‘Na het uitkomen van de elpee repeteerde de groep een aantal keren in de muziekschool van Wijchen, met als doel optredens door het hele land te verzorgen, ter promotie van het album. Boni wees ons een plugger toe die goed zijn best deed om o.a. radio-interviews te regelen. Zo was er ook sprake van een concert in Amsterdam waarvoor de groep werd gevraagd. In de Melkweg of Paradiso, dat weet ik niet meer precies. Wat ik mij nog wel kan herinneren, is dat Greg Walker (de man achter het ProgFest festival in Amerika en het Syn-phonic label, WB) mij opbelde en de groep uitnodigde voor zijn festival. Hij vond het album meer dan geweldig. Wij hadden op dat moment nog steeds de intentie om op te treden. Choreografe Chiquita Sonneveld had aangeboden om de concerten van beeldend ballet te voorzien. Ook waren er plannen om de shows visueel aantrekkelijk te maken met film- en diaprojecties te ondersteunen.’

Toch werden de voorbereidingen op een bepaald moment ruw afgebroken, herinnert Ton zich. “Er kwam geen enkele financiële bijdrage en ondersteuning vanuit de platenmaatschappij, zodat de shows productioneel gezien niet betaald konden worden. Dat was erg jammer, want het resultaat had beslist heel mooi en spectaculair kunnen worden. Frank Bieker stond ook op de bekende groepsfoto uit die tijd. Erik kende hem nog van zijn conservatoriumtijd in Arnhem. Bieker was een symfoliefhebber en maakte alle repetities mee, die uiteindelijk dus tot niets leidden. Tegenwoordig speelt Frank in de Genesis tributeband Gorilla For Supper en neemt hij de toetsenpartijen van Tony Banks voor zijn rekening. Overigens treden zij regelmatig op en is het zeker de moeite waard om bij hen een kijkje te nemen. Maar goed, of Erik nou erg teleurgesteld was over het feit dat die optredens niet doorgingen vraag ik mij af. Hij zag toch wel een beetje op tegen alle toestanden die concerten met zich meebrengen. Zeker als je nog rekening moet houden met vrouw en twee kinderen thuis. Ook het opnemen en uitbrengen van de elpee was al een erg drukke tijd.”

In de tussentijd loopt de verkoop van het album – naar in de symfonische rock Nederlandse maatstaven - erg goed. Mede door de aandacht van de al gememoreerde LP-show van Wim van Putten, waardoor veel mensen zich op de intekenlijst laten plaatsen en de plaat bestellen. “De eerste persing bevatte 1500 exemplaren en die was binnen anderhalve week uitverkocht. Bij de daaropvolgende editie heeft Boni er 3000 geperst en dat zorgde ervoor dat het album nog rustig aan doorverkocht. Uiteindelijk was ook die voorraad op en inmiddels was ook de platenmaatschappij failliet gegaan. Dureco Records nam de plaat over en perste er in 1987 wederom 1500 stuks van. Ook die vonden gretig aftrek in binnen- en buitenland. Ik schat dat wij - inclusief de Koreaanse persing op het Si-Wan label - wereldwijd zo’n 7000 exemplaren hebben verkocht.’

De lp was gestoken in een prachtige hoes, met een tekening van Fred Marcus. Informatie en teksten waren gedrukt op een apart inlegvel, waarop ook de naam van Sym-info prominent stond afgebeeld. Bij sommige exemplaren van de plaat werd in de hoes een flyer van het symfoblad gestoken en in Sym-Info #47 (november 1986) schreef Martin Duimel een recensie over “Sounds Of Passion”. Hij wilde de plaat zo objectief mogelijk beschrijven, maar tussen de regels door merkten lezers aan zijn bespreking dat Duimel eigenlijk niet zo goed wist wat hij precies met de plaat moest. Zo schreef hij: “Vooral tijdens de eerste keren beluisteren van de plaat kost het echter wat moeite om hem te kunnen volgen. Dit geldt alleen voor kant 1, want kant 2 is inclusief de finale van Sounds Of Passion, van het begin tot het einde meteen boeiend. Deze kant is zelfs van internationale allure”.

Van de plaat werd ook een promotiesingle geperst, waarop delen van “3rd movement” en “4th movement” staan. Niets werd aan het toeval overgelaten, alhoewel De Vroomen stiekem hoopte op meer succes, zo herinnert Ton zich.

“Erik was in de jaren nadat de plaat uitkwam toch wel teleurgesteld. De jaren tachtig was een moeilijke periode voor dit soort muziek. Als hij de elpee bijvoorbeeld tien jaar eerder kon uitbrengen, dan was het grote succes en de erkenning er wel geweest. Erik was een perfectionist, soms nogal extreem. Zelfs al in de studio bij Ton Masseurs speelde het streven naar volledig perfectionisme een belangrijke rol. In meerdere opzichten was hij dan ook teleurgesteld in de muziekwereld en de manier hoe het er daar aan toeging. De teleurstelling was dermate groot dat hij het voor gezien hield en meer tijd aan zijn gezin en andere belangrijke zaken ging besteden. 

