BRØNSAlbum

Iona behoort zonder twijfel tot mijn favoriete bands allertijden. Het is alweer vijftien jaar geleden dat deze iconische band met “Another Realm” zijn laatste album uitbracht. Natuurlijk, oprichter Dave Bainbridge houdt met zijn solowerk en shows met zangeres Sally Minnear dit geluid levend. Gitarist Dave Brons is enorm geïnspireerd door Iona en stelt zich tot doel om met zijn muziek de muzikale traditie van Iona voort te zetten.

Deze Engelsman is nu zo ongeveer een decennium actief als gitarist en componist van sfeervolle Keltische prog. “The Fellowship” is zijn vierde album. Voor deze cd zorgt de reeds genoemde Sally Minnear voor de prachtige en etherische zang. Je kunt haar dus kennen van haar werk met Dave Bainbridge, maar ze is de laatste tijd op veel platen te horen (bijvoorbeeld die van John Holden) en live bij Pendragon. Als BRØNS wil Dave bovendien benadrukken dat het een band is met verder Daniel Day op basgitaar en Ierse fluiten en John Biglands op drums. Dave Bainbridge zelf is te horen op piano en produceerde samen met Dave Brons deze plaat. Daarbij is Troy Donockley (ook ex-Iona, nu Nightwish) verantwoordelijk voor de karakteristieke uilleann pipes.

Als lezer heb je nu al vast een beetje een beeld van de muzikale invloeden. Dan nu het thema van het album. J.R.R. Tolkiens “The Lord of the Rings” blijft blijkbaar de symfo-community inspireren. Nadat de Britse band Albion onlangs al in een aantal nummers dit meesterwerk verklankte, heeft BRØNS het eerste deel van “The Lord of the Rings” op muziek gezet. De gelijknamige film van Peter Jackson is daarbij ook een belangrijke inspiratiebron geweest. Deze band doet daarmee iets wat mij erg aanspreekt, want ik ben niet alleen fan van Iona, maar ook van “The Lord of the Rings”. Dit thema is niet nieuw voor Dave Brons overigens, maar nu heeft hij wel echt een boek op muziek gezet.

Wat je krijgt met “The Fellowship” is een uitermate sfeervolle plaat. Als je dan toch weer die vergelijking met Iona moet maken: de muziek van Brons is bij tijd en wijle wat harder. De Keltische invloeden zijn overvloedig aanwezig. Regelmatig krijgt de muziek een cinematisch karakter, en de zang van Minnear is de kers op de taart.

“The Fellowship” is bovendien een album om ‘ouderwets’ met het tekstboekje in de hand te luisteren, want dan volg je ook het verhaal op de voet. Doordat niet alleen de teksten van de liedjes, maar bovendien het verhaal kort wordt weergegeven, zal ook voor wie hier niet mee bekend is, alles goed te volgen zijn.

Bij een conceptalbum als dit vind ik het altijd moeilijk om losse nummers eruit te halen. Nadat de geschiedenis en betekenis van de Ene Ring is neergezet met Shadow of the Past, geeft het energieke Nameless Fear zeker een goede indruk van de muziek van BRØNS. Ook Over the River is een fijn en pakkend nummer dat de aspiraties en inspiraties van deze band goed voor het voetlicht brengt. In Flight to the Ford komt het filmische aspect van BRØNS sterk naar voren met een fijne symfonische opbouw en koorzang.

Ik vind het wat melancholieke I Will Go erg mooi, met name door de prachtige melodie en het sterke refrein. Dit is zo’n nummer dat je kan/wil blijven horen. De tweede helft van de plaat spreekt me sowieso nog meer aan: het “Lord of the Rings”-gevoel is sterker naar mijn gevoel. Met het prachtige The Mirror of Galadriel als één van de absolute hoogtepunten van dit album. Sally Minnear zingt prachtig. Dat doet ze ook op Whatever It Takes (ach ja, eigenlijk op alle songs). Ik vind dit een integrerend nummer over de heldendaad van Boromir.

Met Let the River Take Him komt een einde aan deze prachtige plaat. De luisteraar wordt nog een keer gelaafd en ondergedompeld in Keltische sferen. Dit is bovendien een album dat elke luisterbeurt meer van zijn pracht tevoorschijn laat komen. Je weet het uiteraard nooit, maar ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat “The Fellowship” niet in mijn jaarlijstje van 2026 zal voorkomen. Ik ben onder de indruk en zeer benieuwd naar de volgende delen.