Wishbone AshAlbum

“Live Dates” is een live (dubbel)album van de Britse rockband Wishbone Ash (WA), uitgebracht in november 1973. De band had op dat moment al een viertal albums uitgebracht en het iconische “Argus” was net een jaar oud. De mannen die de band in 1969 oprichtten, bassist Martin Turner en drummer Steve Upton, waren nog steeds van de partij, evenals hun kompanen uit het begin, gitarist Ted Turner (geen familie) en gitarist Andy Powell. Twee gitaristen: Turner en Upton konden blijkbaar na de audities voor een nieuwe gitarist geen keuze maken. Kort na het uitbrengen van het album verliet Ted Turner de band. Hij zou vervangen worden door de Amerikaanse gitarist Laurie Wisefield.

Wishbone Ash staat bekend om zijn veelvuldig gebruik van harmonische sologitaren, een techniek die elektrische bluesbands al aantrok sinds Jeff Beck en Jimmy Page in 1966 samen in The Yardbirds speelden. Verschillende bekende bands hebben Wishbone Ash als inspiratiebron genoemd, waaronder The Eagles, Judas Priest, Iron Maiden, Van Halen, Lynyrd Skynyrd, Thin Lizzy, Metallica, Dream Theater, Overkill en Opeth. Geen slecht lijstje. De muziek van Wishbone Ash bevat bovendien sterke invloeden van progressieve rock, maar ook van folk en klassieke muziek.

De dubbelelpee “Live Dates” bevat elf nummers, waarvan er tien oorspronkelijk op de eerste vier albums van de band stonden. Het enige nieuwe nummer was een cover van de bluesklassieker Baby What You Want Me to Do van Jimmy Reed. De nummers werden opgenomen in juni 1973 in Croydon Fairfield Halls (17e), Reading University (23e), Newcastle City Hall (24e) en Portsmouth Guildhall (21e), met behulp van de Rolling Stones Mobile Studio. Het hoesontwerp is van het fameuze ontwerperscollectief Hipgnosis. “Live Dates” zou hun meest commercieel succesvolle album worden, met foutloze, energieke uitvoeringen van hun beste nummers, gespeeld voor een enthousiast publiek.

Het livealbum begint met de door bassist/zanger Martin Turner uitgesproken ietwat cryptische zin: “We made it”; benieuwd wat hij daarmee bedoelde. Dan volgt een drietal songs van het meest bekende en succesvolle derde studioalbum “Argus”. Gestart wordt met The King Will Come, waarna Warrior en Throw Down the Sword het trio completeren. Klassieke nummers van de band uit 1972. Het intro van The King Will Come is uit duizenden herkenbaar en de muziek staat bol van het handelsmerk van de band: de dubbele gitaren die ofwel harmoniëren of met elkaar duelleren. Waarbij opgemerkt dat de gitaristen hun eigen kanaal hebben: Powell speelt ‘op links’ en Turners domein ligt op rechts.

Rock ‘N’ Roll Widow en Ballad of the Beacon worden aangekondigd als nieuwe nummers, dat wil zeggen afkomstig van het op dat moment laatste album “Wishbone Four” uit 1973. Het laat wat kortere, compactere rocksongs horen met veel melodie en verrassend goede (harmonie)zang. Reed’s Baby What You Want Me to Do werd ook door The Everly Brothers en Elvis (!) op de plaat gezet. In deze versie is het bijna onherkenbaar, met veel slidegitaar lijkt het meer op een zompige, luie Mississippi-blues van Muddy Waters.

Het ruim negen minuten durende The Pilgrim, afkomstig van “Pilgrimage”uit 1971, is een van die lange uitgesponnen bluesjams waar WA patent op lijkt te hebben. Het overbekende Blowin’ Free komt van het al genoemde meesterwerk “Argus” en is een heerlijke showcase van dubbele gitaren en sterke gitaarloopjes. Jailbait (“Pilgrimage”) is een uptempo blues met een goede riff en veel duetten.

Lady Whiskey wordt opgedragen aan een betovergrootmoeder en klinkt behoorlijk als Led Zeppelin, zowel door de zang als de sologitaar. Het nummer komt van het debuutalbum “Wishbone Ash” uit 1970. Dat laatste geldt ook voor Phoenix, met afstand het langste nummer op het livealbum met bijna achttien minuten. Oorspronkelijk waren er dat er ongeveer tien. Het is The Pilgrim in het kwadraat: één lange, grotendeels instrumentale, psychedelische bluesjam met diverse tempo- en stemmingswisselingen, typisch jaren zeventig.

Een halve eeuw later, in de zomer van 2023, viert Wishbone Ash de verjaardag van deze concertklassieker uit 1973 met een nieuwe editie. ‘Nieuw’ betekent in dit geval: hetzelfde materiaal in exact dezelfde volgorde, uitgevoerd door de toenmalige (huidige) bezetting en opgenomen in Daryl’s House Club in Pawling, New York. De nieuwe release heet “Live Dates Live”, een eerbetoon aan het origineel en een dankbetuiging aan alle fans die er mede voor hebben gezorgd dat Wishbone Ash een van de weinige bands uit de vroege jaren zeventig is die nog steeds actief is, nieuwe albums opneemt en regelmatig toert. Inmiddels zijn er ongeveer 25 officiële studio albums uitgebracht en toert de band nog steeds en met veel succes.

Vele personeelswisselingen, reünies, en incarnaties van de band zouden uiteindelijk volgen, zodanig zelfs dat er lange tijd twee versies van Wishbone Ash zouden bestaan: naast Andy Powell’s WA is er ook een Martin Turner ex-WA. Tja…