De reacties zijn wederom boven verwachting. Vooral live merken we dat het album zeer goed aanslaat bij de fans, al toen het album net uit was stonden legio fans letterlijk alles mee te zingen, ze kenden de nummers al van binnen en van buiten, wat natuurlijk zeer mooi is om als muzikant te zien.

Persoonlijk ga ik dan toch voor het titelnummer, Octavarium. Het is een zeer gevarieerd nummer dat veel invloeden en muzikale ideeën bevat en als zodanig ook voor mij het meest interessante nummer van het album. Uiteraard is het nummer ook een ode aan onze grootste voorbeelden, zo kun je bijvoorbeeld veel invloeden van Yes terughoren.

Het is natuurlijk zeer complimenteus voor een muzikant als een album op dergelijke wijze bewerkt wordt door wat feitelijk een aantal fans is. Ik weet echter niet in hoeverre het verhaal en de muziek is aangepast, wij als bandleden hebben ook geen uitnodiging of inspraak gehad maar er is wel toegezegd dat we opnamen van het optreden te zien zullen krijgen. Vooralsnog kan ik dus alleen zeggen dat het idee me zeker aanstaat.

Dat is eigenlijk het eerste album waarbij we voordat we de studio ingingen al materiaal hadden. Voor mij is het natuurlijk een zeer interessant album geweest, tot op zekere hoogte een soort ‘shredfest’, waarbij ik veel heavy metal-invloeden in de muziek heb kunnen verwerken. Het album is in hoge mate riff-georiënteerd, waarbij ik me heb laten leiden door bands als Anthrax, Pantera en natuurlijk ook Metallica. De reacties op het album zijn natuurlijk sterk variërend, maar de critici die beweren dat dit een Metallica-plaat is hebben niet goed door wat er precies bedoeld is met het album, wij hadden namelijk puur voor ogen een heftig metal-album te maken en met die instelling zijn we dan ook de studio ingegaan en het resultaat is er ook naar!

Feitelijk ben ik begonnen met mijn solowerk omdat ik door Joe Satriani gevraagd werd om te touren met G3. Daar ik moeilijk Dream Theater materiaal kon gaan staan spelen heb ik zelf materiaal geschreven, puur om op die tour te kunnen spelen. Zo is ook dit solo-album ontstaan, ik ben ook pas met G3 op tour geweest met dit materiaal, waarvan in Tokio een dvd is opgenomen die binnenkort verschijnt (deze is ondertussen al uit – CC). Het is voor mij dus niet zozeer dat ik mijn ideeën niet binnen het kader van Dream Theater kwijt kan, maar meer dat ik iets van mezelf moest hebben. Mijn nieuwe album is ook buiten het publiek van G3 om goed ontvangen, voor Dream Theater-fans met name is het een interessante plaat.

Het is natuurlijk zeer vleiend om te horen dat je een voorbeeldfunctie dient en los daarvan dwingt het me scherp te blijven. Ik zal altijd moeten blijven oefenen, mezelf dwingen te verbeteren en natuurlijk regelmatig nieuw materiaal opnemen. Ook breng ik instructiemateriaal uit, maar het is niet dat ik net als Jordan een online conservatorium erop nahoud. Het komt er feitelijk op neer dat mijn rol mij dwingt continu de beste van het spelletje te blijven en dat is natuurlijk een leuke uitdaging.

Ik speel tegenwoordig alweer een tijdje met mijn eigen Signature series van Music Man. In de eerste plaats is dat natuurlijk zeer voordelig omdat mijn gitaren puur naar mijn eigen wensen gevormd zijn en ik aanwijzingen kan geven hoe ik alles wil hebben en los daarvan sponsort Music Man mij ook. Ook over hun ondersteuning heb ik absoluut niet te klagen.

Voor deze tour heb ik maar liefst zestien gitaren bij me en een aantal versterkers en effectenpedalen en dergelijke. Ik gebruik Mesa Boogie versterkers en Lone Stars, ook van de Mesa Boogie lijn.

Dat verschilt natuurlijk. Feitelijk komt het erop neer dat ik me tijdens opnamen een studiomuzikant voel en tijdens het touren een tourmuzikant. Beide hebben natuurlijk hun eigen aantrekkelijke kanten, zo vind ik het hele creatieve proces van het studiogebeuren heel interessant, het feit dat je materiaal schrijft en opneemt. Bij het touren daarentegen liggen de charmes voor mij meer in het uitdagende ervan, je bent toch lang onderweg en om er dan steeds elke avond een goede show van te maken is erg vergend en natuurlijk de interactie met fans en pers, iets wat je in de studio feitelijk niet hebt.

Ja, feitelijk wel, het is nooit voorgekomen dat Mike zo dronken op het podium zat dat hij niet meer kon spelen. Hij wist wel steeds zijn partijen juist te brengen, dus het muzikale proces heeft er verder niet onder geleden. Het is natuurlijk wel voordelig geweest in zoverre dat de drie nummers die je bedoelt, The Glass Prison, This Dying Soul en The Root Of All Evil zeer sterke nummers zijn. Het is ook de bedoeling om als de cyclus voltooid is het geheel als een enkel epic te brengen live.

Feitelijk heeft ieder van onze toetsenisten zijn eigen invloed gehad op het geluid van Dream Theater. Kevin Moore bijvoorbeeld is medeoprichter van de band geweest en heeft gezien onze gezamenlijke geschiedenis ook veelal dezelfde voorbeelden en invloeden. Derek Sherinian daarentegen kwam weer uit een meer heavy metal- en fusion-georiënteerd milieu, hij heeft bijvoorbeeld bij Alice Cooper gespeeld en dat had natuurlijk ook een effect op het materiaal dat we in die periode schreven. Jordan is dan weer veel meer op klassieke muziek en klassieke prog geënt wat een duidelijke verandering aan de muziek heeft gegeven, de muziek is een stuk symfonischer geworden. Ook de verhoudingen binnen de band zijn natuurlijk verschoven, zo schrijf ik met Jordan bijvoorbeeld anders dan met Derek destijds.

We hebben binnen de band allemaal verschillende geloven en overtuigingen. Natuurlijk is het feit dat we al lang met de band bezig zijn een reden waarom we gaande blijven en het is natuurlijk ook gewoon onze baan. We zullen dan ook voorlopig nog bij elkaar blijven!