Trommel je vrienden op en doe mee met de Progwereld Pub Quiz 2018 Win concertkaarten voor Leap Day Klik hier voor onze prijsvraag.

Pain Of Salvation – Scarsick

Pain Of Salvation - Scarsick

“Een beetje vreemd, maar wel lekker!”, dat is niet alleen een glas Rivella, maar ook het nieuwe album van Pain of Salvation.

Het heeft een tijdje geduurd voordat het nieuwe album van Pain of Salvation verscheen. Het laatste album “BE” werd in 2004 uitgebracht. In 2005 werden de fans nog even zoet gehouden met de dvd-uitvoering van dit meesterproject, maar daarna werd het toch echt stil rond de band van Daniel Gildenlöw. Een rustige periode was het voor de bandleden echter niet. Bassist Kristoffer Gildenlöw werd verzocht de band te verlaten, omdat zijn verhuizing naar ons kikkerlandje voor onoverkomelijke logistieke problemen had gezorgd. Verder werd Daniel in 2006 vader, met als logisch gevolg dat hij extra tijd aan zijn familie wilde besteden. Maar gelukkig bleef Daniel niet lang tussen de poepluiers zitten. Naast tekstschrijver, componist, zanger en gitarist benoemde hij zich ook nog tot tijdelijk bassist en samen met gitarist Johan Hallgren, toetsenist Fredrik Hermansson en drummer Johan Langell werkte hij hard aan de nieuwe plaat. De fans kunnen gerust zijn. Het vaderschap heeft Daniel niet aangezet tot het plotseling creëren van zoetsappige teksten en harmonieuze, lieflijke melodietjes: “Scarsick” heeft veel grotere verrassingen en opzienbarendheden in petto dan dat!

De trouwe fans van Pain of Salvation zijn wel wat gewend. Na de eerste progmetal albums vol prachtige tempowisselingen, melodieuze muziekstukken en aangrijpende zang werden de ruige gitaarstukken omgezet in lieflijk getokkel op het akoestische album “12:5″. Met “BE” ging de band nog een stuk verder: gesproken teksten, klassieke intermezzo’s, gospel en musicalinvloeden deden menig wenkbrauw fronsen. Dus erg verrassend is het niet dat Pain of Salvation weer met een zeer verrassend album komt!

Het album gaat agressief van start met Scarsick en Spitfall. Het titelnummer klinkt opvallend modern en funky; alsof het Zweedse collectief nu-metal ontdekt heeft. De donkere gitaarriffs en de rapachtige zang doen een beetje denken aan bands als Rammstein en System Of A Down en door de complexiteit en tempowisselingen komt ook een vergelijking met Sleepytime Gorilla Museum in mij op. In Spitfall rapt Daniel lange lappen tekst over onheilspellende, mysterieus klinkende muziek heen. Ik krijg haast de neiging om net zulke korte handbewegingen in de lucht te maken als Brainpower altijd doet. En net als veel Amerikaanse rappers ”˜f*ckt’ Daniel op alles wat hem ergert in volgend nummer Cribcaged, alleen klinkt dit lied heel mooi rustig, melodieus en emotioneel.

De grote surprises komen pas echt met de nummers 4 en 5 op de cd. America is, ondanks de serieuze boodschap die het heeft, het vrolijkste nummer ooit gemaakt door de band. Het is een grappig, up-tempo en bijna popachtig lied, met een melodie die wel wat weg heeft van het nummer America uit de West Side Story. Na een korte aangekondigde stop, “We’ll be back after this short break”, gaat het nummer zelfs over in een country-achtig deuntje. Strakke paarse broeken met wijd uitlopende pijpen en glittertruitjes kunnen uit de kast worden getrokken voor Disco Queen. Progressieve klanken worden hier afgewisseld met discodreunen en hoge gilletjes. De Scissor Sisters kunnen hier nog wat van leren!

Nog niet afgehaakt? Mooi! De tweede helft van de cd bevat namelijk de meer herkenbare Pain of Salvation-stijl. Hier valt te genieten van de verrassende tempo- en stijlwisselingen, prachtige, uitgesponnen instrumentale stukken en natuurlijk de krachtige, veelzijdige stem van Daniel. Zo start het nummer Idiocracy met felle drumslagen en een krachtige elektrische gitaar. Industriële klanken luidden de zang van Daniel in, die met een hoge, bijna meisjesachtige stem, over de langzaam aanzwellende muziek heen zingt. Dan stopt de muziek even, waarna door het snelle getokkel op een Spaans gitaartje een prachtige, relaxte sfeer ontstaat. Flame To The Moth begint een beetje zweverig en mysterieus, maar al gauw zorgt een sterke gitaarmuur voor een metalgeluid. In het refrein zijn zelfs Pantera-achtige screams te horen! Het nummer stopt heel abrupt, maar, zoals we van Pain of Salvation gewend zijn, wordt voor de afsluiter ruim de tijd genomen. In Enter Rain laat de band nog eens 10 minuten lang haar beste kanten naar voren komen.

De nieuwe cd klinkt gevarieerder dan ooit, maar elk nummer past, zoals gebruikelijk bij Pain of Salvation, wel in hetzelfde concept. We kijken door de ogen van een onzichtbare hoofdpersoon naar allerlei problemen in onze huidige maatschappij. De titel van de plaat is een samentrekking van ”˜scar’ en ”˜carsick’. Carsick staat voor misselijkheid, de scars staan zowel voor de littekens die wij als mens zelf oplopen in het leven als voor de schade die wij aanbrengen aan onze leefwereld.

“Scarsick” is een album waarin de uitersten ver uit elkaar liggen. Toch klinkt de cd minder complex dan zijn voorgangers, is het directer en daardoor toegankelijker. Daniel wist op vorige albums al zijn scherpe gevoel voor humor te combineren met plechtstatige muziek. Zijn John Travolta-transformatie op Disco Queen moet ook vooral als een vermakelijk grapje gezien worden.

Pain of Salvation verlegt opnieuw haar grenzen op “Scarsick”, zonder haar vertrouwde geluid te verliezen. Na elke luisterbeurt zal het album groeien en meer van zijn geheimen prijsgeven. Voorlopig zal Scarsick dan ook nog vastgeroest zitten in mijn cd-spelers, want ”˜sick’ kan ik er maar niet van worden!

Shireen Bekker

Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies