Iron JinnAlbum

Een van de uitdagingen van een recensent is het noemen van referenties bij een album of muziek. In eenvoudige woorden: ‘dit album of deze groep klinkt als’. Want, denken wij, dat helpt de lezer verder in de zoektocht naar voor hem of haar interessante muziek. Frustrerend kan het worden wanneer zo’n referentie er niet is. Zoals in dit geval de muziek van Iron Jinn op het tweede studioalbum “Zeitgeist On The Run”.

Iron Jinn achten wij bij onze lezers, of het overgrote deel daarvan, niet bekend. Geen nood, want uw nederige scribent van dienst kende deze groep ook niet. Daarom begin ik met het gezelschap aan je voor te stellen.

Iron Jinn komt uit Arnhem en bestaat uit Oeds Beydals (gitaar en zang), Wout Kemkens (gitaar en zang), Bob Hogenelst (drums), Jarno Van Es (toetsen), en Gerben Bielderman (basgitaar). Hun titelloze debuutalbum werd uitgebracht in 2023 op het Roadburn Festival, waarna de groep op diverse festivals en in clubs in Europa speelde. Als graag geziene gast op het podium van Roadburn werd hun optreden in 2024 uitgebracht met de toepasselijke titel “Live At Roadburn”. De vele optredens vormden de groep tot een geolied geheel, al brengen alle leden de nodige ervaring uit andere groepen mee.

Zijn we aanbeland in 2026 bij het album “Zeitgeist On The Run”, dat je gerust een zware psychedelische rollercoaster mag noemen. Zeven nummers die na iedere draaibeurt nieuwe geheimen prijsgeven. Het openingsnummer Sayonara grijpt je vanaf seconde één vast. Het is vol, veel, hyper, met een aanstekelijke toetsenriedel en ferme gitaarpartijen. Er is weinig tot geen ruimte voor rustmomenten, omdat alles is dichtgesmeerd met gitaar, toetsen en inventieve drumpatronen. Het is intensief en meeslepend tegelijk, wat wordt versterkt door de regelmatig onheilspellende gedeclameerde zang. Na een minuut of zeven valt alles stil en volgt een verstilde, bijna minimalistische passage. Na een minuut wordt de draad weer opgepakt zonder dat men daarbij in herhaling vervalt. Het is een beetje zoals de Noorse band AVKRVST (ha, toch een referentie…). Verderop het album, in Soma, horen we dit ‘kunstje’ nogmaals.

Na deze negen intensieve minuten start The Glass Wall meanderend en rustig. Er komt een fijne baspartij voorbij die vaag doet denken aan Pink Floyds One Of These Days. Ook hier is de zang onheilspellend en zijn er psychedelische randjes zonder zweverig te worden. Het lange instrumentale stuk met een afgeknepen gitaargeluid nestelde zich nog lang in mijn bovenkamer. Landing On A Dream is met een krappe zes minuten het op een na kortste nummer en herbergt dankzij een fluitende synthesizer invloeden van het vroege Pink Floyd. De donkere zang en volle intensieve muziek zorgen voor een uniek geluid.

Een van de hoogtepunten is Residuum Strut. Met ruim elf minuten wordt uit een ander vaatje getapt, maar blijft het aanstekelijk een meeslepend. Het is zo’n nummer dat je moet ondergaan, keer op keer. Ronduit werelds vind ik het minuten durende, instrumentale stuk met een opbouw en diepgang die uiteindelijk ontbrandt in de onvermijdelijke climax. Minstens net zo boeiend is het navolgende Soma, dat zich na een klein en breekbaar intro geleidelijk en subtiel ontwikkelt tot een intens nummer. Ook hier zijn de zware psychedelische invloeden aanwezig.

Absoluut hoogtepunt van dit album is The Futurist. Dit nummer van bijna achttien minuten werd eerder uitgebracht als single en rechtvaardigt alleen al de aanschaf van dit album. Het is Iron Jinn zelf die op dit nummer een nieuwe stijl plakt: ‘Reich & Roll’. Het is de verwijzing naar componist Steve Reich die bekend staat om zijn minimalistische composities. Laat dit je niet op het verkeerde been zetten, want dit weergaloze nummer is verre van minimalistisch. Het is een bundeling van progrock, psychedelische rock en jazz, en het staat bol van complexe toetsenakkoorden, zware gitaarriffs en (weer die) dreigende zang van Kemkens en Beydals. Let vooral op de fenomenale ritmesectie Bob Hogenelst en Gerben Bielderman. Van hoogstaand niveau, zoals je hieronder kunt horen.

“Zeitgeist On The Run” is zonder twijfel de doorbraak van Iron Jinn. Dat durf ik met droge ogen te stellen. Het is dat we intern hebben afgesproken om het woord ‘jaarlijstmateriaal’ niet meer te noemen, want anders….

CD


LP


LP