Unicorn UmbrellasAlbum

De Zwitserse toetsenist Beat Zimmermann is het brein achter de nieuwe formatie Unicorn Umbrellas. Zimmermann heeft al een rijke muzikale reis achter de rug. In het midden van de jaren 80 formeerde hij de neo-progband Carol. Hij verliet deze band in de jaren 90 en richtte zich daarna vooral op jazz en fusion, en speelde in dienst van bekende artiesten als Ronan Keating en Matthias Reim. Met Unicorn Umbrellas keert hij terug naar de prog. Zimmermann wist Micheal Sadler van Saga te strikken om de zang voor zijn rekening te nemen. Sadler tekent bovendien voor de teksten van de nummers. Drummer Todd Sucherman van Styx, Zlatko Perica (ex-Tangerine Dream) en bassist René Maurer complementeren de band.

Het zal je op basis van deze informatie niet te verbazen dat Unicorn Umbrellas toegankelijke prog maakt. De songs zijn compact, kennen AOR-invloeden, hebben een vleugje old school neoprog en zijn behoorlijk melodieus. Waar het mij ook regelmatig aan doet denken is Asia ten tijde van Payne en Downes.

Het album begint met het krachtige The Prison Within. Dit is een directe en puntige song met een herkenbaar refrein. Het liedje blijft lekker in je hoofd hangen.

Ik zal even in vogelvlucht door het album heen gaan en wat songs uitlichten. Het zijn echte songs met een pop/rock opbouw met veel ruimte voor catchy refreinen. Perica geeft regelmatig de liedjes extra schwung en jus met puike gitaarsolo’s. Soms gaat het voor mij net te veel de AOR-kant op, Trojan Horses bijvoorbeeld. Als toegankelijke pop omarmt wordt door symfo vind ik het prima om naar te luisteren. Forgotten Land en The Past zijn daar goede voorbeelden van.

Farewell is slepender en symfonischer. Met name door de mooie instrumentale passage met ruimte voor gitaar- en toetsensolo’s. Het is wat Mystery achtig. Jammer vind ik wel dat het refrein voor mijn oren een wat teveel meezing- en meezwaaigehalte heeft.

Unicorn Umbrellas heeft het beste voor het laatst bewaard, met het sterke en symfonische Open Road. Het heeft een wat gospelfeel à la Neal Morse, mede door het uplifting refrein. Met het slotnummer Once in a Lifetime krijgt de muziek van Unicorm Umbrellas wat heerlijke pit. Hier worden neo-prog, Saga en Asia samengesmolten tot een overtuigend geheel met ruimte voor gitaar en toetsen. Ik vind dit verreweg het beste liedje op dit album.

“Every Picture Tells a Story” is een geslaagd album. Als de band met name het niveau van het laatste nummer weet uit te bouwen, gaat het helemaal goedkomen met Beat Zimmermanns terugkeer naar de (ultra toegankelijke) neo-prog. Voor nu: een aangenaam album met enkele hoogtepunten en vooral best mooie liedjes.