Op 31 juli is Jerney Kaagman overleden, 79 jaar oud, na een langdurig ziekbed met de ziekte van Parkinson. Met haar overlijden verliest de Nederlandse popmuziek een van haar meest herkenbare stemmen uit de jaren zeventig, en een vrouw die ook na haar zangcarriรจre veel voor de Nederlandse muzieksector heeft betekend.

De stem van Earth & Fire

Kaagman sloot zich in september 1969 aan bij Earth & Fire en werd al snel het gezicht en de stem van de band. Waar veel Nederlandse prog- en poprock uit die periode drijft op instrumentale ambitie, was het bij Earth & Fire haar stem die het verschil maakte: helder, doorleefd en met een zekere koelte die niet vaak voorkwam bij zangeressen in die tijd. Het was een stem die evengoed overeind bleef in de bombastische arrangementen van het progperiode-werk als in de strakkere popsongs die later volgden, en reden waarom oudere fans nog altijd met ontzag over haar zang praten.

Jerney Kaagman in TopPop in 1973. Foto: Archief Beeld & Geluid | Wikimedia Commons

De doorbraak kwam met Seasons, geschreven door wijlen George Kooymans, waarna de band overschakelde op eigen materiaal. Albums als “Song of the Marching Children” en “Reality Fills Fantasy” golden destijds als het beste wat de Nederlandse progscene te bieden had, en droegen Kaagmans zang als handelsmerk. Singles als Memories, Storm and Thunder en Love of Life volgden, maar het was Weekend uit 1979 dat uitgroeide tot hun grootste, meest internationale hit โ€” inclusief het strakke blauwe pak uit de videoclip, destijds behoorlijk gedurfd, dat is blijven hangen als een van de beeldmerken van de Nederlandse popmuziek uit die jaren. De plaat passeerde deze week nog de 25 miljoen streams op Spotify, ruim veertig jaar na dato. Earth & Fire hield het vol tot 1983, met een korte reรผnie enkele jaren later.

Achter de schermen

Na haar zangcarriรจre verdween Kaagman niet uit de muziek. Ze verruilde het podium voor de bestuurstafel. Zo werd ze voorzitter en medeoprichter van muzikantenvakbond BV Pop, werkte als pr-manager bij Radio Noordzee Nationaal (de latere voorloper van Qmusic) en werd directeur van Buma Cultuur, destijds nog bekend als Stichting Conamus. In die hoedanigheid lobbyde ze actief in Den Haag voor naburige rechten voor popmuzikanten, regelingen waar Nederlandse artiesten tot op de dag van vandaag profijt van hebben.

Jerney Kaagman in 2008. Foto: Marion Golsteijn | Wikimedia Commons

Bij een breder publiek werd ze eind jaren negentig, begin nul opnieuw bekend als jurylid van Idols, van 2002 tot 2008, naast onder anderen Henkjan Smits en Gordon. Het legendarische eerste seizoen, met de finale tussen Jamai Loman en Jim Bakkum, trok destijds meer dan vijf miljoen kijkers.

Voor haar verdiensten werd Kaagman benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en ontving ze de Lifetime Achievement Award van de Vereniging Nederlandse Poppodia en Festivals, naast het erelidmaatschap van Buma.

Binnen Earth & Fire ontmoette Kaagman ook Bert Ruiter, de bassist van de band, die daarnaast een eigen progverleden had als lid van Focus. De twee waren decennialang samen, tot aan Ruiters overlijden in 2022.

De uitvaart van Jerney Kaagman heeft op haar eigen verzoek in besloten kring plaatsgevonden.