Giant SkyAlbum

Erlend Aastad Viken had weer een behoorlijke struggle om de afsluiting van zijn trilogie van Giant Sky te volbrengen. Er was zoveel materiaal dat het niet goed op één schijf paste en een dubbelaar zag hij niet zitten. Daarom goot hij zijn beoogde epiloog in twee delen, even na elkaar uitgebracht. Het is verleidelijk om “Giant Sky III” en “The Further We Go The Deeper it Gets” als een geheel te bespreken, maar dat is toch wat onpraktisch. Lees in ieder geval ook de recensie van “TFWGTDIG”.

Viken heeft er weer een prachtig werkstuk van gemaakt. Sommige nummers lopen in elkaar over en je kunt de drie kwartier van “Giant Sky III” heel goed in één teug opslorpen. Vikens toetsenspel voert weer de boventoon. Gevoelige pianoloopjes wisselt hij af met wolken van synthesizers, richting elektronische muziek en het betere spacewerk. De Mellotron snort tevreden op de achtergrond. Zonder nadrukkelijk te willen soleren, levert zijn spel geweldige momenten op.

Opvallend is ook het energieke en uitdagende drumwerk van (vooral) Andreas Kjøl Berg. Het gitaarspel van Viken mag er zeker ook zijn. Hij tokkelt akoestisch en heeft geweldige elektrische solo’s in huis. Zijn zang is vrij hoog en dat past erg goed bij de ‘hogere sferen’ waarin de muziek zich afspeelt.

De composities zijn uiterst sfeervol. De ingetogen momenten zijn talrijk en dat levert adembenemende passages op. De violen en cello zijn op dat punt zonder meer sfeerverhogend. Onze Noorse vriend schuwt ook de muren van muziek niet. Iets meer in de geest van Soup, waar hij ook een grote meneer is, levert hij ook porties bombast af.

Naast artrockelementen en liedjes die tegen de pop aanschuren, noem ik ook ambient als laatje waarin je de muziek kunt stoppen. Het gebruik van de banjo zorgt ook nog voor een likje folk.

De invloeden zijn weer legio. Pink Floyd-liefhebbers zullen het nodige herkennen, maar Mike Oldfield valt ook waar te nemen (in een gitaarsolo heel duidelijk). Pareltjes met ingehouden gitaarwerk en zwevend toetsenwerk gaan in de richting van (pastorale) Genesis en ook een beetje Anthony Phillips. Zoetige stukken met weelderig, maar rustig toetsenwerk roepen beelden op van The Moody Blues.

Muziek grijpt je soms, en soms ook bij de keel. Erland Viken slaagt er met zijn derde solowerk weer in dat bij mij te doen. Het werkt licht hallucinerend, als je de met zoveel smaak aan elkaar geknoopte klanken de tijd gunt echt bij je binnen te komen. Met “Giant Sky III” verheft de maker zich tot hogere sferen en laat het maaiveld lichtjaren onder zich.