Kijk ook eens op onze facebook pagina of meld je aan voor onze mailinglist en blijf op de hoogte.

Tim Bowness – Lost in the Ghost Light

Tim Bowness- Lost in the Ghost Light

Sommige artiesten hebben een herkenbare stijl die bij elke plaat terugkomt. De variatie zit dan vaak in de gekozen details die een karakteristieke stijl in een ander licht zetten. Als een artiest ook nog eens consequent goede muziek aflevert, wordt een naam welhaast een kwaliteitstempel. Tim Bowness is zo’n soort naam. Het mag dan ook geen verrassing heten dat dit album weer goed in elkaar steekt.

“Lost In The Ghost Light” is alweer zijn vierde soloalbum en ook hier hoor je weer voornamelijk ingetogen, melancholische sfeertekeningen met goed verzorgde arrangementen die zijn afgesteld op de welhaast fluisterende stem van Bowness. Dat wil overigens niet zeggen dat dit nieuwe album geen eigen identiteit heeft. Integendeel, deze plaat klinkt een stuk warmer dan we van hem gewend zijn. Dit is ook veruit zijn meest symfonische soloalbum. De arrangementen zijn bovendien een stuk voller en minder ambient gericht dan bij de vorige twee platen.

Neem bijvoorbeeld een nummer als Nowhere Good To Go. Deze dromerige compositie ontvouwt zich als een bloem. Daarnaast geven de lenteachtige fluitpartijen van Kit Watkins dit nummer een heerlijk subtiele climax. Een prachtig weelderige, bombastische sfeerschets, waarbij bepaalde instrumentale passages mij zelfs aan Genesis doen denken.  Zo zijn er meer nummers die instrumentaal naar de hoogtijdagen van symfo lijken te verwijzen. Zo mag op Distant Summers Ian Anderson zijn herkenbare fluitspel ter gehore brengen. De Mellotronklanken op Worlds Of Yesterday en You Wanted To Be Seen hadden zelfs maar zo op “Foxtrot” of “Nursery Crime” kunnen staan.

Deze jaren ’70 inspiratie is waarschijnlijk niet onwillekeurig gekozen, aangezien dit een conceptalbum is dat verhaalt over een muzikant in de herfstdagen van zijn leven. Hoe relevant is zo’n persoon in een snel veranderde muziekwereld? Enige nostalgie naar een andere periode in de rockgeschiedenis is dan ook wel passend. Een nummer dat deze symbiose tussen vorm en inhoud mooi weergeeft is You’ll Be The Silence. Het is erg prettig dat hier rustig de tijd wordt genomen om een warme, nostalgische sfeer op te roepen. De arrangementen zijn hier ongegeneerd retro en haast oubollig, wat grappig is, aangezien het nummer over een muzikant gaat die zich uitgerangeerd voelt door de moderne muziekindustrie.

Ondanks het feit dat Bowness zijn stijl hier ietwat bijstelt, weet hij nog steeds sterke oorwormen te creëren. Op Kill The Pain That’s Killing You is het ritme zelfs bijna dansbaar. Hier ondervangt hij overigens gelijk een kritiekpunt dat men vaker tegen zijn muziek kan richten. Dit nummer is namelijk lekker onstuimig daar waar veel van zijn composities net iets te veel voortkabbelen. De rest van de nummers hebben desondanks wel een wat langzamer tempo. Hoewel dit ook wel bij het concept past, kan ik me voorstellen dat sommige progliefhebbers hun muziek iets explosiever lusten. Desalniettemin is dit een album dat menigeen zal moeten kunnen aanspreken.

Dit nieuwste album laat duidelijk weer horen waarom Tim Bowness al jaren lang een gewaardeerde naam is. “Lost In The Ghost Light” is een intrigerend conceptalbum dat is uitgewerkt met een oog voor detail. Deze plaat bewijst bovendien dat, in tegenstelling tot wat concept ter kwestie stelt, de muziek van deze artiest nog altijd even relevant is.

Luke Peerdeman
CD:
Koop bij bol.com

LP:
Koop bij bol.com

Progwereld | Recensies