SarisAlbum

Soms zou je willen dat er een grote off-knop op de wereld zat. Dagelijks worden we geconfronteerd met een niet aflatende stroom van verschrikkingen: oorlogsbeelden, bosbranden, terroristische aanslagen, uit de hand gelopen demonstraties, aardbevingen, mensen op de vlucht, rellen, drugstransporten en ga zo maar door. Vanuit deze gedachte heeft de Duitse progressieve hardrockband Saris een conceptalbum gemaakt met als titel “Project: Off World”. Volgens bandleider Derk Akkermann heeft de mens behoefte aan een spirituele tegenpool. Mijn reactie is vooral dat ik de televisie uitzet en me met genoegen onderdompel in dit meer dan uitstekende zesde album van de band.

Het in 1981 door Akkermann opgerichte Saris heeft vooral in de beginjaren regelmatig te maken gehad met lastige bezettingswisselingen, maar het is gelukkig al jaren vrij stabiel wat dat betreft. Toch telt dit nieuwe album een flink aantal bezettingswijzigingen en om het maar eerlijk te zeggen: deze zijn stuk voor stuk fantastisch en geven de band de kwaliteitsboost die ze verdient.

Zo horen we Jimmy Keegan, de ex-Spocks Beard drummer die met z’n vier armen werkelijk elke pan van het dak speelt. Dat zijn levendige spel nergens overdadig klinkt is razend knap. Wat een beheersing! Op gitaargebied horen we naast Akkermann de geweldige Martin Schnella (Frequency Drift, Seven Steps to the Green Door) en dan weet je het wel. Of het nu gaat om een strak akkoordenschema of een wulpse solo, alles heeft klasse. Ook is er veel ruimte voor het saxspel van Marek Arnold en dat is een fraaie toevoeging. Hij staat weliswaar niet al te luid in de mix; dat zal ongetwijfeld een bewuste keuze zijn geweest.

Naast deze drie nieuwe rekruten zijn er nog drie oudgedienden, zogezegd gitarist/toetsenist Derk Akkermann, basgitarist Lutz Günther en de van origine Engelse zanger Henrik Wager. Sommigen zullen wel gemerkt hebben dat zangeres Anja Günther niet meer van de partij is. Dat mag een behoorlijk gemis heten aangezien haar stem een fraai gothic laagje in de muziek aanbracht. Dit is klagen uit weelde want Wager heeft alle achtergrondzang zelf gedaan en dat klinkt fantastisch.

In het overtuigende openingsnummer Off World zit je meteen tot over je oren in de Sarissound. Wat een geweldige zanger is die Wager toch. Hij is geschoold en heef een bak ervaring. Je kan hem trouwens kennen van de a cappella-band Flying Pickets waarmee hij enig succes oogstte. Het nummer heeft een vrij bombastische inslag en je kan dat gerust de blauwdruk van het gehele album noemen. Eigenlijk is het ton-sur-ton hoe de nummers variëren. Zo heeft het vlotte For All Mankind eveneens iets bombastisch met halverwege een smakelijk stuk neo-prog met ziedend drumspel. My Pocket is een prachtige ballade met zang die aan Ruud Stoker (Ceres Phenomena) doet denken. Een fraai nummer is het slepende Is Anybody Out There dat instrumentaal begint, een ongelofelijk pakkende zanglijn kent en een heerlijke gitaarsolo herbergt. O ja, het is uiteraard weer behoorlijk bombastisch.

Tot het prijsnummer van het album mag wat mij betreft het epische Surrounded worden uitgeroepen. De zanglijnen kennen flinke toonafstanden en dat intrigeert. Dit spraakmakende nummer doet vocaal aan Mystery denken, terwijl de klanken van het orgel nogal Kansas-achtig zijn. Sterk. Wish it Away is ook een fraaie epic, niet zo overtuigend als Surrounded, maar op de gitaarmomenten toch eigenlijk wel. Met het tiende nummer Time is Killing Me sluit Saris het album af en heb je 73 minuten heerlijke progressieve hardrock voor je kiezen gehad.

“Project: Off World” is met afstand het beste album van Saris tot nu toe.