In memoriam: Jerney Kaagman, de stem van Earth & Fire
Op 31 juli is Jerney Kaagman overleden, 79 jaar oud, na een langdurig ziekbed met de ziekte van Parkinson. Met haar overlijden verliest de Nederlandse popmuziek een van haar meest herkenbare stemmen uit de jaren zeventig, en een vrouw die ook na haar zangcarrière veel voor de Nederlandse muzieksector heeft betekend.
De stem van Earth & Fire
Kaagman sloot zich in september 1969 aan bij Earth & Fire en werd al snel het gezicht en de stem van de band. Waar veel Nederlandse prog- en poprock uit die periode drijft op instrumentale ambitie, was het bij Earth & Fire haar stem die het verschil maakte: helder, doorleefd en met een zekere koelte die niet vaak voorkwam bij zangeressen in die tijd. Het was een stem die evengoed overeind bleef in de bombastische arrangementen van het progperiode-werk als in de strakkere popsongs die later volgden, en reden waarom oudere fans nog altijd met ontzag over haar zang praten.
Jerney Kaagman in TopPop in 1973. Foto: Archief Beeld & Geluid | Wikimedia Commons
De doorbraak kwam met Seasons, geschreven door wijlen George Kooymans, waarna de band overschakelde op eigen materiaal. Albums als “Song of the Marching Children” en “Reality Fills Fantasy” golden destijds als het beste wat de Nederlandse progscene te bieden had, en droegen Kaagmans zang als handelsmerk. Singles als Memories, Storm and Thunder en Love of Life volgden, maar het was Weekend uit 1979 dat uitgroeide tot hun grootste, meest internationale hit — inclusief het strakke blauwe pak uit de videoclip, destijds behoorlijk gedurfd, dat is blijven hangen als een van de beeldmerken van de Nederlandse popmuziek uit die jaren. De plaat passeerde deze week nog de 25 miljoen streams op Spotify, ruim veertig jaar na dato. Earth & Fire hield het vol tot 1983, met een korte reünie enkele jaren later.
Achter de schermen
Na haar zangcarrière verdween Kaagman niet uit de muziek. Ze verruilde het podium voor de bestuurstafel. Zo werd ze voorzitter en medeoprichter van muzikantenvakbond BV Pop, werkte als pr-manager bij Radio Noordzee Nationaal (de latere voorloper van Qmusic) en werd directeur van Buma Cultuur, destijds nog bekend als Stichting Conamus. In die hoedanigheid lobbyde ze actief in Den Haag voor naburige rechten voor popmuzikanten, regelingen waar Nederlandse artiesten tot op de dag van vandaag profijt van hebben.
Jerney Kaagman in 2008. Foto: Marion Golsteijn | Wikimedia Commons
Bij een breder publiek werd ze eind jaren negentig, begin nul opnieuw bekend als jurylid van Idols, van 2002 tot 2008, naast onder anderen Henkjan Smits en Gordon. Het legendarische eerste seizoen, met de finale tussen Jamai Loman en Jim Bakkum, trok destijds meer dan vijf miljoen kijkers.
Voor haar verdiensten werd Kaagman benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en ontving ze de Lifetime Achievement Award van de Vereniging Nederlandse Poppodia en Festivals, naast het erelidmaatschap van Buma.
Binnen Earth & Fire ontmoette Kaagman ook Bert Ruiter, de bassist van de band, die daarnaast een eigen progverleden had als lid van Focus. De twee waren decennialang samen, tot aan Ruiters overlijden in 2022.
De uitvaart van Jerney Kaagman heeft op haar eigen verzoek in besloten kring plaatsgevonden.
Mariusz Duda verlaat Riverside na 25 jaar
Mariusz Duda, de frontman en drijvende kracht achter de Poolse progband Riverside, heeft via sociale media aangekondigd dat hij na 25 jaar afscheid neemt van de band. In een persoonlijke verklaring schrijft hij dat de huidige situatie binnen Riverside hem niet langer in staat stelt zijn belangrijkste passie na te leven: het schrijven van nieuwe muziek. Hij wijst op interne spanningen die al geruime tijd spelen en die haaks staan op het positieve imago dat de band naar buiten toe uitstraalde.
