HubrisAlbum

Post-rock is een genre dat decennia geleden erg kon boeien, maar inmiddels verworden is tot een stroming waarbij veel bands qua stijl en geluid op elkaar lijken.

Hubris is een instrumentale post-rockband uit Fribourg in Zwitserland, opgericht in 2014. De band bestaat inmiddels ruim twaalf jaar. Hoewel de band als metalcore-band is begonnen, is de muziek geëvolueerd naar post-rock met elektronica, ambient, progressieve elementen en metal. De band noemt onder andere Jakob, This Will Destroy You, Tides of Man en Jon Hopkins als inspiratiebronnen. Deze recensent zou daar persoonlijk nog Explosions in the Sky aan toe willen voegen. Belangrijkste en meest permanente leden van de band lijken Jonathan Hohl en Matthieu Grillet te zijn. Zij startten de band op samen met Nathan Gros, die inmiddels afgehaakt is als permanent lid.

De inspiratie voor dit album komt voort uit jawel, uit The Lord of the Rings. Het is een bron waar menigeen inmiddels uit heeft geput, en eerlijk is eerlijk: post-rock leent zich uitstekend voor zulke epische producties. Dat hoor je terug in de muziek, die vooral drijft op dynamiek, sfeer en een sprankelende productie. Wie echter op zoek is naar verrassende wendingen of een werkelijk eigenzinnige muzikale signatuur, komt toch minder aan zijn trekken. Dit is post-rock die vertrouwd aanvoelt: degelijk uitgevoerd, maar zonder veel elementen die we niet eerder hebben gehoord.

De tracklijst vormt de zin: “Death is just another path”. Dat lijkt geïnspireerd te zijn op de onsterfelijkheid van elfen die de dood als een “Gift of Men” zien. Waar veel mensen bang voor zijn, is voor de elfen een droom of ultieme wens. Death begint wellicht daardoor opmerkelijk optimistisch, hoopvol en melodieus. De gitaren zijn belangrijk binnen de muziek van Hubris en dat straalt in elk nummer op het album door. De productie van het album is dynamisch en fijn te luisteren.

Just is een track van negen minuten die er duidelijk uitspringt. Een track waarin de gitaren een absolute hoofdrol spelen en waar de climax rijk is, zonder dat er een overdaad in de veelbesproken wall of sound ontstaat. Hypnotiserend bouwt het op, waarna een heldere gitaarsound overgenomen wordt door stevige riffs.

Path I begint lekker eigenzinnig met een intrigerend ritme. Aangekomen aan het einde van het album beginnen we nu wel wat echte spanning te missen in de opbouw van de nummers. Voor alle duidelijkheid: het klinkt hemels, maar ik wil bij post-rock ook graag uitgedaagd worden. Path II is een stevige afsluiter, episch en groots, waarin de wall of sound net niet overweldigend is, maar juist beheerst afgepast.

Het album heeft een fijne productie gekregen, waarbij je kan genieten van een uitgebalanceerde mix en heerlijk kan wegzinken in de muziek. Maar zoals in de eerste alinea al genoemd: post-rock lijkt inmiddels wel wat teveel op elkaar. “White Shores” is daardoor geen miskoop, maar ook geen absolute must-have voor je collectie.