Lunar Clock Album

Naar eigen zeggen maakt de Nederlandse band Lunar Clock cinematografische artrock en dat vind ik de spijker op z’n kop. Wel wil ik er nog wat stijlgerichte omkadering aan toevoegen. De muziek van Lunar Clock is een bolwerk van jaren 70 prog, aangelengd met elementen psychedelica, jazz, experimentele- en elektronische muziek. Ik kan er wel wat mee evenals collega Fred Nieuwesteeg die in 2020 hun debuutalbum “The Scream Of Nature” recenseerde.

Wel is er met de tijd het nodige veranderd. Het meest opmerkelijke is de afwezigheid van gitarist Shardan Stream, hoewel hij zich later weer bij de band zal voegen. Het ontbreken op dit nieuwe album van de elektrische gitaar is eigenlijk nergens een gemis en dat heeft alles te maken met het attractieve toetsenspel dat hier de ronde doet. Zo kunnen we ons weer enorm laven aan de virtuositeit en smaak van boegbeeld Robin Boer die deze keer rijkelijk ondersteuning op de klavieren krijgt van z’n bandmakkers. In tegenstelling tot het conceptmatige debuutalbum is dit werkstuk een samengaan van acht zelfstandige nummers met een filosofische strekking. Het gaat, om de band maar eens te citeren, over de kloof tussen observatie en interpretatie, de dans van dualiteit en het eenzame pad naar transformatie en doel. Juist.

Over naar de muziek. Deze is beduidend minder ‘toegankelijk’ dan voorheen, hetgeen duidelijk naar voren komt in het tweeluik Night Owl. In het openende Announcement klinkt het geheimzinnige van de nacht door, terwijl in Conclusion de meer gebruikelijke progklanken als Mellotron, orgel en Moog hun plaatsje zoeken. In Sateria horen we hoe een stuk kalme jazz met een los ritme en dwarrelende pianotonen uitmondt in enorme Moogriedels. Lunar Clock maakt zich hier ongelofelijk bemind, geen twijfel mogelijk. Metaphors gaat van start als ballade en ook het vervolg daarop voltrekt zich in een rustige modes. Er heerst constant een zekere spanning die uiteindelijk nergens tot ontlading komt. Na een eerste teleurstelling volgt juist respect voor deze eigenzinnige keuze. Een nummer dat de als maar terugkerende thematiek op het album, dualiteit, goed in muziek uitdrukt is het korte Oculus Lunae / Oculus Terrae. Stemmige toetsen beelden er de leegte van de maan uit, terwijl bombastische Kayak-geluiden de turbulente gang van zaken op onze aarde schetst. Dit is een mooi melodieus nummer.

Na eerdergenoemde Night Owl (conclusion) volgen nog drie mini-epics. Deze nummers laten perfect het weelderige karakter van Lunar Clock horen. Zo bevat Where The Birds Hide de gewaagde combinatie van klassieke muziek en dampende funk met knotsgek toetsenwerk. Life Through Corridors is een prachtig vocaal nummer. De melancholieke stem van Robin Boer geeft dit ingetogen nummer absoluut een meerwaarde, wat een schitterende zangarrangementen. Met het afsluitende The Dreamer geeft de band zichzelf een buitengewoon fraai cadeau. Alles wat goed is aan de band balt zich hier samen in sterke melodieën.

Beeldende, kunstzinnige muziek kan zich de das omdoen als het te introvert gebracht wordt. Lunar Clock weet alles perfect te doseren. Lov’ it.