“Ik ben het zat om te doen alsof, en een vrolijk bandimago te forceren dat de afgelopen jaren niets met de werkelijkheid te maken had,” aldus Duda. Hij geeft aan op goede voet te staan met de meeste bandleden, maar ziet geen mogelijkheid voor een voortzetting van Riverside in de huidige bezetting. Een doorstart met een andere line-up omschrijft hij als uiterst gecompliceerd.
Achteraf blijkt dat zijn meest recente soloalbum onder de naam Lunatic Soul, The World Under Unsun (2025), al een voorbode was van dit afscheid. Het nummer “The New End” was, zo schrijft hij nu openlijk, primair geschreven als een afscheidsgroet aan de fans van Riverside.
Duda kondigt aan zich de komende jaren volledig te concentreren op Lunatic Soul, dat zijn belangrijkste studio- en liveproject wordt.
Een band met een bewogen geschiedenis
Riverside werd in 2001 opgericht in Warschau door gitarist Piotr Grudziński, drummer Piotr Kozieradzki, Mariusz Duda en toetsenist Jacek Melnicki. Melnicki vertrok in 2003 en werd vervangen door Michał Łapaj. Het debuutalbum Out of Myself (2003) was een onverwacht succes in Polen en leidde tot een heruitgave in de Verenigde Staten, gevolgd door een deal met het toonaangevende progressive rock-label InsideOut Music.
In de jaren erna bouwde de band een indrukwekkende discografie op, van Second Life Syndrome (2005) en Rapid Eye Movement (2007) tot Anno Domini High Definition (2009) en Shrine of New Generation Slaves (2013). Met meer dan zevenhonderd liveshows wereldwijd groeide Riverside uit tot een van de leidende namen in de moderne progressieve rock.
De band werd in 2016 hard getroffen door een persoonlijk drama: op 21 februari van dat jaar overleed gitarist Piotr Grudziński aan een plotselinge hartstilstand. Na een periode van rouw en stilte keerden Duda, Kozieradzki en Łapaj terug als trio, aangevuld met tourende gitarist Maciej Meller, die in 2020 officieel bandlid werd. In 2018 verscheen Wasteland, gevolgd door ID.Entity in 2023, dat uitgroeide tot een van de meest succesvolle platen uit de bandgeschiedenis.
Einar Solberg kondigt tweede soloalbum “Vox Occulta” aan
Einar Solberg, zanger van Leprous, brengt op 24 april 2026 zijn tweede soloalbum “Vox Occulta” uit. Voor deze plaat werkte Solberg samen met het Norwegian Radio Orchestra, wat resulteert in een zware, symfonische en uitgesproken persoonlijke release.
Tegelijk met de aankondiging is de tweede track van het album verschenen: Medulla. Bij het nummer is een video uitgebracht, geregisseerd door Leo Liberti. Volgens Solberg ontstond Medulla vanuit een gitaarriff op een acht-snarige gitaarplugin, een idee dat direct gewicht had en vooral lichamelijk aanvoelde. Het nummer draait om veerkracht, het deel dat overeind blijft wanneer alles eromheen onder druk staat. Hoewel er geen volledig orkest te horen is, behoudt het nummer een filmische sfeer dankzij echte strijkers en een stevige bandbezetting.
Aan “Vox Occulta” werken diverse gastmuzikanten mee, onder wie drummer Keli Guðjónsson, violist Chris Baum, gitarist Pierre Danel en bassist Jed Lingat. Daarnaast zijn ook gitaristen Ben Levin en John Browne betrokken. Het album werd gemixt door Adam Noble en mede geproduceerd door David Castillo.
Thematisch sluit “Vox Occulta” aan op Solbergs solodebuut 16, waarop hij onder meer het overlijden van zijn vader en zijn worsteling met angst verwerkte. De nieuwe plaat schetst een ongefilterd zelfportret en reflecteert Solbergs kijk op de wereld in 2026. Zijn langdurige liefde voor klassieke muziek en filmmuziek vormt daarbij een belangrijke muzikale basis.
“Vox Occulta” verschijnt op limited CD-digipak, gatefold wit/zwart 2LP, een zeer gelimiteerde gatefold transparant rode 2LP en digitaal.
