Lonely RobotAlbum

Na ruim tien jaar komt er een einde aan Lonely Robot, het soloproject van John Mitchell, die we ook kennen van onder meer Arena, Frost*, It Bites en Kino. Met “An Ending” verschijnt het zesde en volgens Mitchell definitief laatste album van de reeks die in 2015 begon met “Please Come Home”.

De eerste drie albums, met verder “The Big Dream” (2017) en “Under Stars” (2019), vormden samen de zogeheten Astronaut Trilogy. Daarin gebruikte Mitchell het perspectief van een eenzame ruimtevaarder om te reflecteren op de mensheid en haar plaats in het universum. De naam Lonely Robot is daarbij vooral symbolisch: zowel de robot als de astronaut staan voor de mens die zich vervreemd voelt van zijn omgeving. Dat concept blijkt bovendien een sterk persoonlijke achtergrond te hebben. Mitchell, die als kind werd geadopteerd, vertelde in een interview dat hij zich zijn hele leven nergens helemaal thuis heeft gevoeld. Pas later realiseerde hij zich dat de astronaut die niet naar huis kan terugkeren in feite een weerspiegeling was van zijn eigen gevoelens.

De twee daaropvolgende albums, “Feelings Are Good” (2020) en “A Model Life” (2022), kregen een veel persoonlijker karakter. Beide werden mede ingegeven door het stuklopen van een langdurige relatie. Op het eerste album bezong Mitchell het naderende einde daarvan, terwijl hij op het tweede de breuk probeerde te verwerken. Daarmee maakte de sciencefictionthematiek plaats voor een openhartiger inkijkje in zijn eigen leven.

Achteraf bezien was die overgang misschien minder groot dan hij aanvankelijk leek. Met “An Ending” keert Mitchell terug naar het oorspronkelijke concept en brengt hij beide verhaallijnen samen. De astronaut heeft zich er uiteindelijk bij neergelegd dat hij nooit meer naar de aarde zal terugkeren. Daarmee draait het slotstuk vooral om acceptatie en berusting in plaats van een zoektocht naar antwoorden.

Een mooi afgerond verhaal dus, maar wat doet dit met de muziek? Mitchell is een begenadigd componist, producer en bovenal een geweldige gitarist. Op de eerste drie albums leidde dat tot inventieve stukken, die duidelijk prog zijn, maar desondanks bondig. Het prachtige In Floral Green van “The Big Dream” werd zelfs gecoverd door Steven Wilson als bonus-track op “The Future Bites”. Vanaf “Feelings Are Good” wordt de muziek toegankelijker. Persoonlijk vond ik “A Model Life” het hoogtepunt tot nu toe in de reeks, met onder meer Digital God Machine en het hartverscheurende In memoriam waarin hij zingt over de gespannen verhouding met zijn (adoptie)vader.

Het moet gezegd, “An Ending” voegt muzikaal niet heel veel toe aan de eerste vijf albums. De composities zijn verder vereenvoudigd, en leunen zelfs tegen pop aan. Dat klinkt negatiever dan het is. Mitchell is gewoon te veel vakman om dit album slecht te noemen, maar voor onze lezers die hem kennen van Arena en Frost* is het wel iets om rekening mee te houden.

Zoals altijd is de productie om door een ringetje te halen. Laat dat maar aan Mitchell over. Uiteraard ontbreken ook de vette gitaarsolo’s niet. In mijn opinie is hij een van de weinige gitaristen die David Gilmour naar de kroon kunnen steken. Luister vooral naar de scheurende solo in Bending Light, sowieso een van de hoogtepunten van dit album.

Het album telt twaalf nummers met een gezamenlijke lengte van zo’n 55 minuten. Het klinkt allemaal als een mooi geheel. Dat doet hij door een zorgvuldige selectie van instrumentarium en vooral de klanken. Zo klinkt de (elektrische) piano gedurende het hele album op dezelfde manier en dat geldt ook voor de bas en de drums (die laatste uiteraard weer van die geweldige Craig Blundell). Het resultaat is een coherent geheel dat uiterst prettig is om naar te luisteren.

Het zou geen afronding zijn als “An Ending” niet hier en daar zou teruggrijpen op muzikale thema’s van de eerdere albums. Dat gebeurt spaarzaam, maar smeedt de hele cyclus lekker aan elkaar.

Uit alles blijkt dat Lonely Robot nu eindelijk ons zonnestelsel verlaat en zijn oneindige reis ‘where no man has gone before’ is begonnen. Het is goed zo.

CD