Hoi, met Russell Allen van Symphony X!

Russell? Ik had verwacht Michael Romeo aan de lijn te krijgen…

Klopt, ik neem op het moment zijn interviews over. Romeo zit bij de tandarts; hij heeft een infectie, waardoor zijn tand er uit moet worden getrokken.

Klinkt pijnlijk! Heeft hij al lang last van zijn tand?

Ja, te lang al. De laatste tijd zat hij aan de whisky in de tourbus, om de pijn te verdoven. Nu was het punt gekomen waarop ik zei: “Kom op man, nu naar de tandarts! Zo meteen vallen je tanden eruit!”

Haha, verstandig! Hoe is het met jou? Niet te veel whisky gedronken? ;)

Haha, ik niet! Met mij gaat het oké.

Onlangs is jullie nieuwe album “Paradise Lost” uitgekomen, gefeliciteerd daarmee! Hoe zijn de reacties tot dusver?

De reacties zijn geweldig! We ontvangen goede recensies in de bladen en we hebben nog nooit zo hoog in de hitlijsten gestaan. Op 15 in Duitsland, plaats 16 in Engeland en ik geloof bij jullie in Nederland op plaats 39. We zijn er erg blij mee!

Mooi! Het heeft echter wel vijf jaar geduurd voordat dit album verscheen. Wat was de reden hiervoor?

De voornaamste reden was dat we de afgelopen jaren een aantal grote kansen kregen, die we niet konden weigeren. Eén van die kansen was de tour met Queensrÿche in 2004, een andere was de Gigantour in 2005 samen met Dream Theater en Megadeth. Dat we konden touren met zulke grote, gevestigde bands was voor ons een mooie kans om meer mensen bekend te maken met Symphony X.

Wanneer zijn jullie uiteindelijk begonnen met het schrijven van nieuw materiaal?

Ongeveer twee en een half jaar geleden. We hebben geprobeerd wat te schrijven in de tourbus tijdens de Gigantour, maar dat werkte niet. Dus toen we weer thuis waren gingen we goed aan de slag. Het schrijfproces duurde echter langer dan verwacht. Het duurde even voordat we uitgevonden hadden welke koers we op dit album wilden varen. Tijdens het schrijven trad er inspiratiegebrek op, we hebben veranderingen in onze plannen aangebracht en ook hadden we te kampen met wat technische problemen. Tijdens de opnames is bijvoorbeeld een computer opgeblazen, waardoor werk verloren ging. Daarnaast werd bij onze bassist Michael LePond de ziekte van Crohn geconstateerd. Dat legde het opnameproces ook even plat, maar gelukkig gaat het op het moment weer goed met hem. Hoe langer we met het nieuwe album bezig waren, hoe groter bij ons de druk werd om na zo’n lange tijd met een écht goed album terug te komen. Zo werd de plaat een steeds groter beest voor ons. De druk groeide, we stopten steeds meer tijd en energie in de muziek; het sneeuwbalde, zeg maar. Uiteindelijk heeft dit wel meer dan vier uur muziek opgeleverd, waar we ongeveer een uur materiaal uit hebben geplukt voor “Paradise Lost”. Het overgebleven werk kunnen we gebruiken voor een nieuwe cd, dus wees gerust, het volgende album laat zeker geen vijf jaar op zich wachten!

Hoe gaat het schrijven van een nummer bij jullie eigenlijk in zijn werk?

Dat verschilt per album. Ik vind het fijn als Romeo eerst met de gitaarriffs komt en dat ik daar dan de teksten bij schrijf. Ik gebruik de muziek graag om het thema van het nummer vast te stellen. Soms gaat het ook andersom, maar bij dit album hebben we, op het nummer Paradise Lost na, telkens zo gewerkt. Naar de teksten kijk ik vervolgens samen met Michael. We schrijven beiden stukken en kijken samen welke lijn wel goed is, welke aangepast moet worden, welke weg moet… We willen zo tot de best mogelijke teksten voor elk nummer komen!

In de tijd tussen “The Odyssey” en “Paradise Lost” heb je ook een soloalbum gemaakt; “Atomic Soul”. Hoe was dat?

