TodoMalAlbum

Deze formatie is eigenlijk al wat langer in beeld bij Progwereld, maar tot aan heden heeft ze nog nooit een recensie op de site gekregen. TodoMal is een progressieve doommetalband die in 2020 in Spanje is opgericht door Christopher B. Wildman en Javier Fernández Milla. Inclusief dit album zijn er drie albums verschenen, de hoogste tijd om dus aan te haken. De muziek van het duo is te omschrijven als doommetal met invloeden uit de progressieve rock en spacerock, aangevuld met een klein jaren tachtig-randje en een vleugje romantiek. Het is vooral een melancholisch en dramatisch geluid, dat doet denken aan een kruising tussen Pink Floyd, het vroege Anathema, en een vleugje The Cure. Maar als je gaat luisteren, zal je er misschien ook andere favoriete bands in horen. Aan jou de uitdaging.

De kennismaking van deze recensent met de band was de weergaloze cd “A Greater Good”. Bij het ontdekken van die cd was er vooral de gedachte van een frisse benadering van doommetal met een herkenbaar randje. Spacerock met sfeervolle toetsen die rechtstreeks uit de new wave-tijd van de jaren tachtig lijken te komen.

Opener Mare Ignis is dan ook een karakteristieke TodoMal track. Het klinkt groots, gotisch, en kent een wat volle productie. Toegeven, het kan wat overweldigend zijn wanneer de geluidsmassa over je heen wordt gestort. Een ietwat lome maar aanwezige gitaarriff, een blazersensemble, toetsen tjokvol atmosfeer, en de theatrale en dramatische zang van Wildman. Het nummer gaat bijna naadloos over in Ludic Nightmare. Prima nummer, inclusief de genoemde elementen uit de openingstrack, maar legendarisch zou ik het niet willen betitelen. Ik mis de sprankeling, de verbazing, hoewel het pianospel verzorgd door gastmuzikant Cecilia Tallo goed klinkt.

Misericordiah is een rustig nummer, ondersteund door een heerlijke Spaanse gitaar die doet denken aan het vroegere Anathema rond de jaren 2000. Het klinkt als een nummer in de geest van “Judgement”, “A Natural Disaster”, “A Fine Day to Exit”. Bij Unholy gaat de geest van TodoMal dan ook echt uit de fles. Het keerpunt op dit album. Lekker vlot, een verslavend bas- en gitaarritme, en een euforisch refrein. En wat heeft Wildman eigenlijk een fantastische stem, passend bij de muziek!

Deliverance is de meest indrukwekkende song op het album. De track start zoals je van een doommetal-nummer mag verwachten: traag en akoestisch. De melancholische stem van Wildman doet hier wel heel veel denken aan de stemmen van de familie Cavanagh. De melodie is memorabel. De kerkklokken en de akoestische gitaar sluiten het nummer af.

Humanised Gods is teven een nummer dat in je systeem gaat zitten. Het brommende basritme, de straffe en strakke riff en een voortreffelijke zangmelodie maken het geheel swingend en vlot. Het doomgevoel ligt hier wel heel ver vandaan. Dat kan je ook zeggen van For Mercy. Een heerlijke orgelsound en een vlot ritme op de akoestische gitaar. Lekker hoor!

De titeltrack is opnieuw van het kaliber ‘herkenbaar TodoMal’. Atmosferische doommetal, progressief, filmisch, intens en meeslepend. Een achtergrondkoor dat zorgt voor een luchtig concept, aangevuld met hemelse zang die diep uit een gotische kerk lijkt te komen. Alsof alle spitsbogen optimaal gevuld worden met de muziek, én een Floydiaanse gitaarsolo. Een volle productie met orkestrale elementen die voor sommigen onder ons wat te veel van het goede zullen zijn. Wat deze recensent betreft, is het volop smullen.

“Graveyards Of Joy” komt wat moeilijk op gang, maar vooral de tweede helft van het album is erg sterk. Vooral de arrangementen, de ritmes en de melodieën van de songs gaan na meerdere keren luisteren stevig in je systeem zitten. Laat je niet afschrikken door de aanduiding ‘doommetal’; de band zorgt voor genoeg afwisseling, zodat je die term niet te strikt hoeft te nemen.

CD