Hoe ben je op het idee gekomen voor het nieuwe album, "Room XVII"? Het speelt zich volgens mij af in de tijd van de Verenigde Oost-Indische Compagnie?.
Het speelt zich eigenlijk af in twee tijden. De tijd van de VOC en in 1912 in Amsterdam. Het thema VOC is eigenlijk ontstaan doordat een tijd terug, ik denk wel twee jaar geleden, in iO Pages een oproep gestaan heeft aan Nederlandse bands om een conceptalbum te maken over de Nederlandse geschiedenis. Van Michelangelo, Leonardo Da Vinci en Nostradamus zijn inmiddels al een aantal albums gemaakt. Echter, van Nederlandse bodem en door Nederlandse bands, behalve Kayak dan, is er heel weinig gedaan. Dat is eigenlijk wel een leuk idee. Ik ben gaan zoeken of ik daar iets mee kon. Ik kwam eigenlijk uit bij de Bokkenrijders. Een vrij interessant thema en vrij onbekend voor de buitenwereld en ben vervolgens op internet gaan zoeken en zo. Informatie verzamelen, maar op een gegeven moment waren er zoveel dingen die zich tegenspraken. Daar kon ik geen kloppend verhaal van maken. Het was heel moeilijk en ook nog eens veel Nederlandse namen.

Internationaal dus eigenlijk te lastig.
Ja, ik trek daar toch een te klein publiek mee aan. Het moest toch iets zijn dat wereldwijd of in elk geval in Europa aanspreekt. Toen kwam ik dus bij de VOC terecht. Het is een verhaal in een verhaal. Het gaat over een ik-persoon, genaamd Ton Rock, dat in de tegenwoordige tijd speelt. Hij heeft een schizofrene geest. Zijn tweede persoonlijkheid is Jurrian, die meevaart op de Batavia. Die twee verhalen zijn centraal in het concept.

Je had een echt Shantykoor kunnen nemen, een koor dat echt zeemansliederen zingt.
Daar was echter de muziek niet naar. Ik moest iets vols hebben, iets krachtigs. Gewoon bombastisch. Ik had daar in eerste instantie ‘De Nachtegalen’ voor, een mannenkoor uit Someren. Ongeveer 70 man groot. Alleen hebben die dit jaar hun 60-jarig jubileum en ze zaten dus helemaal vol met activiteiten. Toen kwam Rob (Laarhoven) op een gegeven moment met een tip, want hij heeft connecties met de pr-man van ‘Lambardi’. Dat is een goed koor. Die pr-man had daar wel oren naar en zo is het balletje eigenlijk gaan rollen. De dirigent is bij mij thuis geweest om te kijken wat het inhield. Hoeveel repetities hebben we ervoor nodig? Wat kost het ons extra?

Het is één nummer. De moeilijkheidsgraad van datgene dat het koor moet doen, valt wel mee. Ik heb de muziek opgenomen en de partituur helemaal uitgewerkt voor drie stemmen. Vervolgens zijn zij ermee aan de gang gegaan. Eind juni 2005 hebben we het op locatie in Helmond, hotel Westende, opgenomen.

Kunnen we dan iets verwachten in de trend van puur massale koren, of in canon zoals bij Savatage?
Dat kun je ook verwachten, maar niet door dat koor. Ik ben daar een liefhebber van, met name dat canonachtige, die zangpartijen door elkaar. Opbouw, stapelen, zit er ook in. Maar het koor is echt massaal. Het koor heeft de rol van de jury.

Je bent waarschijnlijk ook liefhebber van klassieke muziek, of misschien zelfs wel klassiek geschoold?
Ja, toen ik 11 was heb ik vier jaar klassiek gitaarles gehad. Dat is eigenlijk mijn klassieke scholing. Er zitten in de nieuwe Medea wel veel klassieke invloeden. Dat zit met name in het gebruik van de strijkers.

Eén van de dingen die opvalt als we de twee Medea-albums met elkaar vergelijken, is dat je deze keer met een drummer van vlees en bloed werkt.
Ik heb geprobeerd te leren van de kritiek rond het vorige album. Er waren een paar dingen die ik veel te horen kreeg. Goed album, maar jammer van die drums. Ik ben dus geen drummer. Althans, ik heb wel bij een symfonieorkest slagwerk gedaan, maar echt een drummer ben ik niet. Maar ik kan wel drumpartijen programmeren. Maar dan heb je toch niet de feeling van een echte drummer. Dat was een punt. Op het nieuwe album moest dus een echte drummer komen.

Het artwork was, ik zal niet zeggen minpuntje, maar dat was voor verbetering vatbaar. Ik heb het allemaal zelf gedaan. Ik wil niet zeggen dat het slecht is, maar ik had niet de middelen om het er perfect uit te laten zien.

En nu, voor het nieuwe album?
Ik heb Erwin Munsters hier voor weten te strikken. De man die ook de Casual Silence hoes "Once In A Blue Moon" gedaan heeft. Die had zich aangeboden, want hij wil zelf ook een portefeuille opbouwen. Kunnen we samen iets doen? Graag! Zoiets grijp je met twee handen aan natuurlijk. Het klikt heel erg goed. Ik heb hem wat steekwoorden meegegeven en heel kort het verhaal vertelt, zodat hij een beetje een idee had waarover het moest gaan. Ik heb gezegd, maak maar eens iets. We zien wel. Ik had zelf wel ideeën, maar die heb ik hem niet opgelegd. Hij kwam met zijn eerste afbeelding aan en dat was eigenlijk meteen wat ik wilde. Die opzet was eigenlijk meteen goed. Dat was de basis om mee verder te gaan en verder uit te werken en nu ziet het er picobello uit.

Hoe ben je daar terecht gekomen?
Ik kende Jos van de mix van Medea. Ik heb toen drie dagen in Markant afgemixed. Hij deed daar het pr-werk, contacten, administratie. Daar kende ik hem dus van. Ik wist dat hij goed kon zingen. En voor dit nieuwe album had ik een paar doelen: er moet een echte drummer op het nieuwe album, het artwork moet beter en ik wil weer een stap vooruit maken in de gastvocalen. En dus vroeg ik Jos gewoon of hij een rol wilde zingen. Binnen een paar uur had ik een mailtje terug: "Kei te gek! Ik zou je graag willen helpen om het hele project naar een hoger niveau te tillen". Dat was eigenlijk de ingang voor het platencontract dat hij me daarna aangeboden heeft.

Een andere naam die opvalt in de lijst is Edwin Balogh. Hoe heb je Edwin kunnen strikken?
In eerste instantie via Jos. Ook Edwin heeft in het verleden voor Markant gewerkt. Hij is een avond komen luisteren toen we met de mix van "Once In A Blue Moon" bezig waren. We raakten toen al een beetje aan de praat. Het is voor mij ook iemand die benaderbaar was. Financieel gezien, maar ook omdat Jos en Edwin elkaar heel goed kennen, was die link eigenlijk heel snel gelegd. Edwin heeft vervolgens aangegeven dat hij het wilde doen met als voorwaarde dat de productie van het album bij Custom Records diende te gebeuren. Dat was voor mij alleen maar makkelijk, omdat ik dan geen studio hoef te huren. Daarnaast heeft Edwin heeft ook alle ‘vocal coaching’ gedaan.

De releasedatum staat al min of meer vast, november 2005.
Officieel was het 15 november 2005 maar in overleg met de platenmaatschappij, SnakeBite Records, hebben we besloten om de boel door te schuiven naar 6 januari 2006 zodat we gezamenlijk in staat zijn om het maximale rendement te halen uit de promotionele activiteiten en dan met name die in het buitenland.

Medea blijft puur een studiogebeuren en het is niet de bedoeling om het ooit op een podium te vertolken?
Ik zeg nooit nooit.

Je hebt tenslotte een aantal mensen tot je beschikking die normaal bij Casual Silence spelen en ook op het nieuwe Medea-album weer meedoen.
Dat ook. Ik weet hoeveel organisatie en tijd het kost om dit project voor elkaar te krijgen. Als je dat live gaat doen, vraagt dat nog veel meer investering. Het lijkt me heel mooi, maar het moet wel haalbaar zijn. Op dit moment is het dat niet. Het zou ten koste gaan van Casual Silence. Bovendien zitten alle zangers en zangeressen die meedoen al zelf in een band of hebben een heel druk privé-leven. Dat zijn factoren waarmee je van tevoren rekening houdt. Het moet muzikaal ook uitvoerbaar zijn. Ik kan zelf niet alles tegelijk inspelen. Dat betekent dat er gastmuzikanten moeten komen.

Het kan niet zo zijn dat we Casual Silence ooit een Medea-nummer horen spelen?
Incidenteel wel. Dat hebben we ook al gedaan. Het is eigenlijk niet de bedoeling. Er doen dan wel drie zangers mee van Casual, maar ik probeer het wel een beetje gescheiden te houden.

