Nieuwbouw Poppodium Boerderij kan van start
De kogel is door de kerk: de nieuwbouw van Poppodium Boerderij in Zoetermeer gaat definitief door. Het college heeft gekozen voor het ontwerp met twee zalen naast elkaar, een variant die al langer de voorkeur had van zowel het poppodium als de bezoekers. Daarmee komt er een einde aan de onzekerheid rond het project, dat de komende jaren het culturele hart van Zoetermeer flink moet versterken.
De nieuwe Boerderij verrijst op de parkeerplaats naast de huidige locatie, direct bij Gymworld. De twee zalen komen beiden op de begane grond, een keuze die volgens de gemeente zorgt voor betere publieksstromen, efficiëntere logistiek en minder geluidsoverlast. De grote zaal krijgt plaats voor ongeveer 1.300 bezoekers, de kleine zaal voor ongeveer 400. Ook komen er een podiumcafé en meerdere oefenruimtes, waardoor het gebouw een bredere rol krijgt in talentontwikkeling. Een grote wens van directeur Janine Karlas zijn meer zitplaatsen, belangrijk in verband met het verouderende publiek. De grote zaal kan daarom omgebouwd worden van de genoemde 1300 staanplaatsen tot 250 zitplaatsen.
De investering voor deze zogeheten vlakke variant ligt tussen de dertig en vijfendertig miljoen euro. De gemeente noemt het plan toekomstbestendig en wijst erop dat het poppodium hiermee kan doorgroeien naar ruim 113.000 bezoekers per jaar, meer dan een verdubbeling ten opzichte van de huidige situatie.
Het project gaat nu door naar de volgende fase. De gemeenteraad buigt zich binnenkort over de formele besluitvorming, maar met de keuze van het college lijkt de koers helder. Als alles volgens planning verloopt, start de bouw in 2027.
Dit jaar bestaat De Boerderij 50 jaar. Het begon allemaal in een gekraakte boerderij aan de Voorweg in Zoetermeer, als een plek die door jongeren werd ingericht met activiteiten die de snelgroeiende stad nog miste, en die zich gaandeweg ontwikkelde tot een volwaardig poppodium. Vrijwilligers organiseerden steeds vaker concerten, waardoor de locatie uitgroeide tot een plek met internationale uitstraling. De gemeente kon niet achterblijven en erkende De Boerderij in 1975 officieel als cultuurinstelling, inclusief subsidie.
De oorspronkelijke gekraakte boerderij die tot 1988 dienst deed als Poppodium De Boerderij.
Aan het einde van de jaren negentig bleek het oude pand niet meer toereikend voor de groeiende ambities. Met steun van de gemeente kwam er nieuwbouw aan de andere kant van het spoor, die in 1998 in gebruik werd genomen. Ook dit is nu dus te klein geworden en zal worden vervangen door de nieuwe plannen.
John Lodge ( Moody Blues) overleden
De Britse bassist, zanger en songwriter John Lodge is op 82-jarige leeftijd overleden. Hij was bijna zestig jaar lang een vast gezicht binnen The Moody Blues, een band die de grens tussen pop en progressieve rock hielp vervagen en een blijvende invloed uitoefende op generaties muzikanten.
Lodge sloot zich in 1966 aan bij de groep, kort nadat zanger Justin Hayward was toegetreden. Met die bezetting begon de meest productieve periode in de geschiedenis van The Moody Blues. Albums als “Days of Future Passed” (1967), “To Our Children’s Children’s Children” (1969) en “A Question of Balance” (1970) behoren tot de klassiekers van de symfonische rock. Lodge leverde met zijn warme stem en melodische baswerk een belangrijke bijdrage aan het herkenbare, orkestrale geluid van de band.
Hij schreef of co-schreef verschillende nummers die tot de hoogtepunten van het repertoire worden gerekend, waaronder Ride My See-Saw, Eyes of a Child, Isn’t Life Strange en I’m Just a Singer (in a Rock and Roll Band). Zijn schrijfstijl was directer dan die van Hayward, maar altijd even doordacht. Samen vormden ze het creatieve hart van de band.
The Moody Blues komen aan op Schiphol in oktober 1970. Jon Lodge uiterst rechts | Foto: Nationaal Archief
Tijdens de pauze die The Moody Blues in de eerste helft van de jaren zeventig inlaste, werkte Lodge samen met Justin Hayward aan het album “Blue Jays” (1975). De plaat wordt vaak beschouwd als het “verloren” Moody Blues-album: warm, melancholiek en rijk gearrangeerd, met nummers als Remember Me (My Friend) en I Dreamed Last Night. Het album leverde ook een bescheiden hit op met de single Blue Guitar.
Ook buiten The Moody Blues bleef Lodge actief. Zijn eerste soloplaat “Natural Avenue” verscheen in 1977 en werd later een cultfavoriet onder fans van Britse progpop. In de decennia daarna werkte hij aan diverse muzikale projecten, produceerde hij voor anderen en trad hij regelmatig op, zowel met zijn eigen band als in samenwerking met Hayward. Zijn recente album “10,000 Light Years Ago” (2015) en het livealbum “The Royal Affair and After” (2021) bewezen dat zijn stem nog steeds niets van zijn kracht had verloren.
