Nadat Edo Spanninga vorig jaar al de nodige kontakten met Alfonso Vidales van BajaProg (en natuurlijk de Mexicaanse band Cast) had gelegd, kwam dan eind 2005 de bevestiging. Buiten alle (leuke) opwinding kwam er een zee van discussie op gang over de praktische zaken. We hebben allemaal met privé-situaties te maken waarbij de nodige organisatie en acceptatie vereist is. Daarnaast kom je zaken tegen zoals douane, de technische gang van zaken, paspoorten, visa etc. Gelukkig doet iedereen binnen de groep wel iets en dan ontstaat langzaamaan een kompleet beeld. Let wel, we zijn er nog niet geweest!

Doordat vanuit BajaProg bijvoorbeeld de tickets reeds geregeld zijn, blijkt dat we door de VS reizen. Mijn persoonlijke indruk is dat men daar toch behoorlijk paranoia is geworden met de (echte of vermeende) terreurdreiging in het achterhoofd. Wellicht valt alles mee (gaan we wel vanuit), maar misschien hebben ze de neiging om rockgroepen extra aan de tand te voelen. Gaan we allemaal meemaken.

Progwereld gaat de komende tijd, van 7 t/m 11 maart, onze bevindingen weergeven, met misschien een nabeschouwing. We zullen trachten dagelijks, telkens via een ander groepslid, contact te hebben, misschien met foto's erbij en jullie daarmee op de hoogte houden van het wel en wee van Flamborough Head tijdens BajaProg 2006, Mexicali, Mexico.

Hallo allemaal, eindelijk zijn we gisteravond na 29 uur reizen aangekomen in het hotel. Eerst een vlucht van bijna 10 uur van Amsterdam naar Atlanta (VS) en daarna na een paar uur wachten door naar San Diego.

Op het vliegveld aangekomen werden we opgepikt met een tourbus om de laatste twee uur te doen. Leuk was dat er ook al vele ander bands waren en de bus vol zat met muzikanten. Na twee biertjes en handen schudden van de meest uiteenlopende mensen, in bed gevallen en geslapen als een spreekwoordelijk ‘blokje’.

Vanmorgen waren Eddie - mijn slapie voor het hotel - en ik (Marcel) om 8:15 uur al wakker en aan het ontbijt gegaan. Nu snappen we ook dat de mensen in dit deel van de wereld een probleem hebben met dik worden. Wat een uitgebreid ontbijt. Wel raar wakker worden met inmiddels 25 graden buiten met palmbomen en een zwembad voor de deur. Het is hier echt prachtig.

Inmiddels ook mensen van Odessa, Hatfield and the North, Marillion, England, Lazuli en natuurlijk de club van Mostly Autumn gesproken. Deze zaten naast ons in het vliegtuig vanaf Atlanta. Leuk om ze allemaal even te spreken. De ontvangst door Alfonso van Cast als organiserende band is hartelijk en vriendelijk. Leuk is ook dat er vanochtend een workshop was over akoestische instrumenten, gegeven door Amarok. Helaas hebben we die gemist, omdat we buiten in de zon moesten zitten.

Momenteel wordt er buiten bij het hotel gesoundchecked door Cast op een schitterend groot podium.

Vanavond zullen wij getuige zijn van het optreden van o.a. Marillion (akoestisch)en The Flower Kings in het Theatro del Estado. We zijn benieuwd...

We houden jullie op de hoogte,

Na een heerlijke nachtrust hebben we eerst genoten van een typisch Mexicaans ontbijt. Vervolgens hebben we lekker in de zon gezeten rond het zwembad en genoten van de ochtendrust. We hebben wat kennis gemaakt met de nodige andere muzikanten zoals Steve Hogarth (Marillion), Richard Sinclair en Phil Miller (Hatfield and the North) en Marco Fabbri, Lorenzo Giovagnoli, Giulio Vampa, Valerio de Angelis (Odessa) en ook met de leden van Mostly Autumn, Cast, Lazuli, Flower Kings etc. etc.

Cast in actie op hun thuispodium

's Middags een live optreden gezien van Cast, de band van organisator Alfonso Vidales. Daarna een prachtige akoestische set van (een deel van) Marillion. Steve Hogarth, Steve Rothery en Pete Trewavas speelden op mooie wijze o.a. nummers als Easter, Brave, Cover My Eyes en Man Of A Thousand Faces.