Het betekende niet het einde van Coda, al zag het er wel naar uit. Vijf jaren van stilte braken aan, totdat plotseling Willebrord Elsing van SI Music mij opbelde. Hij vroeg mij of ik wilde meewerken aan de cd-uitgave van het album, omdat ik per slot van rekening eigenaar was van de mastertapes. Erik was minder enthousiast; hij had nog steeds die negatieve gedachten over de muziekwereld. De remastering van de plaat vond plaats bij Digipro in Soest. Op de bewuste dag had Elsing ook Clive Nolan en Karl Groom meegenomen. Zij waren op dat moment bezig met de eerste cd van Shadowland en waren diep onder de indruk toen zij “Sounds Of Passion” hoorden. Ook gaven zij wat technische tips. Uiteindelijk kwam die cd-versie er, omdat ik in die vijf voorgaande jaren nog veel fanmail en brieven uit de hele wereld ontving van mensen die het album zochten. De plaat was een waar collectors item geworden. Vanaf het verschijnen van de cd in de loop van 1991, stond deze maandenlang in de top van best verkochte cd’s op het SI label. In binnen- en buitenland werden er ongeveer 4000 van verkocht. En ook Erik zag het weer een beetje zitten. Hij was te spreken over het resultaat en werd enthousiast. Wij besloten om een cd-single uit te brengen, omdat zowel ik, Erik als SI Music een beetje hitpotentie zagen in het nummer Crazy Fool And Dreamer. Daarnaast was het ook goed om de cd-verkoop weer een nieuwe impuls te geven. Het pakte allemaal iets anders uit.’

Inmiddels was De Vroomen weer begonnen met schrijven en dook hij halverwege de jaren negentig met Coda de studio in voor de opnamen van opvolger “What A Symphony”. De jaren van compositorische stilte waren voorbij.

“Op muzikaal terrein had Erik niet zoveel gedaan, behalve het schrijven van wat nieuw materiaal, ofschoon er nog genoeg oud pianowerk op cassette stond. Dat was ook zeer de moeite van het opnemen waard. Echte activiteiten waren er dus niet tussen 1986 en 1996. Erik had die behoefte niet om met Coda weer in actie te komen. Uiteindelijk was ik – als zeer goede vriend van hem - diegene die hem kon overtuigen van het succes van “Sounds Of Passion” en de wereldwijde vraag naar nieuw werk. Dat was het moment voor mij dat ik hem echt over de streep moest trekken, omdat ik wist dat er nog meer in hem zat. De voorbereidingen voor “What A Symphony” werden getroffen en het album verscheen uiteindelijk in 1996 op het Transmission label van Hans van Vuuren.”

Ook de recente 21st anniversary edition van “Sounds Of Passion” is door Van Vuuren uitgebracht op zijn Pseudonym label, dat zich specialiseert in heruitgaven van oude platen.

“Hans en ik hielden na de release van “What A Symphony” altijd contact, omdat hij graag “Sounds Of Passion” wilde uitbrengen. Het was de bedoeling om die heruitgave al veel eerder te doen en de wat mindere partijen op het album – met name de drums - opnieuw in te laten spelen en te mixen. Daarmee wilden wij tegemoet komen aan Erik’s kritiek. Het beschadigde schilderij moest toch ooit worden gerepareerd. Dat voorstel werd ook aan Erik gedaan, maar dat leidde tot niets. Ik besloot om zonder zijn actieve betrokkenheid verder te gaan, temeer omdat hij mij vertelde dat Coda inmiddels voor hem een gesloten boek was.’

De wijze waarop de plaat anno 2007 op cd is terechtgekomen komt volledig op het conto van technicus Peter van ’t Riet. Hij kreeg de opdracht van Van Vuuren om de definitieve versie te masteren. Niet van de originele meersporen banden – die overigens nog steeds bestaan - maar van de tweesporen mastertape, zoals in 1986 gemaakt door Jan Schuurman en Erik de Vroomen.

“Hij vertelde mij dat hij de opnames alleen hoefde te remasteren, want de banden klonken van zichzelf al goed. Wel voegde hij er heel veel dynamiek aan toe, want dat was destijds – zowel in 1986 als in 1991- een veelgehoorde kritiek. Het kostte hem meer werk om het bonusmateriaal, zoals de democassette van Sounds Of Passion uit 1983 en de overige ruw gemixte studio-opnamen uit de MMP studio uit 1984, te ontdoen van hinderlijke bandruis en andere obstakels. Alle complimenten voor Peter en zijn uitstekende werk, zeker wat betreft het bonusmateriaal, dat afkomstig was uit mijn eigen tapearchief.’

HEDEN