GodsticksAlbum

De band van zanger en gitarist Darran Charles heeft dit voorjaar haar zevende album uitgebracht, als je de ep uit 2009 meetelt. De nieuwe plaat is een voortzetting van bewezen kwaliteit, maar ook het donkerste, zwaarste en meest compromisloze album dat de band ooit heeft uitgebracht.

Charles, die de meeste van de nummers en teksten schrijft, vertelt in de bijsluiter dat de muziek een reflectie is op het huidige tijdsgewricht, waarin meningen en feiten door elkaar zijn gaan lopen en mensen veroordeeld worden voor beweringen waarvan we de context niet kennen. Tegelijkertijd voelt hij zich machteloos tegenover het inherente egoïsme van de mens. Als niemand meer geïnteresseerd is in oplossingen, waar zou je je dan nog druk over maken?

Geen gezellige achtergrond voor een vrolijke plaat, maar goed, zo hebben Godsticks zich natuurlijk ook nog nooit geprofileerd. De band heeft altijd al gedijd bij een combinatie van sombere teksten en gortdroge progmetal. “VOiD” is wat dan betreft geen uitzondering, maar eerder meer van hetzelfde. Hooguit zou je kunnen zeggen dat de nummers nóg puntiger zijn dan voorheen, en de innerlijke urgentie nog hoger.

Dat betekent ook wel dat Charles, die een stem heeft waar je van moet willen houden, nog indringender zingt dan anders: hoog in het register en voor in de mix, waardoor hij tamelijk opdringerig wordt. Het is dat de plaat met ongeveer 45 minuten zuivere speeltijd aan de korte kant is, anders had ik het niet in één sessie getrokken.

Dat neemt niet weg dat Godsticks een buitengewoon begaafd bandje is. Alle muzikanten spelen virtuoos, met een glansrol voor gitarist Bushell en drummer Price. Dit is ritmisch complexe progressieve metal met maar af en toe een rustpunt, zoals in het voortreffelijke Master of a Plan en Talking Through Walls, een stuk in twee delen.

Mede door de voortdurende ‘douw’ die uit de muziek spreekt, is het best een vermoeiende plaat om te luisteren, hoe briljant ook. Het chagrijnige wereldbeeld dat er uitspreekt is weliswaar niet onrealistisch, maar leuk is anders. Niet voor niets sluit het album af met Hope Is Burning, één van de meest wanhopige stukken die ik in tijden gehoord heb. “Being alive is dragging me down”, zingt Charles. Misschien moet hij eens met iemand gaan praten?

Zoals eigenlijk altijd: áls je kunt leven met die zeer nadrukkelijk aanwezige zanger, is Godsticks een mirakels goede band met sterke nummers van hoge complexiteit. Ik heb zelf wel het gevoel dat het na zeven albums misschien eens tijd wordt voor een iets andere invalshoek, maar Godsticks zijn wel meester van hun eigen terrein.