ITAlbum

IT is een Engelse band waar zanger, gitarist en componist Nick Jackson de spil van is. Sinds 1994 heeft IT vijf albums uitgebracht waar qua tijd flinke hiaten tussen zitten. In 2020 kreeg Jackson steeds meer de vraag of er nog exemplaren van het debuut “The Stranger Inside the Self” verkrijgbaar waren. Bovendien was het album nog niet professioneel gereleased maar destijds in eigen beheer op cd-r uitgebracht. Ook met het dertigjarig bestaan van band en album in het achterhoofd, werd het idee om het album opnieuw uit te brengen steeds aantrekkelijker voor Jackson. Maar in plaats van het album opnieuw te mixen en remasteren, wilde hij het album opnieuw opnemen zoals het in zijn oren ooit bedoeld was. Dus ging Jackson aan de slag met het oude materiaal, liet hij veel zoals het was maar dan beter. Ook veranderde hij één titel, The Last of November heet nu Do You Remember.

In 1994 zaten we als symfo-liefhebbers midden in de neo-prog revival. Ik ook, maar eerlijk gezegd is het album van IT aan mijn aandacht ontsnapt. Je krijgt in elk geval met dit album vrij directe, soms wat donkere, neo-prog. De sferen staan centraal en door het typische gebruik van achtergrondzangeressen doet de muziek soms wat aan Pink Floyd denken.

Dat is goed te horen in het openingsnummer tevens titeltrack. Helaas is dit slepende nummer niet heel aansprekend omdat er niet veel in gebeurt. Ook het tweede liedje I Won’t Pray On Sunday is een tikje saai, zodat ik al luisteraar niet echt in het album stap. More heeft in elk geval een stuk meer pit.

Die Pink Floyd referenties komen ook naar voren in nummers als Until The Children Come Home en Something To Say. Ik hoor dat Nick Jackson kan spelen, zeker het gitaarwerk is prima. Maar ik mis dat de nummers betekenisvol zijn en blijven hangen.

Met To Have And To Hold brengt IT een nummer dat mij meer aanspreekt. Dit is een melancholiek en nostalgisch liedje met een mooie opbouw. Ook afsluiter Round And Round kan mij bekoren, sterker nog dit is in mijn ogen het beste nummer van “The Stranger Inside The Self”. Dat komt met name doordat er spanning en emotie in dit lied zitten dat de andere songs nogal ontberen.

Ik snap dat je als muzikant graag je eerste werk recht wil doen met een nieuwe uitgave. Zeker als je debuut niet verder is gekomen dan een cd-r. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat veel nummers mij in elk geval niet aanspreken. Niet dat de muziek slecht is, maar het blijft niet hangen, het beroert mij niet. Dat de beste songs aan het eind van het album staan helpt in mijn ogen ook niet. Ik kan er niks anders van maken.