Het was erg leuk om een soloalbum te maken! Het is echt mijn album geworden en ik houd erg van de klassieke rockstijl die erop te horen is. Ik had er de tijd voor: het was zomer, vrienden kwamen langs om muziek te maken… Romeo heeft me nog geholpen met het album. Ik heb van hem technische trucjes geleerd die ik ook weer bij “Paradise Lost” kon toepassen. Zoals het verplaatsen van stukken muziek of hoe ik dingen beter kan toevoegen in het geheel. Ik ben bij dit album ook van type microfoon veranderd, wat me erg beviel. Het maken van een soloalbum was voor mij een erg leerzaam proces.

Ook heb je samen met Jorn Lande in 2007 het album “The Revenge” opgenomen.

Het album met Lande is op een heel andere wijze ontstaan; het is meer een album gemaakt via internet. Magnus Karlsson schreef hiervoor de muziek en teksten en stuurde deze per mail naar mij en Lande door. Ik krijg de muziek met een guide vocal, dus het is voor mij net karaoke! Al mag ik de zanglijnen hier en daar wel aanpassen wanneer ik denk dat het dan beter klinkt. Echter, Magnus heeft goed werk aangeleverd, waardoor dit nauwelijks nodig was. Wanneer ik de zanglijnen thuis heb ingestudeerd, huur ik wat studiotijd en zing ik de boel in. Dit soort projecten vind ik altijd erg leuk om te doen en ik stop er dan ook veel tijd in.

Jullie debuutalbum “Symphony X” kwam uit in 1994. Hoe zou jij de groei tussen deze plaat en jullie laatste album omschrijven?

Als een slang: onze groei verliep langzaam, maar toen die eenmaal op gang kwam was het niet meer te stoppen. We zijn steeds groter en beter geworden. Vooral in het schrijfproces: in alle jaren is dat wel tien keer beter geworden. In de beginjaren van Symphony X waren we erg experimenteel. We wisten nog niet goed welke kant we op wilden, we hadden maar een globaal idee. We schrijven nu veel betere nummers en de arrangementen zijn meer samenhangend; zij completeren onze stijl meer. Daarnaast is de instrumentbeheersing van iedereen verbeterd.

Wat zijn volgens jou het grootste verschil tussen “Paradise Lost” en de oudere albums?

“Paradise Lost” is zwaarder, steviger; meer intens. Dit is het meest intense album dat we gemaakt hebben; zelfs de ballads klinken intenser en meer gepassioneerd.

Wat mij opvalt is dat je zanglijnen veel agressiever klinken.

De zanglijnen zijn agressief, omdat ik ze met overtuiging heb ingezongen. De teksten betekenen veel meer voor me dan de meeste mensen denken. Deze gaan niet alleen over het boek ‘Paradise Lost’ van John Milton, maar het gaat ook over gebeurtenissen in mijn eigen leven. Zoals het thema ‘verraad’ in het openingsnummer: een aantal jongens waar ik dacht goed bevriend mee te zijn hebben vorig jaar mijn vertrouwen geschaad. Ik kende hen zo’n veertien jaar, maar nu praat ik niet meer met ze. Dit is terug te vinden in de teksten. Ik meen echt wat ik zing en dat hoor je terug. Ook in de ballads, daarin hoor je veel meer passie dan voorheen.

Naast de meer agressieve zanglijnen neigt het hele album meer naar metal. ‘Paradise Lost’ is meer gitaargericht. Wil je dit stevige geluid meenemen naar eventuele volgende albums?

Ja, ik denk dat we op dit pad verdergaan. We kunnen denk ik niet veel ruiger klinken dan we nu al doen, maar ik zeg nooit ‘nooit’. Ik houd van onze ‘heavy sound’; het maakt onze muziek beter. Daarnaast is het symfonische aspect in onze muziek ook gegroeid: we hebben meer filmische orkestraties ingebracht. Zoals in de intro: dat klinkt erg episch. Als we nog eens een nummer van twintig minuten lang maken, zoals The Odyssey, is deze intro een voorproefje van wat je kunt verwachten. De symfonische bombast, gotische vocalen… Dit hoor je ook wel in Revelation, het laatste nummer van de plaat. Maar ik denk dat in elk geval het volgende album wel in het verlengde van “Paradise Lost” zal liggen.

