spreken – met behoud van onze onvermijdelijke identiteit (maar zouden we er al van af willen, die blijft toch wel). Een beetje weg uit de marge dus, waar we de laatste jaren ondanks een (zeker gezien de vrijwel ontbrekende steun van radio en of tv) redelijke publieke belangstelling en een flink aantal ons vrolijk achtervolgende fans in terecht lijken te zijn gekomen. Een marge, die op gespannen voet verkeert met de eisen die het werken als professionele band aan je stelt, en waarvoor je keer op keer een beroep moet doen op mensen die iets meer willen doen dan datgene waarvoor ze betaald worden.

Dit gezegd hebbende, de eerste tekenen zijn bemoedigend. Maar je weet dat je als muzikant nu eenmaal blootstaat aan kritiek, en die zal ongetwijfeld komen. ‘Kayak tapt uit hetzelfde vaatje.’ ‘Rollatorrock.’ ‘De eerste elpee was toch de beste.’ Ik kan ze al dromen. Maar: ‘Opinions are like assholes’, zei een collega ooit, ‘everyone’s got one.’ Het hoort er nu eenmaal bij. Hadden we maar een vak moeten leren.”

Bron: www.kayakonline.nl

Nemesea in tv-programma De Wereld Draait Door

Op 21 februari gaan de heren van de Zweedse formatie Black Bonzo in het plaatsje Skelleftehamn de studio van Rastapopolus Recordings in om te gaan werken aan de opvolger van hun succesvolle album uit 2007, “Sound Of The Apocalypse”

Bron: www.blackbonzo.com

Knight of the Progs leert van fouten  

De Nederlandse symfoband Knight of the Progs is met hun eerste nieuwe multimedia show, die plaats vond op 19 december in sporthal De Schelft, Noordwijkerhout tegen de nodige technische en logistieke problemen aangelopen. De band en crew waren vanaf 15.00 uur aanwezig en hadden tot bijna 20.30 uur nodig om licht, geluid, instrumenten, laptops en dergelijke goed werkend te krijgen. Eén laptop gaf daarbij de geest en die was juist van belang voor de multimedia projecties. Bandvriend Peter Severijn (de lichtman en drumsupport van de band) reed / vloog met de auto naar Den Haag om de laptop van drummer Remco Engels op te halen. Die werd vervolgens door toetsenist Ebert Zwart geconverteerd t.b.v. de multimediashow, terwijl de eerste bezoekers al binnen kwamen. Een tikje gestrest begon de band dus met de show.

In een mooie en goed gevulde zaal zijn vervolgens de nodige epics en klassiekers op een enthousiast publiek losgelaten. Muzikaal groeide de show steeds beter, de multimediashow kwam helaas niet goed uit de verf. Vele bezoekers hebben hun mening dan ook gegeven in het gastenboek op hun site www.symfo.nl. De bandleden hebben deze kritische noten ter harte genomen. Uiteraard waren er gelukkig ook enthousiaste reacties.  

Dit resulteerde in een perfecte show op 9 januari in de Spirit of 66, Verviers (België). De band vindt het altijd weer een eer om in deze progtempel te mogen spelen. Het Genesis Project had er al drie keer gespeeld en eigenaar Francis was benieuwd naar hun nieuwe show. Men had de set wat aangepast op basis van de ervaringen in De Schelft. Bovendien was men dit keer al in de vroege ochtend vertrokken naar Verviers (bassist Sven de Haan zelfs al een dag eerder) om niet weer in tijdnood te komen. Dit keer was de set-up in Verviers dan ook soepel en relaxed. Eigenaar Francis bewees opnieuw een uitstekende zaalmixer te zijn, net als monitormixer Joël.

Opener Firth Of Fifth (Genesis) knalde er meteen goed in en daarna was de band prima op dreef tot en met de laatste song Dance On A Vulcano / Los Endos (Genesis). Het was voor de band een heerlijke avond spelen voor een geweldig publiek. Niet eerder werd er gespeeld voor een groep mensen die muisstil bleef tijdens de nummers, zelfs bij de meest rustige passages. Na twee toegiften (Chance Of A Lifetime (Kayak) en Alaska / Time To Kill (UK) was de show echt afgelopen en heeft de band nog met een aantal bezoekers een biertje gedronken.

Bron: www.symfo.nl

Ter promotie is er een spel ontwikkelt en beschikbaar gesteld via Amazon (link). Hier kan men The Mars Volta Game ‘Goliath The Soothsayer’ spelen en het verhaal ontrafelen dat The Mars Volta inspireerde tot het nieuwe album The Bedlam In Goliath.

De voorverkoop voor het concert in Amsterdam zal op zaterdag 2 februari om 10:00 via www.livenation.nl , de grotere postkantoren, VVV's en GWK's, 0900-3001250 (45 ct / minuut), www.ticketservice.nl en de kassa van Theater Carré van start gaan.