(lacht) Ja, inderdaad...

Ik heb het niet alleen gekozen, feitelijk schrijft de hele band mee aan het materiaal en op een gegeven moment kwamen Dave (Meros) en onze mede-songwriter John Boegehold aanzetten met het idee van een man die een auto-ongeluk krijgt en zijn hele leven aan zijn ogen voorbij ziet gaan en de rest van de band kon zich daar wel in vinden.

Nee, niet bepaald, het is gewoon vanzelf zo gegaan. Nadat we besloten hadden het concept te gebruiken, brachten de verschillende leden van de band allerlei ideeën aan en langzaamaan is het stuk gegroeid tot wat het uiteindelijk is. De eerste nummers van het album vormen dus feitelijk één suite, terwijl de rest van het album bestaat uit losse, onafhankelijke nummers.

Voor "Feel Euphoria" heb ik het lange nummer geschreven met de gedachte dat het een soort overbruggingsmoment kon vormen, zodat de fans niet een ware schok hoefden door te maken na het vertrek van Neal. Het stond niet al van tevoren vast dat het volgende album een dergelijke compositie zou bevatten. Het is meer toevallig, zelf heb ik sinds A Guy Called Sid ook geen lange nummers meer geschreven, eigenlijk alleen nog maar ‘normale’ nummers.

Eigenlijk allebei. Beide albums hebben hun eigen waarde en feitelijk is "Octane" een vooruitgang ten opzichte van "Feel Euphoria", maar niet rigoureus anders. Enerzijds volgen we een natuurlijke lijn wat betreft het schrijven van nieuw materiaal, anderzijds echter laten we ons ook leiden door het uitproberen van nieuwe dingen. Deze combinatie is echter vanzelfsprekend, we zijn niet doelbewust op zoek.

Nee, niet echt, het is gewoon zo dat op "Octane" toevallig de meeste composities van Dave en John komen. Als band zijn we op het punt aanbeland dat het ons niet meer uitmaakt wie de nummers schrijft, als ze maar goed zijn. Het gaat niet in de zin van, "als jij zoveel schrijft, wil ik ook zoveel schrijven", op deze plaat draaide het puur om wie de beste ideeën aandroeg.

Hoe is de ontvangst van het nieuwe album tot dusver?

Tot dusver zijn de reacties lovend. Natuurlijk is er een aantal oude fans die het nieuwe werk niet mogen en natuurlijk zijn er critici die zeggen "Dit is geen Spock’s Beard!", maar iedereen heeft het recht op een eigen mening en over het algemeen zijn de kritieken lovend.

Ik ben tweeëneenhalf jaar geleden gestopt met roken, dat scheelt zeker, maar feitelijk heb ik altijd al redelijk gezond geleefd. Ik probeer gezond te eten, ik probeer fit te blijven... Ik rookte al sinds mijn zestiende, maar toen wist ik niet dat ik ooit nog leadzanger zou worden. Maar nu... Het is al moeilijk genoeg te zingen zónder dat ik rook, ik denk niet dat ik de afgelopen tweeëneenhalf jaar zou zijn doorgekomen als ik nog wel rookte... Dat is eigenlijk de enige relevante verandering in mijn levensstijl geweest.

Geen van beide eigenlijk, want het heeft allebei wel iets. Ik zou graag meer touren dan nu, ik bedoel, we zijn een paar keer per jaar in Europa maar ook in Amerika touren we niet veel, het kost namelijk veel geld en moeite. Wat dat betreft zijn we meer een studioband, we brengen plichtsgetrouw bijna elk jaar een nieuw album uit terwijl we niet zoveel touren als we zouden willen.

Ach, weet je, natuurlijk is touren niet in alle opzichten leuk. Je bent weg van huis, om nog maar niet te beginnen over het douchen... Maar uiteindelijk draait het om de tijd die je op het podium doorbrengt, de show is wat er toe doet. De reacties die je krijgt wanneer je speelt, de kick die dat geeft, het is moeilijk uit te leggen aan iemand die het niet kent, maar dat is net een soort drug. Wij hebben nog het geluk dat we één van de grotere bands van het genre zijn, we draaien al een lange tijd mee, dus wij kunnen ook meer optreden.

Nu ja, aanvankelijk waren er bepaalde dingen die ik anders wilde en die Jimmy (Keegan) anders deed, maar hij is een geweldige muzikant, spelen is natuurlijk voor hem en natuurlijk doet hij sommige dingen anders dan ik, maar hij begrijpt het gevoel dat ik in de muziek probeer te leggen zonder eerst alles te moeten analyseren. Het is moeilijk uit te leggen, maar uiteindelijk maakt juist datgene wat hij anders doet dan ik de mix extra spannend.

Nou, natuurlijk voornamelijk uit mannen... Maar er is ook altijd een redelijk aantal vrouwen aanwezig op onze shows. Dat is mijns inziens één van de voordelen van Spock’s Beard... We zijn net pop genoeg om vrouwen aan te spreken en dat spreekt mij weer aan... (lacht). Maar natuurlijk geldt, hoe meer hoe beter. Over het algemeen echter zijn het voornamelijk mannen van middelbare leeftijd die onze concerten bezoeken, hoewel ik steeds meer jonge mensen zie verschijnen... En de vaste bezoekers nemen natuurlijk ook hun jonge kinderen mee... tegenwoordig komen er zelfs echt jonge kinderen naar onze shows.