's Avonds hebben we in een lokale ‘eetCANTINA’ genoten van Enchiladas om vervolgens per taxibus naar het Theatro del Estado te gaan, waar we optredens hebben gezien van Evolucion uit Chili met een typische mix van fusion / jazz-rock en een vleugje symfo en Trettioariga Kriget uit Zweden; een meer songmatige symfoband. Als uitsmijter zagen we een zeer indrukwekkend optreden van The Flower Kings. Deze band laat zien (en horen) dat vakmanschap, routine en absolute instrumentbeheersing niet automatisch een garantie is om een zaal vol te krijgen. Tot onze verbazing verlieten toch de nodige mensen vroegtijdig de zaal, wat wellicht ook te maken zou kunnen hebben met het late tijdstip (1.00 uur) en een soort ‘muziekverzadiging’. Wij vonden het erg goed en ook het zaalgeluid was van een hoge kwaliteit. Niets op aan te merken!

Na het optreden kon Margriet het niet laten om even op het podium te kruipen om alvast in de stemming te komen, waarbij ze nadien weer meteen aan de rustgevende medicatie kon. De rest van de avond hebben we haar niet meer gehoord en zat ze met haar ‘Bachbloesemrescue- remedyverstuiver’ op het balkon van haar kamer en werd de beschreven situatie in ons nummer Limestone Rock ineens een reële optie. Na afloop zijn we naar het hotel vervoerd voor een goede, maar korte nachtrust, waarna het weer tijd werd voor het ontbijt.

Wordt vervolgd.....

Groeten, 
Margriet, Edo, Eddie, Marcel, Dammes & Koen (Flamborough Head)

Edo's psychosomatische benadering van H5N1

Donderdag, de dag van ons optreden. Na het ontbijt het businesscenter met internettoegang opgezocht om het verslag van de vorige dag te maken. Na het zetten van een aantal handtekeningen hebben we onze instrumenten gepakt en werden we gebracht naar het Teatre Del Estado voor de soundcheck. Helaas konden we hierdoor niet de optredens bijwonen van de bands die ‘s middags in de tuin van het hotel zouden gaan optreden.

Vóór ons hadden Mostly Autumn en Amarok hun soundcheck al gedaan. Stagemanager Cesar was samen met zijn vrijwilligers een en al hulpvaardigheid, om de vier minuten werd ons gevraagd of alles naar wens was! Backstage stond een enorme voorraad instrumenten waar wij uit konden kiezen. Zo had Eddie de keuze uit diverse versterkers en gitaren, samen met zijn eigen Galamagitaar gaf dat een gerust gevoel. Dammes was erg in zijn nopjes met de Yamaha tafel die er stond. Achteraf kregen we allerlei positieve reacties op de geluidskwaliteit wat natuurlijk vooral de verdienste was van Dammes, maar ook van de perfecte PA die er stond.

Maar we kregen het even Spaans benauwd toen we rond 19:00 uur zagen dat de zaal nog zo goed als leeg was. Dit bleek te komen doordat het middagprogramma bij het hotel was uitgelopen. Toen om 19:30 uur het gordijn dan eindelijk openging bleek de zaal vol te zitten met enthousiaste mensen.

Een groot podium, goed licht en een volle zaal waren voor ons de prikkels om ertegenaan te gaan. Na de eerste nummers begon het steeds beter te lopen, de wisselwerking tussen ons en het publiek groeide naarmate het optreden vorderde. Margriet’s Spaanse introductie (natuurlijk voorbereid met onze Spaanstalige Dammes) viel in goede aarde. In een roes ging het optreden aan ons voorbij, in onze beleving duurden die 75 minuten maar een kwartiertje. We vonden het dan ook jammer dat het al weer zo snel was afgelopen. Gelukkig waren de enthousiaste reacties niet van de lucht en konden we een staande ovatie in ontvangst nemen!

