Steve Hackett & Steve RotheryAlbum

Zet de twee beste gitaristen uit ons genre bij elkaar, wat krijg je dan?

Steve Hackett en Steve Rothery behoeven geen introductie. Beide mannen hebben ons liefhebbers ongelofelijk veel onbeschrijfelijk mooie momenten gegeven. Beide heren hebben iconische solo’s geproduceerd die je uit duizenden zou herkennen. Beide mannen staan voor lyrische, melodieuze en sensitieve gitaarsolo’s die rechtstreeks je hart in gaan.

Steve Hackett is meer van de klassieke invloeden, barokke lijnen en heeft een heel eigen vibrato. Steve Rothery is meer van de zingende en melodische solos. Hij houdt graag noten lang aan en heeft een heel eigen delayklank. Je hoort het allemaal terug op dit album. Maar het is de heren er niet om te doen om herkenbaar te klinken of om de luisteraar te faciliteren in raad-de-gitaristspelletjes. De keuze om een organisch geluid te creëren en voor een filmische aanpak te kiezen, is wat mij betreft de beste.

Wie een soort battle tussen beide heren verwacht, met grote ego’s en een strijd om de beste gitaarsolo, komt bedrogen uit. “The Roaring Waves” neigt wat dat betreft veel meer naar de kant van “Gentō”, van het Bioscope-project van Steve Rothery en Thorsten Quaeschning, dat in 2025 uitkwam.

Beide heren weten perfect de balans te bewaren, waarbij de muziek leidend is. Je hoort wel verschil tussen de gitaren en je hebt vaak wel een vermoeden wie de voorgrond pakt, maar feitelijk maakt het geen zak uit. Beide mannen dragen bij en zorgen dat elk nummer een belevenis op zich is. Het klinkt allemaal schitterend lyrisch, emotioneel en gedragen. De gitaren krijgen alle aandacht, maar de toetsen van Steve Rothery spelen ook een belangrijke rol. Ze kleuren als het ware de nummers verder in. Ook de basgitaar, door beide heren ter hand genomen, is bijzonder smaakvol gedaan.

The Storm is een sterke opener. Je wordt meteen in de muzikale wereld van beide heren getrokken. Het gitaarspel is hier wat directer en bezorgt je bergen kippenvel. Dat zal zeker vaker gebeuren.

Sandsend is wat meer gedragen en ingetogen. Hier spelen de toetsen een belangrijke ondersteunende rol. De afwisseling tussen beide gitaren is hier ronduit magisch. Ze nemen om beurten het voortouw, maar willen nergens de ander imponeren of overstemmen. Het is net of ze beiden met muzikale verfstreken een prachtig schilderij langzaam vormgeven.

Aan Red Dragon moest ik wennen. Die Oosterse invloeden hebben we vaker bij Steve Hackett gehoord en hebben mij nooit kunnen overtuigen. Toch is dit een track die met elke beluistering groeit. Ondanks het rustige karakter gebeurt er veel.

Het titelnummer heeft een waanzinnig intro op de Spaanse gitaar. Het doet terugdenken aan het begin van bijvoorbeeld Blood on the Rooftops (“Wind and Wuthering”). Daarna nemen de elektrische gitaren het weer over en ontpopt het nummer zich tot een van de mooiste van de plaat.

The Black Sea behoort wat mij betreft samen met het titelnummer tot het beste wat dit album te bieden heeft. De sfeer die hier wordt neergezet is zo mooi. Sluit je ogen en laat je meevoeren.

Pacific Coast Highway is even wennen. Het is echt wel heel anders dan wat je tot nu toe hebt gehoord. Dit nummer is meer uptempo en heeft een wat avontuurlijke inslag. De woordloze zang en vooral de mondharmonica van Steve Hackett geven het nummer zijn bijzondere sfeer. Ik heb ooit een deel van de Causeway Coastal Route gereden, één van de mooiste kustroutes van de wereld in Noord-Ierland, en moest daaraan terugdenken. Armpje uit het raam, zonnebril op en gaan. Je merkt echt wel dat de heren veel plezier beleven tijdens het spelen en dat werkt aanstekelijk. Dus ondanks dat het wat uit de toon en sfeer valt, wel een lekker nummer.

Terug naar mijn vraag aan het begin. Wat krijg je als je de twee beste gitaristen uit ons genre bij elkaar zet? Het antwoord laat zich raden. Dan krijg je een fenomenaal instrumentaal werk waarbij we beide gitaristen op de top van hun kunnen aan het werk mogen horen. Zalig!

CD


CD


LP