Persoonlijk kan ik beide kanten van de zaak inzien. Als iemand die moet leven van zijn muziek vind ik het natuurlijk onaangenaam dat er zo inkomsten aan mijn neus voorbij gaan, maar anderzijds kan ik het prima begrijpen. Bovendien is het promotie voor ons: mensen downloaden nummers van ons via LimeWire of wat jullie ook gebruiken hier en wanneer die nummers ze bevallen laten ze deze aan vrienden horen... Zo krijgen steeds meer mensen ons werk te horen. Voor zulke publiciteit kun je niet betalen, dus in dat opzicht is p2p voordelig. Maar het is dus moeilijk voor mij daar een eenzijdig standpunt over in te nemen.

Genesis natuurlijk. Het is natuurlijk toeval dat Spock’s Beard en Genesis op bepaalde fronten overeenkomen... Ik bedoel, Genesis is mijn favoriete band, Phil Collins is altijd mijn grootste invloed geweest!

Ja, inderdaad... Wonderbaarlijk, niet? Maar om even terug te komen op mijn nieuwe rol: voor mij was het eigenlijk een natuurlijke progressie om zelf te gaan zingen. Ik wilde het graag doen en heb er ook hard voor gewerkt. Natuurlijk had Genesis in hun tijd meer voordelen dan wij nu, onze soort muziek was toen nog bekend, zij hadden waarschijnlijk een betere financiële ondersteuning, ze zaten bij een groot label... De vergelijking houdt daar ook wel op, eigenlijk.

Nee, niet echt... Hoewel onze laatste vier albums wel in Duitsland in de albumlijsten zijn gekomen. Ik weet niet hoe het hier in Nederland was, maar een échte hit?

Ja, we hadden daar een kleine deal toen we net als echte band samen waren, maar dat contract werd niet vernieuwd en sindsdien zijn we daar niet meer getekend. Ryo (Okumoto) probeert ons wel steeds daarheen te krijgen...

Volgens mij kende Dave hem, vanuit de scene in Los Angeles, in het begin van de jaren ’90. In het absolute begin van Spock’s Beard hadden we ook nog een andere bassist, maar later kwam Dave daarvoor in de plaats en via hem is ook Ryo bij de band gekomen.

Op het moment is dat "Octane", die plaat klinkt gewoon echt goed. Op dat album is echt goed vastgelegd waar we als band nu staan. Maar op al onze albums staat gewoon goed materiaal, maar persoonlijk luister ik eigenlijk nooit meer naar "The Light". Die plaat klinkt gewoon niet meer zo goed in mijn oren... We hebben er destijds ook maar 4000 dollar of zo aan uitgegeven. Ah, daar is Ryo! Ryo, we hadden het net over jou!

Ryo: probeer je nou alweer journalisten wijs te maken dat de jouwe groter is? Kijk zelf maar! (begint aan zijn gulp te frutselen)

Probeer dat maar aan de Nederlandse dames wijs te maken...

Ryo: Zijn ze blond? Daar doe ik het voor!

(exit Ryo...)

Nee... Maar ik luister sowieso niet veel naar ons eigen materiaal... Ik speel veel nummers natuurlijk regelmatig. Van het oudere werk vind ik "The Kindness Of Strangers" nog erg goed en ook op "Snow" wordt goed gespeeld, maar ik vind toch het meest recente album het beste.

Nou, het was wel het idee van het label, maar ik had zoiets van, als we een nieuwe liveplaat uitbrengen wil ik wel dat er meerdere shows opgenomen worden. Bij onze vorige live-releases namelijk ging er altijd wel iets mis met de opnames, of het klinkt niet zoals het hoort en dat wilde ik nu vermijden, in de zin van, als dit stuk van dat nummer in deze show niet naar behoren klinkt, nemen we toch het stuk uit die show en plakken we het hiervoor in de plaats? Uiteindelijk hebben we er drie shows voor opgenomen en er is uiteindelijk gruwelijk veel werk in gaan zitten om alles goed klinkend te krijgen. Ik wilde het live-gevoel dat ik als kind kreeg van bepaalde liveplaten recreëren.

Dat was vooral een kwestie van noodzaak, dat waren de shows waarbij degenen die het opnamen aanwezig konden zijn en alles naar wens opgenomen kon worden.

Nee, deze tour is waarschijnlijk de laatste keer dat we dat doen. Het mooie aan Flash Before My Eyes is dat het is opgebouwd uit verschillende nummers en we dus makkelijk kunnen besluiten alleen She Is Everything te spelen. De losse delen verliezen ook onafhankelijk niet aan zeggingskracht. Met A Guy Called Sid is dat al veel moeilijker, daar de delen wél sterk van elkaar afhankelijk zijn, het is één coherent geheel.

Mijn eigen stijl is sterk beïnvloed door Phil Collins, die ook mijn favoriete drummer is. Persoonlijk ben ik weinig door bijvoorbeeld Neil Peart beïnvloed, maar wat Phil Collins deed, het integreren van R ‘n’ B elementen in rockdrummen, herken ik ook terug in mijn eigen stijl, ik ben heel ‘groove’-gericht. Ook Bill Bruford, die sterk het tegenovergestelde speelt van Collins, is een grote invloed geweest. Met name zijn solowerk heeft mij altijd zeer aangesproken, maar ook "Red" van King Crimson is een gigantische favoriet van me.

Ik zou zeggen dat we tegenwoordig sterker rock-georiënteerd zijn. Dat komt mijns inziens vooral omdat Neal Morse het materiaal niet meer schrijft. Zijn invloeden verschillen toch wel van de onze, hij is meer Brits georiënteerd. We hebben ook een soort Amerikaans rockgen in ons. We proberen altijd onszelf voor te blijven en te veranderen, nieuwe dingen te proberen...

Zolang we nog mensen vermaken en vooral onszelf vermaken, zal ik bij de band blijven. Natuurlijk heb ik ook andere interesses, maar op het moment ben ik nog niet moe van de band en dat zal voorlopig ook niet gebeuren. Tot die tijd blijven we spelen!