Eenmaal uit onze kleedkamer werden we belaagd door handtekeningenjagers en nieuwe fans. Opvallend veel mensen kenden onze muziek niet en uit de vele reacties bleek dat men aangenaam verrast was. Het was soms wat chaotisch om tussen het handtekeningen uitdelen, mensen te woord staan die allemaal ‘stunnned’ waren. Je wist soms niet welke pen je het eerst moest grijpen om een handtekening te zetten. Grappig detail was ook nog toen Koen na het optreden zijn stokken in het publiek gooide, we deze een tijdje later terug kregen om te signeren. Vervolgens verscheen er ook nog een nieuwe set stokken met de vraag die ook te signeren.

Daarnaast vlogen de cd’s en T-shirts als zoete broodjes weg en hebben we ook nog voor kranten, radio en TV interviews gegeven. Kortom, het gaf ons bij tijd en wijle een onwerkelijk gevoel om zo overdadig in de belangstelling te staan. Maar we moeten bekennen dat het wel een héééél erg lekker gevoel is, wat voor ons nog wel even mag blijven. Wie weet blijft dat voor dit continent ook zo in de toekomst, omdat er van verschillende kanten op aan is gedrongen om toch vooral weer naar Baja of Nearfest te komen. Ook Zuid-Amerika wil ons graag op de planken hebben. Kortom, Flamborough Head wordt een serieus Export PROGduct. Aardig was ook dat Paul Whitehead, hoesontwerper van de eerste Genesis LP’s, enthousiast op ons af kwam met zijn complimenten over ons optreden.

De rest van de avond genoten we van Amarok en Mostly Autumn die beide een perfecte show neerzetten. Aan het eind van de avond bracht het pendelbusje ons weer naar het hotel alwaar een aantal Amerikaanse bezoekers ons opwachtte voor handtekeningen en een groepsfoto. Voldaan vertrokken we naar onze kamers voor een welverdiende nachtrust.

Groeten, 
Margriet, Edo, Eddie, Marcel, Dammes & Koen (Flamborough Head)

Helaas is het vandaag alweer onze laatste dag, de tijd lijkt hier echt te vliegen. Vandaag begon de dag ‘regenachtig’. Het blijkt bijna nooit te regenen in Mexicali, maar vandaag hadden de weergoden kennelijk even geen rekening gehouden met Baja Prog. Doordat het te gevaarlijk (kortsluiting) was om het programma op het ‘buitenpodium’ door te laten gaan werd besloten om het programma enigszins aan te passen.

Voor Odessa betekende dit dat zij in een ruimte in het hotel mochten spelen. Deze ruimte bood te weinig plaats voor alle toeschouwers waardoor ook veel mensen buiten stonden. De Italianen zetten weer een wervelende set neer met nummers van hun cd "Stazione Getsemani", aangevuld met een aantal nieuwe nummers en hun ‘cover’ set met nummers van Led Zeppelin, Deep Purple etc.

De rest van het programma werd afgewerkt in het Theatro del Estado. Wij zijn ondertussen nog even souvenirs gaan kopen in een groot overdekt winkelcentrum en hebben daar een ‘fast-food’ pizza weggewerkt. Daarna naar het theater gegaan om een live optreden bij te wonen van het Amerikaanse Mirthrandir. Deze, in 1973 in New Jersey, opgerichte band maakt muziek als een mix van Gentle Giant, King Crimson, Yes en ELP. De nummers worden enthousiast door de muzikanten neergezet. Veel toeschouwers leken de band te kennen, want er werd zeer enthousiast gereageerd.

Na deze band was het de beurt aan Hatfield And The North. Deze groep met Richard Sinclair, Pip Pyle, Phil Miller en Alex Maguire (in plaats van originele toetsenist Dave Stewart) liet oude tijden herleven met hun Canterbury jaren ‘70 muziek. Helaas was de geluidskwaliteit in de zaal matig en werd er enigszins rommelig gespeeld. Onze geluidsman Dammes heeft nog getracht het zaalgeluid wat beter te krijgen. Wel werd er door een groot deel van het publiek enthousiast gereageerd. Daarnaast waren er ook veel mensen (waaronder Koen) die vroegtijdig de zaal verlieten. De muziek kon hem niet boeien en, in combinatie met het slechte geluid en de weinig boeiende show, koos hij ervoor om zijn heil in de foyer te zoeken. Opvallend detail was dat drummer Pip Pyle, ondanks 4 gebroken middenvoetsbeentjes, gewoon meespeelde.