Jullie hebben het boek ‘Paradise Lost’ van John Milton als thema gekozen voor jullie nieuwe album. Hoe zijn jullie op dit idee gekomen?

Dat was het idee van Michael Romeo…

Trrrrring! Alsof we het over de duivel hebben! Naja, in feite hadden we dat, want een snelheidsduivel mag je Michael op zijn gitaar best noemen. Op het moment dat Russell Michael’s naam uitspreekt klinkt er een wel heel vrolijke ringtoon uit zijn mobiel. Russell excuseert zich en neemt gespeeld verontwaardigd het belletje van Michael aan…

Hey Mike, ik ben met je interviews bezig nu! Spreek je!

Hoe was het met Michael?

Hij is net terug van de tandarts en klinkt alsof hij nog stijf staat van de verdoving, haha. Hij kon nauwelijks praten.

Wens hem dan maar veel sterkte! Maar het was dus zijn idee om het boek van John Milton te gebruiken als thema?

Ja, Michael was bezig met het maken van één nummer met dit boek als thema. Dat nummer zou dan het titelnummer worden. Echter, alle gotische vocalen en andere gave dingen zaten nu slechts in dat ene lied. Toen hebben we besloten de boel gewoon flink uit te rekken en dit idee voor het hele album te gebruiken.

Als jij John Milton één vraag mocht stellen, welke zou dat dan zijn?

Goede vraag! Even denken… Ik zou hem vragen waar hij de kracht vandaan haalde om dit boek te schrijven. ‘En hoe de hel deed je dit blind?’ John had zijn zicht verloren, zijn familie, zijn baan… het kostte hem veel om het boek te schrijven en het was pas tegen het einde van zijn leven dat hij het af had. Erg tragisch allemaal!

Op al jullie albums zijn op de cover twee kleine maskertjes te vinden. Zit hier nog een verhaal of betekenis achter?

We houden ervan de maskers te verstoppen in het artwork! Ze zijn een soort symbool voor de band geworden. In het begin hadden we de maskers ontworpen als logo. We vonden het er gewoon cool uitzien, maar door de jaren heen hebben zij meer betekenis gekregen. Onze muziek en ook de teksten hebben altijd twee kanten: licht en donker, goed en slecht. “Paradise Lost” is een vrij donker album, maar wie goed luistert, hoort ook liefde. Zo is het titelnummer een ballade: totaal anders dan de rest van het album. We proberen altijd een balans te brengen tussen ons heavy metal en meer progressieve geluid en onze zachte kant. De twee maskers staan hier symbool voor.

Ik kon de maskers trouwens niet vinden in het artwork van “Paradise Lost”! Zijn ze er deze keer niet of kan ik beter een afspraakje maken bij de opticien?

Haha, ze zijn er wel!
 

Toch wel! Waar dan?

Het zoeken is nu juist het leuke eraan… J.

Grrr… ik ga straks gelijk kijken!

Haha, nou vooruit: ze staan onder de engel, in de rotsen gebeiteld.

Oké, nu kan ik vannacht tenminste slapen! ;) Wie was er dit keer verantwoordelijk voor het artwork?

Warren Flanagan, een geweldig artiest die eigenlijk voor de filmindustrie werkt. Hij heeft het artwork gedaan voor grote films als I Robot, X-Men, Blade… Voor een band had hij hiervoor echter nog nooit illustraties gemaakt. Warren heeft zelf contact met ons opgenomen om een cover te maken, omdat hij fan van onze muziek is. Erg gaaf natuurlijk en we zijn erg blij met zijn werk!

Dit is het eerste interview met Symphony X voor onze site, dus ik denk dat onze lezers ook wel wat van je verleden willen weten. Wanneer ben je begonnen met zingen?

Ik ben begonnen met zingen toen ik nog een heel klein jongetje was. Mijn eerste professionele optreden had ik toen ik vijf jaar oud was, samen met mijn grootvader. We speelden wat countryliedjes. Sinds toen heb ik van alles gedaan op het gebied van zingen. In het Amerikaanse schoolsysteem speelt muziek een grote rol. Op school heb ik een aantal zanglessen gevolgd en heb ik meegedaan aan talentenshows, musicals; dat soort dingen. Op de hoge school begon het bandgebeuren te komen. Ik hing wat rond met vrienden, we maakten samen muziek… rond die tijd ging ik me ook meer in de rock en metal verdiepen. Als eerste ontdekte ik Van Halen.