GONG kondigt nieuw album “Bright Spirit” aan, release in maart
GONG heeft een nieuw studioalbum aangekondigd. “Bright Spirit” verschijnt op 13 maart 2026 via Kscope en vormt het derde deel van de trilogie die begon met “The Universe Also Collapses” (2019) en werd voortgezet met “Unending Ascending” (2023).
Tegelijk met de aankondiging brengt de band de nieuwe single The Wonderment uit, vergezeld van een videoclip. Volgens frontman Kavus Torabi laat het nummer Gong horen in een meer meditatieve, naar binnen gerichte vorm, met glijdende gitaarlijnen en pulserende analoge synths. Het stuk maakt deel uit van wat hij omschrijft als een groter, caleidoscopisch geheel dat het album vormt.
“Bright Spirit” werd opgenomen met vaste producer Frank Byng in diens studio in Zuid-Londen. Het album telt zeven composities en blijft trouw aan de kosmische, psychedelische signatuur van Gong, met veel ruimte voor improvisatie, dromerige structuren en uitgesponnen passages. De openingstrack Dream Of Mine is met ruim tien minuten meteen het langste stuk op het album en zet de toon voor een plaat waarin dromen en bewustzijn een centrale rol spelen. Opvallend is Fragrance Of Paradise, dat Torabi omschrijft als zijn eerste expliciete liefdeslied.
Tracklist
Dream Of Mine
Mantivule
The Wonderment
Stars In Heaven
Fragrance Of Paradise
Relish The Possibility
Eternal Hand
In april doet GONG ook de Benelux aan als onderdeel van de Europese tour.
Benelux-tourdata
17 april 2026 – Antwerpen, België
19 april 2026 – Zoetermeer, Nederland
De volledige tour loopt van maart tot en met augustus 2026 en voert de band langs clubs, festivals en gezamenlijke shows met onder meer Henge en Blood Incantation.
“Bright Spirit” verschijnt op cd en vinyl.
Haken neemt afscheid van Charlie Griffiths en Conner Green
Progmetalband Haken heeft bekendgemaakt dat gitarist Charlie Griffiths en bassist Conner Green de band hebben verlaten. In een verklaring spreekt de band van een emotioneel besluit en benadrukt ze de grote betekenis van beide muzikanten voor de ontwikkeling en identiteit van Haken.
Volgens de band zijn Griffiths en Green “onvervangbaar, als muzikanten én als mensen”, en wordt hun bijdrage aan de muziek en de internationale tours nadrukkelijk erkend. Over de redenen voor het vertrek worden geen details gedeeld. De toon van het bericht suggereert dat de scheiding in goed overleg heeft plaatsgevonden.
Charlie Griffiths maakte sinds 2008 deel uit van Haken en was te horen op alle studioalbums van de band. Zijn gitaarspel was mede bepalend voor het kenmerkende, technisch verfijnde geluid waarmee Haken uitgroeide tot een vaste waarde binnen de moderne progscene. Conner Green sloot zich in 2014 aan als bassist en verving daarmee Tom MacLean. Hij speelde een belangrijke rol in de latere fase van de band, zowel live als in de studio.
Interessant is dat de recent uitgebrachte live-release Liveforms: An Evening With Haken — opgenomen in Londen in 2024 en uitgebracht in 2025 — nu fungeert als het laatste live-document met Griffiths en Green aan boord.
Al enkele weken gonsde het van de geruchten over een vertrek van Griffiths en Green. Fans hadden ontdekt dat er nieuwe documenten waren gedeponeerd waarin beiden werden uitgeschreven uit de Haken ‘maatschap’. Medio vorig jaar annuleerde de band een optreden op het Euroblast Festival en support-data met Coheed & Cambria. Haken staat nog wel op het affiche voor Cruise To The Edge (4 tot en met 9 maart).
Ondanks het vertrek van twee kernleden laat Haken weten dat het creatieve proces doorgaat. De band bevestigt dat er dit jaar nieuwe muziek verschijnt. Over de verdere bezetting of de muzikale richting worden op dit moment nog geen uitspraken gedaan.
