Ik ben er erg blij mee. Er zitten flink wat veranderingen in, maar uiteindelijk klinkt het precies zoals ik het van te voren in gedachten had. Ik ben een jaar bezig geweest met schrijven, opnemen en de productie en op een gegeven moment kom je op een punt waarop je precies weet hoe het moet gaan worden. En uiteindelijk is het ook zo geworden. Ja, ik ben er echt heel blij mee.

Ik denk gewoon niet dat de wereld elk jaar op een nieuw Jadis album zit te wachten. Wanneer je na 2 ½ of drie jaar een album uitbrengt, wordt het meer speciaal. Dan gaan mensen er ook meer naar uit zien. Een jaar gaat zo snel voorbij en er gaat zoveel tijd zitten in het maken van een album dat als je klaar bent met het ene album, je direct weer met de volgende zou moeten beginnen. Daar zie ik de lol niet van in en ik wil plezier hebben in wat ik doe. Kan je nagaan, in december heb ik het album gemixt en daarna heb, tot op de dag van vandaag, mijn gitaar niet meer aangeraakt. Ik ben alleen maar bezig met het promoten van het album. Dat geeft op zich niet, je hebt een muzikale- en een promotie tijd, maar daarom zou ik niet elk jaar een nieuw album kunnen uitbrengen.

Ja, dat klopt. Het was een andere manier van opnemen. Vroeger namen we alles in een periode van zo’n drie weken op. We huurde een studio en in die periode moest alles gebeuren. Deze keer heb ik gebruik gemaakt van de Macintosh computer. Dat betekende dat ik heel veel materiaal gewoon thuis kon opnemen. Alle gitaarpartijen zijn opgenomen in mijn slaapkamer. Ik nam alles rechtstreeks in de computer op. Het opnameproces kon daardoor tien maanden duren. Er was helemaal geen haast om alles op te nemen. En dat is het album ten goede gekomen denk ik.

Tja, het is gewoon heel moeilijk. Je doet wat je kan doen en je probeert het zo te doen dat mensen het leuk vinden. Wat jij zegt, dat het allemaal te bekend voorkomt, dat heb ik inderdaad wel meer gehoord.

Ja, dat is het zeker! Dit is de stijl die ik altijd al gewild heb. Ik ben gek op dit soort muziek. Het enthousiaste, het dynamische en het rauwe geluid in de muziek vind ik geweldig. Ik houd net zoveel van powerakkoorden en van zware gitaargeluiden als van melodisch gitaarspel. Het is gaaf dat we zoveel verschillen aspecten in het album hebben gekregen. Ik heb echt genoten van het opnemen van dit album. De totale speeltijd van het album wilde ik op ongeveer 52 minuten hebben, maar ik had meer materiaal opgenomen. We konden niet kiezen welk nummer er tussenuit moest, dus hebben we besloten alles erop te zetten en de speeltijd zo te verlengen tot een uur.

Dank je wel! Het is altijd goed om feedback te krijgen van mensen die de band goed kennen en al lang volgen. Ik hoop dat mensen denken "hé, dit klinkt anders, maar wel gaaf" en niet dat ze denken "het klinkt anders, ik vindt het helemaal niets". Ik vindt het sowieso bijzonder dat mensen die van prog houden ook van Jadis houden. Ik vind onze muziek eigenlijk niet progressief genoeg voor progfans, we hebben niet veel toetsensolo’s, geen Mellotron en niet zo veel tempowisselingen. Ik zou dat ook niet willen, dat is allemaal al een keer gedaan. Ik probeer de muziek fris te houden.
Ik moet zeggen dat ik er erg naar uitkijk om het nieuwe materiaal live te gaan brengen. We komen dan met een nieuwe toetsenist en misschien ook met een tweede gitarist. Op "Photoplay" staan namelijk veel stukken met twee gitaren en dat geluid willen we live ook creëren. Of we een tweede gitarist meenemen hangt af of we een toetsenist kunnen vinden die ook goed de achtergrondpartijen kan zingen.

Ja, het is vreemd, deze keer heb ik de zang opgenomen met goedkope microfoons. Normaal gesproken sta je in een studio je partijen in te zingen door een microfoon die 1000 pond kost. Nu zijn de partijen opgenomen in de studio van Steve Thorne en hebben we microfoons gebruikt van nog geen 200 pond. Ook heb ik veel meer ingezongen in één take, in plaats van meerdere. Het eerste nummer dat we opnamen was Asleep In My Hands en in dat nummer moet ik best wel hoog zingen dus ik was vooraf best sceptisch, maar het klonk geweldig. Dat gaf vertrouwen voor de rest.

Het materiaal dat Martin en ik samen geschreven hebben is alleen gebruikt voor "More Than Meets The Eye" en "Across The Water". Muzikanten hebben altijd heel sterk een eigen identiteit en die moet matchen. In de periode dat we aan "More Than Meets The Eye" en "Across The Water" werkten, zaten we echt heel erg goed op één lijn. We wisten precies wat we wilden. Na die tijd zijn we op het muzikale vlak steeds meer uit elkaar gegroeid. Na "Across The Water" hebben we helemaal niets meer samen geschreven. Ik schrijf muziek altijd vanuit de gitaarpartijen en Martin begint altijd met de toetsen, dat is een heel verschil. Ik denk dat Martin geen uitdaging meer uit Jadis kon halen. Kijk, als je goed naar Jadis luistert is het heel erg zang- en gitaar georiënteerd en ik denk niet dat dit iets is dat Martin graag wil doen. Martin houdt meer van de aanpak zoals IQ dat doet. Daar kan hij veel meer meeschrijven aan de muziek. Nogmaals, ik denk dat voor Martin de uitdaging eraf was. Ook vond hij dat zijn talenten binnen Jadis niet voldoende gebruikt werden.