Welke zangers zijn voor jou inspirerend geweest tijdens je zangcarrière?

Dio (Rainbow), Paul Rodgers (Bad Company), Halford (Judas Priest)… vooral de rockjongens uit de jaren zeventig en de powerzangers uit de jaren tachtig. Ik luister zelf graag naar Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath, Iron Maiden, Soundgarden in de jaren negentig…

Hoe ben je, beginnend als countrywestern zingend jongetje, uiteindelijk bij Symphony X terecht gekomen?

Wel, er is nog een zanger door wie ik erg geïnspireerd was in de jaren negentig. Zijn naam is Ray Gillen, zanger van Badlands. Ik stond te zingen bij een benefietconcert van Ray Gillen in New York en toevallig stonden de jongens van Symphony X in het publiek. Rod, degene die voor mij zanger was bij Symphony X, had al eerder mij als zijn vervanging voorgesteld bij Romeo. Na dit optreden ben ik toen daadwerkelijk gevraagd om bij Symphony X te komen.

Het heeft een tijd geduurd voordat Symphony X echt bekend werd in thuisland Amerika, terwijl jullie in Japan gelijk een grote fanbase hadden. Hoe kwam dit volgens jou?

In het begin hebben we een contract getekend bij een Japanse platenmaatschappij. De Japanners hadden hierdoor de rechten van onze muziek voor een lange tijd: onze debuutplaat hebben we pas in 2001 in Amerika kunnen uitbrengen! Daarbij was de muziek die wij maakten in de jaren negentig nog niet echt populair in Amerika.

Heeft de Gigantour met Dream Theater en Megadeth nieuwe deuren voor jullie geopend in Amerika?

Ja, absoluut! Het was het idee van Mike Portnoy om samen met ons te touren. De gebroeders Drover van Megadeth zijn fans van ons, dus die reageerden gelijk met: ‘Ja, deze jongens moeten we erbij hebben!’ Die tour was echt een grote kans voor ons en heeft een nog grotere explosie opgeleverd dan we verwacht hadden. We hebben veel goede reacties ontvangen. Het was balen dat we door de tour niet aan een nieuw album konden werken, maar aan de andere kant heeft deze tour er wel voor gezorgd dat “Paradise Lost” nu beter dan ooit wordt ontvangen in Amerika.

Deze herfst ga je wederom op tour met Dream Theater, deze keer door Europa. Kijk je hier al naar uit?

Jazeker, dat gaat erg gaaf worden! In Europa komen we in echt grote arena’s te staan. Op dit moment hebben we een eigen tour door Amerika en spelen we voor zo’n twee- à drieduizend man per avond. Straks worden dat er tussen de tien- en vijftienduizend!

Merk je ook dat het publiek anders reageert per continent?

De Japanners zijn tijdens een nummer veel stiller. Zij zingen niet mee, springen niet, terwijl ze dan helemaal losbarsten wanneer het lied afgelopen is. In Amerika is dat heel anders: daar wordt onder een optreden veel gedronken, dus de mensen zijn al snel in een ‘lalala’-stemming J. Amerikanen entertainen elkaar: zij zingen mee, springen tegen elkaar… Dat is een verschil, maar overal lijken onze fans evenveel van een optreden te genieten.

Op het moment hebben jullie met acht albums al een redelijk grote discografie. Gaat daar in de toekomst nog een dvd aan toegevoegd worden?

Op het moment zijn we aan het praten over een dvd, maar we hebben hiervoor nog niets ondertekend. We willen graag voor het volgende album met een dvd komen, maar we hebben nog geen exacte plannen wanneer en waar deze op te nemen. In de herfst zijn we de openingsact van Dream Theater: dit kan misschien wat bonusmateriaal opleveren, maar het lijkt ons geen geschikt moment voor een hele dvd-opname. Ik verwacht dat aan het einde van dit jaar of begin volgend jaar zich wel een gelegenheid zal aandoen om een mooie dvd op te nemen.