AlcantaraAlbum

Op het moment dat ik “In Concert”, het nieuwste album van de Italiaanse progband Alcantara, van een recensie voorzie, is het hartje zomer 2026. De mussen vallen ongeveer dood van het dak maar goed… ik moet zeggen dat ik toch enorm veel plezier beleef aan de warme, broeierige muziek die dit zevenkoppige gezelschap op dit livealbum laat horen. Op dit goedgevulde werkstuk staan naast een integrale uitvoering van de zes nummers van “Tamam Shud” (2025), ook een viertal stukken van “Solitaire”, hun debuut uit 2019. Ik voel me de koning te rijk want in het promopakket van “In Concert” zitten ook de bestanden van “Tamam Shud” waardoor ik me nog meer kan laven aan hun prachtige muziek.

Liefhebbers van Pink Floyd, Airbag, Porcupine Tree, Riverside en Timothy Pure kunnen hun hart ophalen aan deze Alcantara. Zoals gezegd is hun muziek warm en broeierig, maar ik heb nog meer smeuïge omschrijvingen in de aanbieding. Het is meeslepend, subtiel, dynamisch, atmosferisch en dromerig, terwijl het vocaal bovengemiddeld goed is. Sergio Manfredi Sallicano, die zowel in het Engels als in het Italiaans zingt, heeft een gedragen stem die richting Mariusz Duda gaat. Maar liefst drie gitaristen vullen de ruimte, waarbij opgemerkt dat het nergens overdadig klinkt. Het is volop genieten als leadgitarist Francesco Venti met z’n David Gilmour-achtige geluid gaat soleren. Zijn bluesy vonken brengen lekkere nuances aan in de muziek en dat kan ook gezegd worden van de kundige ritmesectie. Daarnaast is er nog een rol voor toetsenist Alessandro Caltabiano wiens grotendeels begeleidende spel alleszeggend is. Het is een fraai stel muzikanten dat elkaar uitstekend weet aan te vullen. Je kunt dus met gemak stellen dat Alcantara op “In Concert” meer is dan de som der delen. Dit geeft gelijk ook aan dat ”In Concert” van toegevoegde waarde is op “Tamam Shud”.

Dit livealbum gaat gelijk lekker van start met het dynamische Terry G. Er zijn ook ingetogen momenten ingebouwd en gaandeweg het album gaan deze steeds meer het bandgeluid dicteren. Hoe mooi is het eind van Il Distacco en hoe tintelend is Distant Star? Via het subtiele nummer Tamam Shud dat gedragen wordt door dromerig spel op de elektronische piano en ontaardt in heerlijk gitaarwerk van Venti, komen we bij het ingetogen Sail. Uiteindelijk eindigt de “Tamam Shud”- uitvoering met het wonderschone Wodwo/Vertigo, een nummer met een prominente plaats voor het toetsenspel.

Zoals gezegd brengt de band ook vier nummers van “Solitaire”, hun debuutalbum. Compositorisch laten deze een directere benadering horen met een typisch elan dat past bij een jongehondenmentaliteit. Zo vlammen nummers als Logan en After the Flood zalig op door listig geplaatste gitaarsolo’s. Alcantara weet wat hun muziek nodig heeft en tapt dan ook altijd uit het juiste vaatje.