MolstoneAlbum

“Master of Illusion” is het debuut van Molstone. Een eerste indruk kun je maar één keer maken en de Friezen slagen met vlag en wimpel. Molstone brengt melodieuze en directe symfo, verwant aan de neo-prog en met een smaakvol toefje hardrock à la Deep Purple. Het is dan een debuut, maar voor de duidelijkheid: de band bestaat uit doorwinterde muzikanten. Wat mij erg bevalt is dat het een afwisselend album is. Lange en kortere nummers wisselen elkaar af. Het is gewoon lekkere muziek om naar te luisteren. Maar voordat ik de songs verder uitdiep, gaan we eerst terug in de tijd.

De geschiedenis van deze band gaat terug tot 2015. Bassist Mol Mulder en de begin dit jaar overleden gitarist Wim Bouwers zijn de initiators van Molstone. Zanger Siberein Schaaf (ex-Flamborough Head) en drummer Klaas Hingst complementeerden de band. In het begin was Molstone een bluesrockband en werden met name covers van minder bekende nummers van bijvoorbeeld Uriah Heep, Deep Purple en Joe Bonamassa gespeeld. Na verloop van tijd kwam Molstone steeds meer met eigen werk en verschoof de band muzikaal richting progressieve rock. Molstone heeft onlangs versterking gekregen van gitarist Sander Grupstra als zesde bandlid.

Het album begint direct goed met The Attic. Bijna tien minuten fijne progrock. Molstone neemt even de tijd met een lang intro met spacy en moderne toetsen, een beetje Barock Project). Daarna ontspint zich een melodieus uptempo nummer. Met The Attic zet Molstone de prettige toon voor heel het album.

Wat je vervolgens krijgt zijn nummers die een wat AOR-touch hebben (de fijne rockballad Bloodtrail en Taking Me Down) en een liedje waar meer hardrock en Deep Purple en Queen aan de oppervlakte komen (Eye of the Storm). Het zijn mooie songs maar ik geniet met name van langere nummers als Edens Curse en Mind Sculpture. Edens Curse is fijn filmisch. Dit wordt met name opgeroepen door de rol die toetsenist Jan Bulthuis speelt en de bombastische koorzang. Gitarist Bobby Veenstra besluit het nummer met een sterke solo. Wel een beetje jammer van de fade out…

Mind Sculpture staat bol van de traditionele symfo met fijne melodieën en veel ruimte voor het toetsengeweld. In dit nummer komen de linkjes met de typische Nederlandse neo prog naar boven. Dus ergens als Timelock, Egdon Heath, For Absent Friends en Ricocher (om wat namen te noemen).

Een speciale vermelding nog voor Heavy Weight. Dit is een instrumentaal nummer, maar weet absoluut de aandacht vast te houden. Met name door de krachtige melodieën.

Zoals ik al aangaf vind ik dat Molstone een lekker album heeft gemaakt. Wat er voor mij uitspringt zijn de toetsenriedels van Jan Bulthuis en de overtuigende zang van Sieberein Schaaf. Plus uiteraard de sterke composities. “Master of Illusion” is een goede plaat waar liefhebbers van toegankelijke en melodieuze symfo veel plezier aan zullen beleven.

LP


CD