Spock's BeardAlbum

Je zou het haast vergeten, maar Spock’s Beard tikte in 2025 ruim dertig jaar aan. Een periode die je kunt splitsen in de periode mét en zonder Neal Morse, al is de periode zonder de voormalige voorman na zijn vertrek in 2002 aanzienlijk langer. Of moeten we dat maar vergeten? 
 
“The Archaeoptimist” is de opvolger van “Noise Floor” uit 2018 en markeert een nieuw hoofdstuk in de carrière van Spock’s Beard. Een nieuw hoofdstuk omdat dit album vooral op naam komt van toetsenist Ryo Okumoto. Samen met Michael Whiteman (van I Am the Manic Whale) is hij verantwoordelijk voor alle composities. Daarnaast leverden gitarist van het eerste uur Alan Morse en zanger Ted Leonard bijdragen aan de teksten. Een andere factor is de nieuwe drummer Nick Potters, die Jimmy Keegan verving en sinds 2024 deel uitmaakt van de liveband. Ted Leonard noemt de komst van Potters een belangrijke factor: “Hij is niet alleen een veelzijdig muzikant met perfecte toonhoogte en een sterke zangstem, maar hij heeft ook nieuwe energie gebracht. Samen met Ryo’s fusioninvloeden en Michaels melodische benadering geeft dit het album een frisse complexiteit.” 
 
Zonder een noot te luisteren kan je uit het bovenstaande opmaken dat er sprake is van een nieuwe muzikale weg. Ten dele is dat zo, maar beluistering leert dat de invloeden uit de beginperiode en typische Spock’s Beard–elementen nadrukkelijk aanwezig zijn. Dat herkenbare geluid hoor je gelijk in het openingsnummer Invisible. Naast de samenzang zijn het Alan Morse op gitaar en vooral Ryo Okumoto die de show stelen met hun weergaloze solo’s. Ja mensen, komt dat zien en horen: Circus Okumoto heeft zijn tenten opgeslagen. 
 
De oude versus nieuwe lijn wordt op Electric Monk verder doorgetrokken. De spelvreugde druipt, nee, stroomt er vanaf, en Leonard zingt met een enthousiasme dat ik niet eerder van hem hoorde. Afterthoughts (niet te verwarren met het nummer op “Brief Nocturnes and Dreamless Sleep”) is een vervolg op de eerdere Thoughts-nummers, waarvan deel één op “Beware of Darkness” staat en je deel twee kunt vinden op “V”. Wat je hier hoort, is de ultieme samensmelting van de oude en nieuwe Spock’s Beard. Ga vooral goed zitten na de passage met de karakteristieke samenzang, zo rond de viereneenhalve minuut. Okumoto trekt dan letterlijk en figuurlijk alle registers open met een vet en aanstekelijk jazz/fusion–intermezzo. 

Als een goed geoliede machine klinkt de groep op St. Jerome in the Wilderness. Het geluid gaat hier terug naar de periode rond het album “The Kindness of Strangers”. Er is volop afwisseling, inclusief een fraai stuk op piano. De ‘hooks’ en ‘breaks’ vliegen je om de oren. Halverwege gaat Morse volledig uit zijn dak met een onnavolgbare en zwaar overstuurde gitaarsolo, die naadloos wordt overgenomen door Okumoto, al scheurend op zijn Hammond C3. Krijg je hier geen kippenvel, verlaat dan onmiddellijk het pand! 
 
Ben je amper bekomen, is het tijd voor de uit zeven delen bestaande en 21 minuten durende epic The Archaeoptimist. Die vertelt het verhaal van een jonge vrouw die in een post-apocalyptische wereld opgroeit en uiteindelijk uitgroeit tot leider. Muzikaal is het niet alleen een aaneenschakeling van individuele hoogstandjes, maar vooral een collectieve prestatie. Het prog– en hardrockt, is funky, is jazzy, en laat een groep horen die na een aantal minder sterke albums weer terug is waar die hoort: aan de top. 
 
Het album besluit waardig met Next Step. Het samenspel van Okumoto en Morse is groots en meeslepend. Ook hier hoor je een groep die aan een nieuwe jeugd is begonnen en daarmee een luisterfeest is voor iedere progger. Spock’s Beard is terug. En hoe. 

Cd:

Lp: