UnfinishedAlbum

Unfinished ontstond in 2022 toen vier studenten aan Codarts (een internationale kunstvakhogeschool in Rotterdam) elkaar vonden in hun muzikale voorkeuren. Het zijn Nina van Beelen (toetsen, zang), Jonathan Gaubert (basgitaar), Anne-Luke van As (gitaar) en Damian Muraszko (drums).

In hun gezamenlijke schrijfproces (alle teksten zijn van Nina van Beelen) vinden ze inspiratie bij groepen als TesseracT, Vola en Dool, maar wilden ze vooral een eigen identiteit neerzetten. Om maar met de deur in huis te vallen: op dit debuutalbum “Crow Bird” is men daarin geslaagd, hetzij met een kleine kanttekening.

“Crow Bird” telt tien nummers met een totale speelduur van vijftig minuten. Het album steekt van wal met The Crows (Intro). Het is een korte intro dat het goed doet als opening van liveoptredens. Spookachtige toetsen die langzaam aanzwellen en overgaan in het opvolgende Green Skies. Na wat aarzelende gitaarakkoorden barst het nummer los met open en transparante progmetal, die overgaat in een zwaar en vol geluid. De zang van Nina van Beelen is aangenaam, net als de subtiel aanwezige toetsen op de achtergrond. Na een instrumentaal stuk met dubbel gitaarwerk dreigt de zang even onder te sneeuwen in het gitaargeweld. De afwisseling met fragiele zang doet evenwel wonderen.

Take My Leave begint als een doorsnee progmetalnummer, maar gaat over in een zwaar stuk met tegendraadse ritmiek. De regelmatige afwisseling voorkomt dat het geheel ontaardt in nodeloos gebeuk, wat doorsnee progmetalbands vaak kenmerkt. Daardoor weet van Beelen zich prima staande te houden. Met Lake Killer hebben we het eerste hoogtepunt te pakken. Een intro met basgitaar, gevolgd door zware gitaarriffs zet letterlijk de toon. Nina van Beelen doet stevig en succesvol haar best om boven dit geweld uit te blijven. Vanuit het niets is er een atmosferische break met toetsen en langzaam aanzwellend dubbel gitaarspel. De ronkende basgitaar van Jonathan Gaubert tilt de muziek naar een climax. Dit is typisch een nummer waar Unfinished zich onderscheidt van genregenoten. Ik word hier in ieder geval warm van.

Van hetzelfde originele laken een pak is Bird in Flight. Je hoort een dominant aanwezige basgitaar waar inventieve gitaarpartijen doorheen zijn gevlochten, ondersteund door fraaie drumfills. Opeens is daar een mooie toetsensolo gespeeld door Nina van Beelen. Niet veel later word je verrast met klassiek getinte piano en rustig harmonieus gitaarwerk. Ook hier komt men uit de hoek met een originele en boeiende compositie. Message to E markeert een rustpunt met pianospel en breekbare zang die gaandeweg in kracht toeneemt.

Alle registers worden opengetrokken in Daylight. Deze track klinkt rauw en ongepolijst, met licht agressieve zang, alweer die basgitaar, en toetsen. Het nummer laat horen dat het kwartet barst van de ideeën. Dacht je alles al gehoord te hebben, is daar Time’s Up. Nee Saga-fans, deze Time’s Up is volledig anders. Ik vraag mij zelfs even af of dit dezelfde Unfinished is? Snoeiharde growls en grunts van Thimo Franssen doen je beven op je stoel. Ze worden afgewisseld door engelachtige zang. Vocaal zijn met name de growls niet mijn kopje thee, muzikaal daarentegen is het gevarieerd en vind ik het aantrekkelijk. The Oldest Hymne (Interlude) doet de titel eer aan met piano en gedragen zang. Het is de opmaat voor het fraaie slotstuk Smoke. Piano en basgitaar vormen de intro met na een minuut stemmige zang en bijval van gitaar. Een minutenlang stuk met melodieus en dubbel gitaarspel trekken dit nummer en het hele album over de eindstreep.

Met Unfinished heeft de muziekwereld er een veelbelovende en talentrijke groep bij. Boeiende en originele composities waarin schijnbaar moeiteloos wordt afgewisseld tussen energieke gitaarriffs, doordachte baspartijen, inventieve drums en gevoelig pianospel. Daarmee creëert Unfinished naar mijn mening (nu al) een eigen geluid. Bij vlagen is het nog druistig en lijkt men alle kanten op te schieten. Het goede nieuws is dat het allemaal goede kanten zijn. Chapeau!