If Not IfAlbum

Hij kan lekker spelen, de Engelse progressieve jazzrock/fusion gitarist en multi-instrumentalist Graeme Ginsberg. Vroeger leefde hij zich uit in diverse kwartetten en trio’s maar ook toen al werkte hij regelmatig alleen. Met het idee dat een goede geluidskwaliteit vanzelf komt als de tijd er rijp voor is, verschijnt pas in 2023 “Structure”, z’n eerste volledige album. Met deze recensie echter richt ik me op de opvolger “Electricity” uit 2026.

Ginsberg heeft voor zijn nieuwe album uitstekend nagedacht over een smaakvolle variatie in een weldoordachte architectuur. Zo bevat “Electricity” tien nummers: vijf losse, een tweeluik en een drieluik. De nummers van de samengestelde werkstukken zijn ook apart goed te beluisteren, daar heeft Ginsberg wel voor gezorgd. Het scheelt natuurlijk een slok op een borrel dat hij professioneel geluiden ontwerpt voor synthesizers, waardoor je op het album regelmatig ondergedompeld wordt in gave klanken.

In z’n infosheet valt te lezen dat er verwijzingen zijn naar Pink Floyd, King Crimson, Jeff Beck, Frank Zappa, Steely Dan, Porcupine Tree, Brand X en Al Di Meola. Toch vind ik hem een muzikant met een eigen gezicht, die flink grasduint in hetgeen hij zelf leuk vindt. Over het algemeen maakt hij vaak spannende keuzes, al had de solo in opener Tales Of Power best wat korter mogen zijn. Wel is dit wat mij betreft het fraaiste nummer van het album.

Vervolgens dient het tweeluik Eyes Windows Soul zich aan, waar Ginsberg een vooral open geluidsbeeld creëert. Part 1: Surfaces is een onderhuids samengaan van gitaar, toetsen en basgitaar, terwijl in Part 2: The Emotions That Remain een Jan Akkerman-achtig stuk wordt afgestript tot cleane gitaar met subtiele delay-effecten.

Dat Ginsberg geen alledaagse muziek maakt kun je uit bovenstaande al wel afleiden en ook in de daaropvolgende tracks Once Upon A Time (Closure),

Stepping Out en So Much Joy is dat glashelder. Je zou het beeldende kunst kunnen noemen wat hij maakt. Dan ligt het er maar net aan wat je er in wilt zien.

Als dan het drieluik Performance zich aandient scheiden onze wegen zich. Hier raakt de muzikant me volledig kwijt in een poel van geluiden. Enig houvast is nog te vinden in de fusion van Part 2: The Wisdom Of The Fool waar een beetje Brand X in doorklinkt. In Part 3: Storm zorgt een polyritme voor een wat lastige structuur waardoor het niet lekker wil vloeien in het nummer. Oké, dit is een subjectieve opmerking, maar ik wil hem toch maken.

Het album sluit af met Memories Of Home waar de akoestische gitaar goede zaken doet. Het duurt wel een beetje lang. Enkele galmeffecten en wat summiere drumritmes proberen het nummer in gang te houden, hetgeen ze nog lukt ook.

Al met al heeft Graeme Ginsberg een album gemaakt met muziek die uitdaagt en eigen is. Ik kan me voorstellen dat de liefhebber van avontuurlijke muziek uit de voeten kan met dit album, al staat “Electricity” niet onder hoogspanning.