Na dit optreden was het de beurt aan Los Trios Marillios. Ook deze keer lieten Steve Hogarth, Steve Rothery en Pete Trewavas een perfecte show zien. Het geluid was in perfecte balans en met z’n drieën weten ze een zaal ‘plat’ te krijgen. Steve Hogarth liet horen dat hij over een wel heel goede en mooie stem beschikt die hem in staat stelt om de nummers met veel gevoel en emotie te zingen. Ook het prachtige, gevoelige gitaarspel van Steve Rothery viel op. Absolute klasse. Zij speelden, naast de nummers die zij eerder die week ten gehore brachten, ook nog o.m. Hollow Man, Runaway en Afraid Of Sunlight.

Helaas moesten wij, i.v.m. ons vertrek om 0.00 uur, het Theatro del Estado (te vroeg) verlaten waardoor wij de show van het Poolse SBB moesten missen. Ook konden wij helaas niet meer te gast zijn bij ‘The After Party’ in het huis van Alfonso. Wel hadden we een half uur voor ons vertrek uit het hotel nog even gelegenheid een biertje te drinken aan de bar. Bleek Marcel in gesprek te geraken met een bargast die bleek Stu Cook te heten en de bassist van Creedence Clearwater Revival te zijn. Ze hadden net die avond een optreden gedaan hier in Mexicali in het honkbalstadion voor 12.000 mensen. Leuk om als collega's even bij te praten over bassen en versterkers. Natuurlijk moesten ze ook samen op de foto.

Groeten, 
Margriet, Edo, Eddie, Marcel, Dammes & Koen (Flamborough Head)

Omdat het weer slecht zou zijn (er zou sneeuw liggen in de bergen) en dat we wel eens lang zouden kunnen wachten voor de grens van Mexico en Amerika, moesten wij extra vroeg vertrekken naar San Diego. Om 0.10 uur kwam een busje ons ophalen bij het Araiza hotel. Voor ons was Baja Prog afgelopen en zou er weer een lange reis volgen.

De grensovergang tussen Mexico en Amerika leverde niet veel vertraging op. Na even wat drinken te hebben gekocht werd de reis naar San Diego hervat. Normaal zou deze reis ongeveer 2 ½ uur duren. Het eerste stuk leek prima te gaan, maar toen we bij de bergen kwamen bleek er nogal wat sneeuw te liggen. Er moest af en toe bijna stapvoets gereden worden en her en der zagen we diverse auto’s naast de weg liggen die geslipt waren. Het gaf een vervelend gevoel maar onze chauffeur die normaal touringcars bestuurde wist ons heelhuids in San Diego af te leveren. Het was inmiddels rond 3.45 uur.

Om 5.00 uur hebben we de bagage ingecheckt en moesten we door de douane. Het was i.v.m. begin voorjaarsvakantie in Amerika, inmiddels al flink druk op de luchthaven.

Na de gebruikelijke bagage- en paspoortcontrole konden wij rond 6.30 uur instappen en vertrok ons vliegtuig om 6.45 uur voor de vlucht (4 uur) naar Atlanta. We kwamen rond 12.30 uur (plaatselijke tijd) aan op de luchthaven. Het tijdverschil tussen San Diego en Atlanta is 2 uur (later). Onze vlucht naar Amsterdam zou om 17.40 uur vertrekken dus konden we ons tot die tijd op het vliegveld vermaken.

Flamborough Head zit ff in een dipje

Na wat te hebben gegeten, gerust, rondgewandeld en vliegtuigen gespot en natuurlijk veel napraten, konden we om ongeveer 17.00 uur instappen. Het vliegtuig vertrok precies om 17.40 uur voor een vlucht van ongeveer 8 ½ uur. Deze reis was vermoeiend en we probeerden de tijd door te brengen met lezen, praten, slapen en film kijken. Om 8.10 uur landden we dan eindelijk op Schiphol waar we werden opgewacht door familie.

Ons avontuur naar Baja Prog lijkt nu echt achter ons te liggen maar we kijken terug op een enorme ervaring, een heel plezierige tijd en een perfect georganiseerd festival. We hopen snel weer eens terug te komen!

Groeten, 
Margriet, Edo, Eddie, Marcel, Dammes & Koen (Flamborough Head)

In de lokale krant