Black Hole RebellionAlbum

Vermoedelijk is Black Hole Rebellion (BHR) een éénmansproject. Echt zeker weten doe ik dat niet, de persoon achter BHR kiest er namelijk voor volstrekt anoniem te blijven. Je zou denken dat deze persoon in een zwart gat gekieperd is, want waar hij of zij vandaan komt is voor iedereen een raadsel. Wat ik wel met zekerheid kan zeggen is dat BHR zich bezighoudt met elektronische muziek van het kosmische soort. Via internet heb ik de discografie weten te ontmaskeren en daaruit blijkt iets opmerkelijks. Eén album komt uit 2023, en de overige tien allemaal uit 2026. Het heeft er in eerste instantie alle schijn van dat hier een AI-stormpje woedt.

Tot zover het informatieverzamelrondje dat ik altijd doe voordat ik de muziek ga beluisteren. Cd’tje in de speler en holy moly: wat hoor ik nu? Dit is zoveel menselijke creativiteit dat ik direct de cd het keurmerk ‘geweldig’ geef en daar ook niet meer op terug wil komen. Wat een goed doordachte opbouw, wat een fraaie spanningsbogen, en wat een mooie voorbereidingen richting de finales. Hier is echt een liefhebber van het genre bezig, iemand met minstens 200 jaar ervaring. Sterke, maar vooral verrassende sfeerwisselingen, subtiele geluiden en boeiende ritmes. AI-gebruik??? Geen denken aan! Ik zit dagelijks achter Suno, maar ik heb hier geen seconde iets gehoord dat AI-achtig overkomt. Ik kan me natuurlijk vergissen, in dat geval mag je me lek prikken.

Hoewel het openingsnummer Birth klinkt als tamelijk traditionele elektronische muziek, laat BHR eigenlijk ongemerkt horen hoe geweldig goed hij of zij kan componeren. Ook komt de weldoen(st)er met een aantal smakelijke geluiden die dit nummer boven zichzelf doen uitstijgen. Het is toch fijn dat er mensen zijn die het maken van muziek tot kunst weten te verheffen. In Awakening horen we twee opmerkelijke momenten. Zo zet op een bepaald moment de drumcomputer in met een basdrum die opkomt. Het typische is dat dit opkomen maar aanhoudt en aanhoudt. Op een zeker punt houdt het op. Het is op zijn minst gedurfd te noemen.

Ook kent het nummer een vurig stuk Spaanse gitaar richting Al Di Meola. BHR is een vat vol opmerkelijke keuzes die niet geforceerd overkomen. In Life zit een gesproken passage waarvan de timing wel heel bijzonder is. In het dromerige No World for Kings, waar sfeervolle ambient de toon zet, zijn het de akkoorden van gitaar en piano die opvallen.

Het typische is dat je ingesteld raakt op dergelijke contrasten. In Requiem for a Dying Earth houdt BHR je meer dan acht minuten aan de boxen gekluisterd met duistere en dreigende sferen. Het is helemaal top en Death Planet gaat in hetzelfde stramien verder. Pure verwennerij deze twee nummers. Het reguliere album sluit af met het knap geconstrueerde Epitaph, een spacey nummer met een verrassende ritmiek.

De twee bonustracks die aan dit album zijn toegevoegd zijn behoorlijk anders van aard. Hier neemt de gitaar een prominente plaats in. In Aftermath levert dat een fraai resultaat op, maar Noise and Racket is een ware gribus, vind ik.

Ik heb met plezier naar “Home Planet” geluisterd, een ware ontdekking. En dat voor iemand die niet zo veel met het genre heeft. Nu wel, dankzij dit rebelse personage.