Brand verwoest opslag VOLA: complete bandinfrastructuur verloren
Bij een grote brand in een opslagcomplex van Nettolager in Kopenhagen is vorige week vrijwel de volledige bandinfrastructuur van VOLA verloren gegaan. Het deel van het gebouw waar de Deense progmetalband zijn opslag had, brandde volledig uit. Alle bandleden en betrokkenen zijn ongedeerd, maar de materiële schade is enorm.
In de opslag bevond zich nagenoeg alle apparatuur die VOLA gebruikt voor liveoptredens en producties. Het gaat onder meer om instrumenten, tourracks, audio- en monitoringsystemen, opnameapparatuur, merchandise, vinyl en speciaal gebouwde technische systemen. Veel van deze onderdelen zijn maatwerk en daardoor lastig, of zelfs onmogelijk, te vervangen.
Ook leden van de vaste crew van de band zijn zwaar getroffen. Zij verloren essentiële tools die nodig zijn om hun werk te kunnen doen. Het opnieuw opbouwen van zelfs een minimale livesetup betekent daarom ook dat technici, waaronder de front-of-house crew, weer aan het werk kunnen blijven. “Dit project is altijd groter geweest dan alleen de mensen op het podium,” aldus de band.
De totale schade wordt geschat op 164.000 euro. Via verzekeringen kan naar verwachting slechts een beperkt deel worden teruggehaald. Om de live-infrastructuur opnieuw op te bouwen is VOLA daarom een inzamelingsactie gestart.
Ondanks de tegenslag benadrukt de band dat alle geplande shows doorgaan. De Japanse en Australische optredens in februari en de Latijns-Amerikaanse tour in maart staan nog steeds op de agenda. “We zullen een manier vinden om te spelen en vooruit te blijven gaan,” laat VOLA weten. De komende zes weken zijn daarbij cruciaal.
Fans die de band willen steunen kunnen dat doen door tickets of merchandise te kopen, of via de crowdfundingactie. Ook het delen van het nieuws helpt volgens de band aanzienlijk. Meer informatie en de inzamelingsactie zijn te vinden via GoFundMe.
Nieuwbouw Poppodium Boerderij kan van start
De kogel is door de kerk: de nieuwbouw van Poppodium Boerderij in Zoetermeer gaat definitief door. Het college heeft gekozen voor het ontwerp met twee zalen naast elkaar, een variant die al langer de voorkeur had van zowel het poppodium als de bezoekers. Daarmee komt er een einde aan de onzekerheid rond het project, dat de komende jaren het culturele hart van Zoetermeer flink moet versterken.
De nieuwe Boerderij verrijst op de parkeerplaats naast de huidige locatie, direct bij Gymworld. De twee zalen komen beiden op de begane grond, een keuze die volgens de gemeente zorgt voor betere publieksstromen, efficiëntere logistiek en minder geluidsoverlast. De grote zaal krijgt plaats voor ongeveer 1.300 bezoekers, de kleine zaal voor ongeveer 400. Ook komen er een podiumcafé en meerdere oefenruimtes, waardoor het gebouw een bredere rol krijgt in talentontwikkeling. Een grote wens van directeur Janine Karlas zijn meer zitplaatsen, belangrijk in verband met het verouderende publiek. De grote zaal kan daarom omgebouwd worden van de genoemde 1300 staanplaatsen tot 250 zitplaatsen.
De investering voor deze zogeheten vlakke variant ligt tussen de dertig en vijfendertig miljoen euro. De gemeente noemt het plan toekomstbestendig en wijst erop dat het poppodium hiermee kan doorgroeien naar ruim 113.000 bezoekers per jaar, meer dan een verdubbeling ten opzichte van de huidige situatie.
Het project gaat nu door naar de volgende fase. De gemeenteraad buigt zich binnenkort over de formele besluitvorming, maar met de keuze van het college lijkt de koers helder. Als alles volgens planning verloopt, start de bouw in 2027.
Dit jaar bestaat De Boerderij 50 jaar. Het begon allemaal in een gekraakte boerderij aan de Voorweg in Zoetermeer, als een plek die door jongeren werd ingericht met activiteiten die de snelgroeiende stad nog miste, en die zich gaandeweg ontwikkelde tot een volwaardig poppodium. Vrijwilligers organiseerden steeds vaker concerten, waardoor de locatie uitgroeide tot een plek met internationale uitstraling. De gemeente kon niet achterblijven en erkende De Boerderij in 1975 officieel als cultuurinstelling, inclusief subsidie.
