Simone CozzettoAlbum

Simone Cozzetto is een Italiaanse gitarist, multi-instrumentalist en componist die met “Glass Cradle” alweer zijn vijfde album in tien jaar tijd uitbrengt. Ik kende hem overigens nog niet en de onderhavige plaat is ook zijn eerste bespreking op Progwereld. Fijn als je goede tipgevers hebt!

Cozzetto heeft het meeste van de muziek zelf ingespeeld. De zang wordt voor rekening genomen door drie zangers en één zangeres. “Glass Cradle” is een conceptalbum over thema’s als onvermogen tot communicatie, verdringing, en de woede die voortkomt uit onbegrip en isolement. Cozzetto heeft daar een heel psychologisch verhaal omheen gebouwd dat uiteindelijk draait om innerlijke zuivering.

Hoe dan ook, het gaat in eerste instantie om de muziek en die is uitstekend verzorgd. Bij het luisteren moest ik bijvoorbeeld aan David Minasian denken. Hij maakt emotioneel geladen prog, die goed in elkaar zit en waar veel ruimte is voor sterke instrumentale stukken. Cozzetto komt met name met fraaie gitaarsolo’s. De muziek is filmisch en beeldend.

Na een kort intermezzo zet het emotionele Glass Cradle direct de toon. Dat betekent zwaar aangezette symfo met theatrale zang van Roberto Tiranti. Uiteraard ontbreekt de gitaarsolo niet. Mooi gedaan! Eén van de hoogtepunten van dit album vind ik Isolation. Tien minuten fijne en emotionele prog. Minpuntje is het gebruik van de drumcomputer, maar de prachtige melodieën en de opbouw vergoeden heel veel. Nu verzorgt Michael Trew de zang en zijn stem past perfect bij deze muziek. Fraai refrein bovendien. In dit nummer is er ook veel ruimte voor het instrumentale gebeuren, en dat kleurt het werk van deze Italiaan.

No Way is een song die compacter is en AOR/hardrock-elementen bevat. Ik vind het persoonlijk wat over de top. Waar hij bij de andere nummers net niet over dat randje gaat, kiepert hij er nu overheen. Ik heb dan veel liever dat Cozzetto uitpakt met The Sfinx, een muziekstuk van negentien minuten. De sfinx is de metafoor voor een monster die in de psyche van de hoofdpersoon huist. Net als bij Isolation hecht Cozzetto mooie melodieën aan elkaar. Dit is voer voor liefhebbers van klassieke symfo. De invloeden van de grootheden uit de jaren zeventig zijn duidelijk te ontwaren, maar het voelt wel modern aan. Bovendien besluit hij dit epos met een mooie finale. Na Embers, dat aanvoelt als een overgangsnummer, gaat Cozzetto nog één keer los met Framed, wederom in met name het instrumentale gedeelte. De fijne en krachtige gitaarsolo in de beste Gilmour- en Latimer-traditie is een lust voor het oor.

Met “Glass Cradle” heeft Simone Cozzetto een overtuigend album gemaakt, waar liefhebbers van klassieke symfo van gaan genieten. Muzikaal zit het goed in elkaar en er zijn sterke melodieën te over. De Italiaan trakteert ons op puike gitaarsolo’s. Met name de twee lange nummers laten zien dat hij een kundig componist is. Ik luister met veel plezier naar dit album. Minpuntjes in mijn ogen zijn het hardrockachtige liedje en het gebruik van de drumcomputer. Als Cozzetto continu gebruik zou maken van een echte drummer zal zijn muziek nog aan dynamiek winnen. Voor nu is een belangrijke indicator voor mij dat ik met plezier een album weer opzet, en dat doe ik met “Glass Cradle”. Ik vind deze Italiaanse muzikant echt iemand om te blijven volgen.