Ik denk dat hij die tijd nodig had om tot een beslissing te komen. Ik denk dat hij toch wel plezier haalde uit albums als "Understand" en "Fanatic". Nu is het voor hem gewoon tijd voor een verandering. Toch zag ik het al een tijdje aankomen. Kijk, ik ben helemaal niet goed in compromissen maken als het om muziek gaat. Dus als Martin met een voorstel kwam om de toetsen op een bepaalde manier te laten klinken, of wanneer hij suggesties deed, gebeurde het nog wel eens dat ik dat gewoon niet wilde. En dat kan heel moeilijk zijn. Martin had echt wel duidelijke ideeën over hoe Jadis zou moeten klinken, maar ik had daar moeite mee. Dat was niet de weg die ik in wilde slaan. Ik wil niet egoïstisch overkomen, maar binnen een band is er altijd iemand die duidelijk de lijnen uitzet en die de weg bepaalt. Binnen Jadis ben ik dat en niemand anders. Martin heeft genoeg gehad (lacht). Maar laat één ding heel duidelijk zijn, we zijn echt als vrienden uit elkaar gegaan. Er is geen ruzie of zo.

Ik ben bezig met vier kandidaten. En nu is het een kwestie van de juiste persoon te kiezen. Het moet wel een toetsenist zijn die ook de achtergrondzang voor zijn rekening kan nemen. En geloof me, een toetsenist vinden die ook kan zingen… dat is niet makkelijk. Echt een probleem zal het niet worden, de toetsenpartijen binnen Jadis zijn nu eenmaal niet zo moeilijk.

Ja, zeker weten! We zijn een totaal verschillende band na drie of vier concerten, dan zijn we echt opgewarmd. Helaas krijgen we nooit echt de mogelijkheid om veel op te treden. Dat is echt zonde. Mensen die op het eerste concert komen, zien daarom misschien niet zo’n goede show als de mensen die op het derde optreden komen. We kunnen gewoon niet genoeg concerten boeken op een tournee. Ik hoop dat te veranderen als we in juni op tournee gaan om "Photoplay" te promoten.

Je hebt helemaal gelijk. Ik ben inderdaad niet bang om dingen te veranderen als we optreden. Soms maak ik de nummers iets langer of pas ik het einde wat aan. Ik wil daar voor de komende tour ook echt aan werken. Vooral het oudere werk wil ik wat anders proberen te brengen.

Oké, goed om te horen! Goed om te horen dat mensen onze live albums zo goed waarderen. We doen qua productie ook altijd ons best om het zo live mogelijk te laten klinken. We vertrouwen altijd heel sterk op het live geluid en willen er later in de studio zo min mogelijk meer aan doen. De drums bijvoorbeeld zijn helemaal niet meer bewerkt, die klinken volledig oorspronkelijk. Vaak veranderen bands het geluid van de snaredrum en bassdrum, maar wij laten alles altijd zoals het oorspronkelijk was.

Ik zou graag "Across The Water" als remaster willen uitbrengen en er dan ook een dubbelalbum van maken. Eerst moet ik dan de archieven doorspitten om materiaal uit die periode te zoeken dat ik voor de tweede cd zou kunnen gebruiken.

Hmm, dat was een lange tijd geleden. Ik ben inmiddels al best wel oud, maar volgens mij was ik een jaar of 15 toen ik begon. Ik heb nooit een les gehad, ik heb alles mezelf aangeleerd. Ik heb altijd een hekel gehad aan muziek leren en dan bedoel ik muziektheorie, ik wilde daar echt niets van weten. Ik heb mezelf aangeleerd om gitaar te spelen. Gewoon door naar andere gitaristen te luisteren.

Nee, ik kan ze echt niet lezen. Ik moet zeggen dat ik het nu wel interessant vind. Ik denk dat als ik wel noten had kunnen lezen en schrijven, dat mijn muziek anders zou klinken. Nu luister ik gewoon of iets goed klinkt of niet. Ik beslis niet van te voren of iets in E mineur of in G zal beginnen. Ik speel gewoon en kijk of iets goed klinkt of niet. En ja, het werkt prima zo. Het voordeel van geen les krijgen is dat je zo geforceerd wordt om je eigen stijl te creëren. Alle akkoorden die ik speel heb ik gewoon zelf bedacht. Ik heb echt geen idee hoe ze heten. Ik zet gewoon mijn vingers op de gitaar en speel net zo lang tot ik een goed geluid hoor. Ik hoop dat het daardoor ook origineel klinkt. Ik heb het niet les krijgen nooit als een probleem gezien. Ik wilde gewoon gitaar spelen en niets of niemand kon me daar vanaf houden. Vaak zijn mensen ongeduldig en willen ze alles sneller leren en nemen ze daardoor lessen. Voor sommige mensen werkt dat prima.

Ik moet toegeven dat jouw gitaarspel één van de redenen is waarom ik vorig jaar met gitaarlessen ben begonnen.

Oh, wat gaaf om te horen! Gaat het goed?

Haha, ik zal je een hint geven. Bijna de hele solo wordt maar op één snaar gespeeld. Het is een techniek die een stuk makkelijker spelen is dan dat het eruit ziet.

Het is hoofdzakelijk mijn werk, ja. Wel speel ik veel in kroegen en bars en daar zing ik dan covers van o.a. Crowded House en Oasis. Ook doe ik hier en daar wel eens wat sessiewerk. Verder verkoop ik Jadis albums en merchandise via het internet. Daar zit geen label tussen, dus is de winst voor mijzelf.