White FeatherAlbum

De uit Eindhoven afkomstige formatie White Feather bestaat al sinds 2016, maar wist nooit tot onze redactie door te dringen. Onder het credo ‘beter laat dan nooit’ bespreken we nu de debuut-ep “Full Retard”, die eind 2025 verscheen. Nadat het trio aanvankelijk covers speelde, componeert men nu eigen materiaal, volledig instrumentaal. Dat was een goed besluit, zo valt op “Full Retard” (een knipoog naar de film Tropic Thunder) te horen.

Het eerste van de totaal drie nummers heeft als titel Duiven. Het laat vanaf het begin horen wat voor vlees we in de kuip hebben: sterk door gitaar gedomineerde progrock met invloeden van postrock. Je hoort stevige gitaarriffs, zowel elektrisch als op nylongitaar, gespeeld door Job van den Broek. Onthoud deze naam, want hij heeft veel in zijn mars. Onder de oppervlakte verscholen ligt een subtiel laagje toetsen. De ondersteunende basgitaar van Jeff Schulpen komt regelmatig op de voorgrond, waardoor de muziek vet klinkt. De dankbare taak aan drummer Ivo van de Wijer om zijn twee kompanen in het gareel te houden. Dat doet hij met verve. Kenmerkend zijn de momenten waarop het lijkt alsof het nummer is afgelopen, maar na een rustige en vloeiende overgang vervolgd wordt.

Little Droogies is een logisch vervolg, al is het toetsenspel meer geïntegreerd. Het gitaarspel doet bij vlagen denken aan dat van Alex Lifeson (Rush). Ook hier zit halverwege een break en de overgang naar een trage en slepende passage waarin van den Broek zijn kwaliteiten laat horen. Naast kleine hints van King Crimson zijn er invloeden van Rush uit de beginperiode. Het gitaarspel komt over alsof het is geïmproviseerd. Daardoor zal dit nummer live ongetwijfeld spectaculair zijn.

Het schijfje sluit af met Nigel, dat een stuk rauwer is met talrijke riffs die doen grijpen naar de luchtgitaar. Het jarenlang samenspelen is hier hoorbaar en betaalt zich uit. Halverwege zit een symfonische passage die de overgang vormt naar een groovy stuk dat aangekondigd wordt met een fijne drum fill. Wat is dit lekker zeg!

Bij instrumentale muziek bestaat het risico van snelle verzadiging. Omdat de groep slim heeft gekozen voor een ep met drie nummers is dat hier niet aan de orde. Ik bestempel White Feather met droge ogen als een grote aanwinst voor onze progwereld en zie uit naar het al aangekondigde vervolg.