L’Ombra della SeraAlbum

In de jaren zeventig zond de staatstelevisie in Italië (RAI) een aantal spannende, mysterieuze, en donkere science fictionseries uit. De herkenningsmelodieën waren geliefd. L’Ombra della Sera leek het aardig om die melodieën nieuw leven in te blazen. Dat is “Segreti nel Nero” (geheimen in het zwart) geworden. Deze band is overigens niet anders dan een alter ego van La Maschera di Cera, een veel bekendere Italiaanse progband.

De band brengt het duister in de series tot leven met een typisch jaren zeventig Italiaans proggeluid, met tinten van Van der Graaf Generator en King Crimson. Voor de Italianen mogelijk een feest der herkenning, namen en klanken zeggen ons uiteraard niets. ALBERT E L’UOMO NERO begint als Mike Oldfields Tubular Bells. De vintage toetsen zijn niet van de lucht, dwarsfluit en saxofoon vinden ook nadrukkelijk hun weg. De ritmesessie is prominent aanwezig, opvallende afwezige is de gitaar.

Zo staat de melodie hoog in het vaandel, met heel veel toetsen in betrekkelijk eenvoudige thema’s, die hier en daar wat zoetsappig en oubollig overkomen, en die ongetwijfeld bij die series passen. Na vijf nummers doen de eerste jazzklanken hun intrede. De sax van Martin Grice is hierin leidend. Het gaat van luchtige fusion tot ongrijpbare ritmes en klanken. Het spel is dan op de wagen. Alessandro Corvaglia begin dan ook (vol emotie) te zingen. We maken een walstempo mee en stukjes conversatie uit een van de tv-series.

LE VENTI GIORNATE DI TORINO is een muziekstuk van negentien minuten, gebaseerd op een nooit uitgezonden tv-serie, waar de spin-offmannen uitgebreid hun plasje over hebben gedaan. Veel dwarsigheid ook weer, naast een pianothemaatje, een flinke basuitbarsting van Fabio Zuffanti en toch ook weer zwevende, rustgevende muziek.

Je kunt je voorstellen dat deze muziek bij (belegen) tv-series zou hebben gepast. Het toetsenspel, waarbij oude bekenden als Moog en Mellotron langskomen, is aantrekkelijk en levert met ingehouden dwarsfluit en sax fraaie stukjes symfo op, naast genoemde kanttekeningen. De dwarse klanken en de (beperkte) zang zorgen voor net genoeg afwisseling. Dat heeft het zijproduct van La Maschera di Cera best aardig gedaan, al is dit zeker geen must-have.