AetherAlbum

Dat er bands zijn met dezelfde naam is niet zo noemenswaardig, maar als ze dan in hetzelfde genre spelen, wordt het een ander verhaal. Zeker als dan ook het subgenre enige overeenkomst heeft. In het geval van de hier besproken Italiaanse progressieve band Aether is enige duiding beslist op z’n plaats, aangezien er enkele jaren geleden in Brazilië ook een Aether actief was in het progressieve genre, en ook hun muziek zat diepgeworteld in de jazz(rock). Om de verwarring nog groter te maken: deze recensie gaat over het derde album van de Italiaanse band, terwijl de Brazilianen er na twee albums al mee gestopt waren. Denk dus niet dat er een geheime schat in Brazilië is opgedregd. De Italiaanse Aether klinkt behoorlijk anders. Hun muziek is meer experimenteel en ambient. Het kan maar duidelijk zijn.

De in 2021 opgerichte band bestaat uit vier vaardige muzikanten die spontaan en flexibel hun ideeën ten uitvoer brengen. De zes composities van hun nieuwe album zijn dan ook improviserend tot stand gekomen en geheel volgens hun visie live in de studio opgenomen. Het gaat hier duidelijk om de mens in de muziek en niet om de techniek. De postrock-achtige benadering die de heren hanteren biedt hun daartoe alle mogelijkheden, en de luisteraar kan zich heerlijk laten meeslepen.

Aether omschrijft zijn muziek als een combinatie van door jazz geïnspireerde harmonieën en de atmosferische klankwereld van de Noord-Europese school (ECM), aangevuld met tonale en ritmische elementen die kenmerkend zijn voor progressieve rock en postrock. Tevens zijn er elektronische klanken uit de ambiënte muziek. Het dwarrelende spel van Andrea Serino op de Fender Rhodes houdt veelal het roer recht, waardoor alles mogelijk is op dit album. We horen daarnaast uitbundige gitaarsolo’s en King Crimson-achtige akkoorden van Andrea Ferrari, diep glijdende bassen van Andrea Grumelli en vrij drumspel van Matteo Ravelli. Daarnaast is er aandacht voor een Bartok-achtige klassieke inslag tijdens opener Oort Cloud en zijn er typische vocale expressies tijdens de voordracht in Vogon. De Italianen fröbelen er lustig op los zonder dat het gekunsteld over komt.

Het van een fraaie titel voorziene Cinq Teintes, Quatre Cadres is precies de Aether die ik zo graag mag. De muziek hier is zo postrock als maar kan. Uitgroeiend van subtiel naar net niet te uitbundig laat vooral gitarist Ferrari zich gelden. Het einde is tamelijk hoekig en dat past goed bij dit polyritmische nummer. Met het vierde nummer La Mélancolie Du Petit Prince haalt de band de vaart wat uit het album en dat is precies de bedoeling. Het is een fantastisch nummer over mijn favoriete sprookjesfiguur. Noem het knap hoe het melancholieke pianospel al improviserend overgaat in een enigszins gejaagde variant. Halverwege doen enkele knetterende geluiden hun intrede De keuze daarvoor is even opmerkelijk als onbegrijpelijk.

Het vijfde nummer heet Panta Rei en is gebaseerd op de uitspraak van de Griekse filosoof Heraclitus dat wereld en natuur constant veranderen. Dit wordt hier fraai verklankt middels sprankelend pianospel met dissonante akkoorden en een alsmaar intenser wordende gitaarsolo. Het album sluit af met de meest progressieve track van het geheel, Swerve. De compositie bevat veel melodie en kent interessante tempo- en sfeerwisselingen. De typische Aether-sound met veel sprankelende pianoberoeringen, zinderende postrockstructuren en geïmproviseerde extravaganza is hier nergens ver weg. Wat een gaaf slotnummer.

De heren mogen buitengewoon trots zijn op dit derde album. Tussen de noten door kan je hun ervaring, kunde en spelvreugde horen, en dat wil je. Dat het daarbij handig is dat je hun jazzy sound kan waarderen is een understatement.