Dat is slechts voor weinigen weggelegd. In Nederland waarschijnlijk al helemaal niet, een enkele uitzondering daargelaten.
Je vroeg net of Medea nog op de planken komt. Ik zou het geweldig vinden, maar als je ziet wat je daarvoor moet investeren... Ik denk dat dit geen haalbare kaart is. Je weet natuurlijk nooit hoe een balletje gaat rollen. Stel, dadelijk gaat het album het in één keer keigoed doen. Het scheelt natuurlijk wel dat ik nu een platenmaatschappij heb, die in elk geval bezig is met promotionele activiteiten. Het album komt in heel Europa uit. Ik geloof in 12 landen binnen Europa. Mogelijk ook in Japan. In september 2005 is er weer een beurs waar Jos Mennen heen moet. De promo moet dan klaar zijn om de markt in Japan aan te boren. Als je daar een afzetmarkt hebt, dan wordt het wat interessanter. Zolang je die niet hebt, kost het alleen maar geld. Ik heb er wat geld in geïnvesteerd en dan mag je blij zijn als je op termijn quitte speelt. Wat ik zelf rechtstreeks kan verkopen, daar kan ik een beetje geld mee binnen halen. Daar doe ik het ook niet voor. Mijn ambitie was gewoon om "Individual Unique" te overtreffen. In eerste instantie zou er nooit een tweede cd komen, eigenlijk. Het album was afgerond en ik richtte me weer op Casual.

Voor "Individual Unique" zit toch nog een Medea-album, "Tales Of A Mystic"?
Dat klopt. Het album is nooit officieel uitgebracht. Ik heb er 40 zelf gemaakt en afgemixed op een achtsporen deckje. Ik vind het niet meer representatief, zowel kwalitatief als qua productie kan die gewoon niet mee.

In Medea speel je zowel gitaar als toetsen. Voorkeur?
Mijn voorkeur gaat eigenlijk wel uit naar gitaar. Met name ook omdat ik het bij Casual niet meer doe. Af en toe spelen we een nummer waar ik gitaar speel, maar dat is sporadisch. We doen The Thin Line van Queensrÿche als we een hele avond moeten vullen. Mark van Dijk gaat dan de toetsenpartijen spelen. Die zijn vrij eenvoudig.

Is het niet een idee om een keer een nummer te schrijven met drie gitaarpartijen?
Misschien wel een idee. Daar hebben we ook al over nagedacht, maar is tot nu toe nog niet tot uitvoer gekomen. De toetsen zijn bij Casual Silence niet meer weg te denken. Ik vind het binnen Casual Silence wel lekker om de toetsen te spelen. Als gitarist moet je jezelf bewijzen. Iedereen kijkt naar je. Dat hoefde van mij niet meer zo. Als je in dienst kunt spelen van een nummer is dat even belangrijk. Dat houdt wel in dat ik bepaalde ambities heb om bijvoorbeeld een bepaald niveau op gitaar te behouden. Daarom kan ik in Medea mijn muzikale ei kwijt.

Had je voor elk stuk al een bepaalde zanger in je gedachten? Je weet wat je collega’s van Casual Silence kunnen.
Het nieuwe Medea-album is meer gericht op de zang, is meer geschreven naar een nummer toe. Voor "Individual Unique" heb ik eerst de muziek geschreven en daarna de teksten. Met wat puzzelen is dat wel tot één geheel gekomen. Nu ben ik vanaf het begin van een nummer meteen begonnen met zanglijnen te arrangeren. De muziek staat in dienst van de zang. De rollen had ik eigenlijk al vrij snel verdeeld. Edwin Balogh is vrij laat in het proces gaan meedoen. Ik wist dat ik zo’n stem nodig had. Er staat een vrij stevig nummer op de cd. Edwin gaat in dat nummer een duel aan met Jos. Edwin is de ruige stem op de cd. De muziek vroeg daar om. Op andere momenten zijn er veel meer open stukken, gevoelige stukken. Dan komt Rob Laarhoven om de hoek kijken. Het waren allemaal puzzelstukjes die uiteindelijk, vrij gemakkelijk, in elkaar vielen. Qua muziek is het iets gevarieerder. Er zit ook een Oosters nummer in met een opzwepend ritme. Beetje salsa-achtige dingen zelfs. Ik denk dat het totaal wat meer bombastisch is.

Wat avontuurlijker ook?
Er zitten progelementen in, maar het totaal is toegankelijker. Juist ook omdat ik de muziek heb geschreven op zanglijnen. Alles staat in dienst van het nummer. Ik denk dat deze insteek het wat toegankelijker maakt.

Het zou een breder publiek aan moeten spreken.
Ik denk het wel. Er zitten iets meer metalinvloeden in. Er zit van alles wat in. Er zitten symfonische stukken in à la Pendragon, zeg maar. Er zit ook een kei heavy stuk in.