Flame DreamAlbum

Waren de Zwitsers van Flame Dream hun tijd (ver) vooruit? Deze vraag kwam bij me op bij het beluisteren van de heruitgave van het debuutalbum “Calatea” uit 1979.

Het grappige is dat ik destijds nog een groentje was wanneer het aankwam op symfonische rock (progrock was toen nog een onbekende term). Ja, ik had – met dank aan mijn muziekleraar op school – kennis gemaakt met Pink Floyd, Yes, Genesis en Emerson Lake & Palmer. In het kielzog van deze grote vier ontstonden tal van groepen die geïnspireerd raakten door hun muziek. Zo ook Flame Dream.

“Calatea” is in korte tijd het vierde album van de groep dat opnieuw wordt uitgebracht. Het is een conceptalbum dat gaat over drie vrienden die door een magische poort stappen en in de wereld ‘Calatea’ terechtkomen. Muzikaal is men naast Yes en Genesis beïnvloed door Gentle Giant. De meeste nummers zijn complex, met tal van lange instrumentale hoogstandjes en kennen diverse tempo- en sfeerwisselingen.

Je hoort veel gevarieerd toetsenwerk van Roland Ruckstuhl (Moog, piano en mellotron). Dat alles wordt aangevuld met prima gitaarspel van Urs Waldispühl en diverse melodieuze saxofoon- en fluitpartijen van Peter Wolf.

Hoogtepunten zijn het openingsnummer Gate to Calatea, dat met een aanstekelijk melodieus deuntje op toetsen zelfs een oorwurm herbergt. Met ruim elf minuten, waarvan 80% instrumentaal, is Volcano het langste nummer, met naast echo’s van Yes en Genesis, een folkrockachtige twist vanwege het fluitspel. Jazzinvloeden zijn er in Pyramids. Ga vooral goed zitten voor de weergaloze toetsensolo van Ruckstuhl. Een ander hoogtepunt vind ik Apocalypse of Sounds, dat volledig instrumentaal is. Er hangt een orkestrale en klassieke sfeer door het spel op grand piano en fluit. Een passage met een dominante basloop vormt de overgang naar het tweede deel waar het volledige instrumentarium wordt ingezet, met als kers op de taart vet orgelspel. Piano en orgel hoor je ook in het afsluitende en Yes-gekleurde Gate Out of Calatea.

Diverse foto’s in het 20 pagina’s tellende boekje tonen dat Flame Dream destijds live flink uitpakte met de aankleding en visuals op het podium. De Zwitsers waren toen al zeker geen koekenbakkers.

Beluister “Calatea” bij voorkeur met de oren van 1979. Wanneer je daartoe in staat bent, hoor je een album dat (destijds) van grote klasse was en makkelijk meekon in de slipstream van pakweg Genesis. Anno 2026, ruim 47 jaar later, nodigt de muziek mij nog steeds uit tot het toucheren van de ‘repeat-all’ knop.