In 1980 scoort ze alweer een hit van formaat: Babooshka, een nummer dat de hormonale huishouding van menig mannelijke fan danig in de war stuurt. Het album "Never For Ever" brengt nog twee hits voort: Army Dreamers en Breathing, een ode aan het leven in een tijdperk dat beheerst wordt door de dreiging van een nucleaire oorlog. Kate Bush begint langzamerhand alle touwtjes in eigen handen te nemen en dat resulteert in haar eerste, eigen productie "The Dreaming" (1982). Ondanks het relatief bescheiden succes, levert de plaat het bewijs van haar integriteit ten overstaan van de gangbare (commerciële) trends die het muzieklandschap domineren. Om niets aan het toeval over te laten, laat ze zelfs een eigen studio bouwen waar ze in alle rust kan werken aan een volgend album. 

In 1985 slaat ze de wereld met verstomming met een absoluut meesterwerk: "Hounds Of Love". Naast enkele hits (Running Up That Hill en Cloudbusting) valt vooral de mythologische suite The Ninth Wave op, dat meteen duidelijk maakt dat haar creatieve output nog steeds onaangetast lijkt. Ondanks het commerciële en artistieke succes dat haar te beurt valt, blijft ze halsstarrig haar eigen koers varen en weigert om enige concessies te doen. In 1986 zingt ze samen met Peter Gabriel diens Don’t Give Up (van "So") de hitparade in en werkt in haar eigen tempo verder aan een nieuwe plaat. In 1989 komt ze met "The Sensual World" voor de dag, een redelijk ingetogen werkstuk waar ze op haar eigen manier inhoud geeft aan de term ‘wereldmuziek’. De meest opgemerkte passages op dit album komen tot stand met medewerking van een klein Bulgaars vrouwenkoor (Trio Bulgarka).

Het is dan weer enkele jaren wachten op nieuw materiaal, maar in 1992 verschijnt "The Red Shoes", waarop gastbijdragen van onder andere Eric Clapton en Prince te horen zijn. Ondanks stevige verkoopcijfers in de Verenigde Staten, zijn de commentaren op dit nieuwe werkstuk van Kate Bush niet unaniem lovend. Ze houdt zich van dan af meer onledig met aardse bezigheden zoals trouwen en een kind baren en lange tijd wordt van haar niets meer vernomen van het muzikale front. Ze kaapt her en der onderscheidingen weg voor haar unieke carrière maar daar blijft het dan ook bij.

Toch blijft ze niet bij de pakken neer zitten en werkt in alle stilte en vooral heel behoedzaam aan een nieuwe cd. En zie, in 2005 pakt ze uit met een heuse dubbelaar, die het lange wachten (ruim 12 jaar) ruimschoots compenseert. Ze lijkt vooral veel innerlijke rust gevonden te hebben, na enkele minder heuglijke gebeurtenissen (het overlijden van haar moeder én van Michael Kamen, dit enkele weken na het volbrengen van zijn bijdrage aan haar cd). "Aerial" (2005) is een meesterwerk van verstilde schoonheid in een uniek, sfeerrijk muzieklandschap, een oase van pastorale vredigheid in een steeds guurder wordende wereld.