De oorspronkelijke gekraakte boerderij die tot 1988 dienst deed als Poppodium De Boerderij.
Aan het einde van de jaren negentig bleek het oude pand niet meer toereikend voor de groeiende ambities. Met steun van de gemeente kwam er nieuwbouw aan de andere kant van het spoor, die in 1998 in gebruik werd genomen. Ook dit is nu dus te klein geworden en zal worden vervangen door de nieuwe plannen.
John Lodge ( Moody Blues) overleden
De Britse bassist, zanger en songwriter John Lodge is op 82-jarige leeftijd overleden. Hij was bijna zestig jaar lang een vast gezicht binnen The Moody Blues, een band die de grens tussen pop en progressieve rock hielp vervagen en een blijvende invloed uitoefende op generaties muzikanten.
Lodge sloot zich in 1966 aan bij de groep, kort nadat zanger Justin Hayward was toegetreden. Met die bezetting begon de meest productieve periode in de geschiedenis van The Moody Blues. Albums als “Days of Future Passed” (1967), “To Our Children’s Children’s Children” (1969) en “A Question of Balance” (1970) behoren tot de klassiekers van de symfonische rock. Lodge leverde met zijn warme stem en melodische baswerk een belangrijke bijdrage aan het herkenbare, orkestrale geluid van de band.
Hij schreef of co-schreef verschillende nummers die tot de hoogtepunten van het repertoire worden gerekend, waaronder Ride My See-Saw, Eyes of a Child, Isn’t Life Strange en I’m Just a Singer (in a Rock and Roll Band). Zijn schrijfstijl was directer dan die van Hayward, maar altijd even doordacht. Samen vormden ze het creatieve hart van de band.
The Moody Blues komen aan op Schiphol in oktober 1970. Jon Lodge uiterst rechts | Foto: Nationaal Archief
Tijdens de pauze die The Moody Blues in de eerste helft van de jaren zeventig inlaste, werkte Lodge samen met Justin Hayward aan het album “Blue Jays” (1975). De plaat wordt vaak beschouwd als het “verloren” Moody Blues-album: warm, melancholiek en rijk gearrangeerd, met nummers als Remember Me (My Friend) en I Dreamed Last Night. Het album leverde ook een bescheiden hit op met de single Blue Guitar.
Ook buiten The Moody Blues bleef Lodge actief. Zijn eerste soloplaat “Natural Avenue” verscheen in 1977 en werd later een cultfavoriet onder fans van Britse progpop. In de decennia daarna werkte hij aan diverse muzikale projecten, produceerde hij voor anderen en trad hij regelmatig op, zowel met zijn eigen band als in samenwerking met Hayward. Zijn recente album “10,000 Light Years Ago” (2015) en het livealbum “The Royal Affair and After” (2021) bewezen dat zijn stem nog steeds niets van zijn kracht had verloren.
Toen The Moody Blues in 2018 werden opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, stond Lodge opnieuw op het podium, waardig en energiek. Tot kort voor zijn overlijden bleef hij optreden en sprak hij over nieuwe plannen — een teken van de onverwoestbare drang om te blijven spelen.
John Lodge laat een omvangrijk oeuvre na: vijftien studioalbums met The Moody Blues, twee soloalbums en talloze bijdragen aan andere projecten. Zijn werk is een blijvend monument voor een tijd waarin melodie, poëzie en ambitie in de popmuziek hand in hand gingen.
Met het overlijden van Lodge is Justin Hayward het enige nog levende lid van The Moody Blues.
Foto homepage: Derek Russell | Wikimedia Commons
In Memoriam: Edward Reekers (1957–2025)
Met het overlijden van Edward Reekers verliest Nederland een van zijn meest herkenbare stemmen uit de wereld van de symfonische rock. Hij was decennialang verbonden aan Kayak, waar hij in 1978 de rol van leadzanger overnam van Max Werner. Zijn soepele, expressieve stemgeluid gaf de band een nieuw gezicht in de jaren waarin symfonische rock zijn hoogtepunt beleefde.
