CredoAlbum

De acht nummers van “We the Disconnected”, het nieuwe album van Credo, duren samen 81 en een halve minuut. Wijselijk is gekozen om dit als een dubbelalbum uit te brengen en niet na enig editwerk als een volgepropte enkel-cd. Zodoende hebben we een fris album voor ons liggen met een zee aan ademruimte voor een flinke duik.

Hun vorige album “Against Reason” dateert al van 2011, waardoor je het vermoeden kan hebben dat het materiaal van het nieuwe album gedurende al die jaren nogal overgaar is geworden. Doe dat nou maar niet. Een jaar na “Against Reason” heeft er een drummerswissel plaatsgevonden. Gerald Mulligan is de nieuwe man. Ze zeggen altijd: ‘een band is zo goed als zijn drummer’ en dat gaat hier zeker ook op. Mulligan heeft een uitstekende techniek met een lekkere mep. Je zou hem kunnen kennen van verschillende soloalbums van Lee Abraham.

Door de jaren heen is men steeds beter geworden, zowel als band als de muzikanten individueel. Je kan Credo op basis van dit nieuwe album volmondig uitroepen tot het neusje van de zalm als het gaat om neo-prog. Wat wil je ook met een toetsenist als Mike Varty in de gelederen? Hij slingert er geweldige solo’s uit en ook zijn andere partijen staan op de overtreffende trap. Gitarist Tim Birrell is eveneens van de buitencategorie. Met zijn slepende sound speelt hij hier heerlijk boven de norm. Altijd kan Credo steunen op de muzikale vaardigheden van bassist Jim Murdoch die al vanaf de oprichting begin jaren negentig perfect de balans houdt tussen ritme en melodie. En dan zanger Mark Colton. Tja, hij is ook geweldig bezig. Met zijn ultieme neo-progstem klinkt hij niet alleen subliem, ook heeft hij een geloofwaardig charisma. Het is een geweldig stel muzikanten. Nu zijn we dat in de wereld van de progressieve rock wel gewend, dus moeten we minstens een paar lagen verder kijken.

”We the Disconnected” is in ruim dertig jaar pas hun vierde studioalbum en keer op keer laat de band horen in compositorisch opzicht te zijn gegroeid. De nummers zijn steeds meer in balans, pieken op de juiste momenten, boeien van het begin tot het eind en ga zo maar door. Zaken als diepgang, creativiteit en variatie staan bij Credo constant op het netvlies. Wat mij op “We the Disconnected” nog het meest opvalt, is het vuur waarmee gespeeld wordt. Het klinkt wat dat betreft alsof ze half de twintig zijn.

Het album opent buitengewoon sterk met de tien minuten durende epic Losing My Reason. Het is een waar genot om zulke goede neo-prog tot je te laten komen. Mijn enthousiasme is alleen maar te vergelijken met toen ik bepaalde nummers van Pendragon of IQ voor het eerst hoorde. Ook in Losing My Reason zijn de gitaar-en toetsensolo’s overheerlijk. Credo staat voor mooie achtergrondzang en komt met uitstekende breaks. Dit is een flitsend begin van een album dat op indringende wijze de frustraties, absurditeiten en onzekerheden van de wereld om ons heen weerspiegelt.

Het daaropvolgende Table for One gaat over eenzaamheid, mentale kwetsbaarheid en de misleidende invloed van social media. Het is lange tijd in balladevorm gegoten, maar het gaat via een gepunteerd stuk uiteindelijk toch naar een lekker dynamisch slot met een riedelende synthesizer. Tell Us Why

is eveneens een ballade die ditmaal uitmondt in een geweldige gitaarsolo. Ook hier weer prominent toetsenspel. Fingerlicking good!

Ik ben er heilig van overtuigd dat het kwartier klokkende Flowers by the Roadside gaat uitgroeien tot een publiekslieveling. Het heeft er in elk geval de nodige ingrediënten voor. Het begint met prachtige piano die het gevoelig gezongen intro begeleidt. Als dan basgitaar en drums een aanstekelijk ritme inzetten, begint het daadwerkelijke nummer. De breedvoerige gitaarakkoorden geven het stuk een mooie strekking die past bij de indrukwekkende songtekst. De titel spreekt voor zich, maar ik wil toch even kwijt dat het uiteindelijk over ‘dead flowers’ gaat.

De tweede cd gaat markant van start met Fool’s Paradise, waar de combinatie van elektronische muziek, Duran Duran-achtige jaren tachtig-pop en volvette neo-prog opvalt. Ik vind het een leuk nummer, al gaat de tekst over de dubieuze machthebbers van deze wereld. Op dit album mag een instrumentaal nummer natuurlijk niet ontbreken. Credo brengt hier het accentrijke Bonkersaria, een riffgeoriënteerd nummer. Voor wat betreft de laatste twee nummers Round and Round en Left or Right: deze zijn geweldig. Ik ga ze maar niet omschrijven. Credoiaanse klasse.

Credo heeft zichzelf met “We the Disconnected” een enorme dienst bewezen. Als liefhebber van neo-prog, maar vooral als recensent uiteraard, durf ik volmondig te beweren dat dit album een klassieker gaat worden. Met zoveel goede nummers moet dat haast wel.