Reekers maakte zijn debuut op Phantom of the Night (1978), het album dat Kayak hun grootste hit opleverde met Ruthless Queen. Zijn stem bepaalde vanaf dat moment het geluid van de band, melodieus en emotioneel, met een bereik dat zelden onopgemerkt bleef. Hij zou met Kayak nog meerdere studioalbums opnemen en, na verschillende heroprichtingen van de band, telkens opnieuw zijn plek vinden in de bezetting.
Naast Kayak werkte Reekers als solist en sessiemuzikant, onder meer bij artiesten als Ayreon, waarin zijn stem opnieuw tot zijn recht kwam in de bombastische setting van Arjen Lucassen. Zijn solowerk liet een meer persoonlijke kant horen, waarin zijn liefde voor melodie en storytelling centraal stond.
Edward Reekers in 2012 | Foto: Simone van der Linde -Wikimedia Commons
Zijn laatste wapenfeit, The Liberty Project (2023), voelde als een muzikaal testament. Het album bracht een keur aan bekende muzikanten samen en liet horen hoe sterk Reekers’ gevoel voor melodie, harmonie en emotie nog altijd was. Het project ademde vakmanschap en levenslust — een passend slotakkoord voor een muzikant die zijn hele leven in dienst stelde van de muziek.
Met zijn overlijden komt een tijdperk tot een einde, niet alleen voor de fans van Kayak, maar voor iedereen die de Nederlandse symfonische rock een warm hart toedraagt. Edward Reekers laat een nalatenschap achter van tijdloze muziek en een stem die nog lang zal nagalmen.
Jonas Lindberg and The Other Side komen met nieuw album “Time Frames”
De Zweedse progformatie Jonas Lindberg and The Other Side brengt op 7 november 2025 hun nieuwe album “Time Frames” uit. Het is de opvolger van “Miles From Nowhere” uit 2022, een plaat die destijds lovende kritieken kreeg binnen de proggemeenschap.
De aftrap wordt gegeven met de single Faces of Stone, waarvan inmiddels ook een videoclip beschikbaar is op YouTube. Het nummer is representatief voor de rijke sound die Lindberg en zijn band hebben opgebouwd: melodieus, gelaagd en uitgesproken symfonisch.
De titel “Time Frames” verwijst volgens Jonas Lindberg naar de manier waarop het album tot stand kwam: “Het werd gemaakt aan de hand van allemaal mini-deadlines. De gitaren moesten in dat tijdsframe, de mixen in dat andere. De vorige plaat ontstond tijdens de pandemie, toen we allemaal zeeën van tijd hadden. Nu moest het gebeuren terwijl ik tegelijk allerlei andere dingen in mijn leven moest combineren.”
Een van die nieuwe levensfases is zijn vaderschap. Lindberg vertelt dat dit een belangrijke inspiratiebron was voor de nieuwe muziek.
Net als op eerdere albums neemt Lindberg een groot deel van de instrumentatie en zang zelf voor zijn rekening. Toch is “Time Frames” nadrukkelijk een groepsprestatie. “Mijn idee was: als ik het zelf kan spelen, doe ik dat. Maar ik wist ook dat anderen sommige partijen beter konden invullen. Dat maakt de muziek levendiger. Zij brengen dingen in waar ik zelf nooit aan zou hebben gedacht.”
Op het album zijn onder anderen Jonas Sundqvist en Jenny Storm te horen als zangers, Calle Schönning, Nicklas Thelin en Joel Lindberg op gitaar, Jonathan Lundberg op drums en Maria Olsson op percussie. Violist Conny Lindgren levert een bijdrage aan het nummer Someone Like Me.
Een veelzijdige reis
“Time Frames” opent met de mini-epic End Of The Road en kent zeven tracks die samen een reis vormen door uiteenlopende proglandschappen. Van de instrumentale uitbarsting Gruvan tot het afsluitende zeventien minuten durende The Wind.
Tracklist:
End Of The Road (12:47)
Someone Like Me (5:43)
Faces Of Stone (7:26)
Galactic Velvet (9:41)
Gruvan (8:24)
Running Out Of Time (8:00)
The Wind (17:31)
Het album verschijnt op cd en digitale platforms. Een vinylversie volgt op een later moment.