Toen The Moody Blues in 2018 werden opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, stond Lodge opnieuw op het podium, waardig en energiek. Tot kort voor zijn overlijden bleef hij optreden en sprak hij over nieuwe plannen — een teken van de onverwoestbare drang om te blijven spelen.
John Lodge laat een omvangrijk oeuvre na: vijftien studioalbums met The Moody Blues, twee soloalbums en talloze bijdragen aan andere projecten. Zijn werk is een blijvend monument voor een tijd waarin melodie, poëzie en ambitie in de popmuziek hand in hand gingen.
Met het overlijden van Lodge is Justin Hayward het enige nog levende lid van The Moody Blues.
Foto homepage: Derek Russell | Wikimedia Commons
In Memoriam: Edward Reekers (1957–2025)
Met het overlijden van Edward Reekers verliest Nederland een van zijn meest herkenbare stemmen uit de wereld van de symfonische rock. Hij was decennialang verbonden aan Kayak, waar hij in 1978 de rol van leadzanger overnam van Max Werner. Zijn soepele, expressieve stemgeluid gaf de band een nieuw gezicht in de jaren waarin symfonische rock zijn hoogtepunt beleefde.
Reekers maakte zijn debuut op Phantom of the Night (1978), het album dat Kayak hun grootste hit opleverde met Ruthless Queen. Zijn stem bepaalde vanaf dat moment het geluid van de band, melodieus en emotioneel, met een bereik dat zelden onopgemerkt bleef. Hij zou met Kayak nog meerdere studioalbums opnemen en, na verschillende heroprichtingen van de band, telkens opnieuw zijn plek vinden in de bezetting.
Naast Kayak werkte Reekers als solist en sessiemuzikant, onder meer bij artiesten als Ayreon, waarin zijn stem opnieuw tot zijn recht kwam in de bombastische setting van Arjen Lucassen. Zijn solowerk liet een meer persoonlijke kant horen, waarin zijn liefde voor melodie en storytelling centraal stond.
Edward Reekers in 2012 | Foto: Simone van der Linde -Wikimedia Commons
Zijn laatste wapenfeit, The Liberty Project (2023), voelde als een muzikaal testament. Het album bracht een keur aan bekende muzikanten samen en liet horen hoe sterk Reekers’ gevoel voor melodie, harmonie en emotie nog altijd was. Het project ademde vakmanschap en levenslust — een passend slotakkoord voor een muzikant die zijn hele leven in dienst stelde van de muziek.
Met zijn overlijden komt een tijdperk tot een einde, niet alleen voor de fans van Kayak, maar voor iedereen die de Nederlandse symfonische rock een warm hart toedraagt. Edward Reekers laat een nalatenschap achter van tijdloze muziek en een stem die nog lang zal nagalmen.
Jonas Lindberg and The Other Side komen met nieuw album “Time Frames”
De Zweedse progformatie Jonas Lindberg and The Other Side brengt op 7 november 2025 hun nieuwe album “Time Frames” uit. Het is de opvolger van “Miles From Nowhere” uit 2022, een plaat die destijds lovende kritieken kreeg binnen de proggemeenschap.
De aftrap wordt gegeven met de single Faces of Stone, waarvan inmiddels ook een videoclip beschikbaar is op YouTube. Het nummer is representatief voor de rijke sound die Lindberg en zijn band hebben opgebouwd: melodieus, gelaagd en uitgesproken symfonisch.
De titel “Time Frames” verwijst volgens Jonas Lindberg naar de manier waarop het album tot stand kwam: “Het werd gemaakt aan de hand van allemaal mini-deadlines. De gitaren moesten in dat tijdsframe, de mixen in dat andere. De vorige plaat ontstond tijdens de pandemie, toen we allemaal zeeën van tijd hadden. Nu moest het gebeuren terwijl ik tegelijk allerlei andere dingen in mijn leven moest combineren.”
Een van die nieuwe levensfases is zijn vaderschap. Lindberg vertelt dat dit een belangrijke inspiratiebron was voor de nieuwe muziek.
Net als op eerdere albums neemt Lindberg een groot deel van de instrumentatie en zang zelf voor zijn rekening. Toch is “Time Frames” nadrukkelijk een groepsprestatie. “Mijn idee was: als ik het zelf kan spelen, doe ik dat. Maar ik wist ook dat anderen sommige partijen beter konden invullen. Dat maakt de muziek levendiger. Zij brengen dingen in waar ik zelf nooit aan zou hebben gedacht.”
Op het album zijn onder anderen Jonas Sundqvist en Jenny Storm te horen als zangers, Calle Schönning, Nicklas Thelin en Joel Lindberg op gitaar, Jonathan Lundberg op drums en Maria Olsson op percussie. Violist Conny Lindgren levert een bijdrage aan het nummer Someone Like Me.
Een veelzijdige reis
“Time Frames” opent met de mini-epic End Of The Road en kent zeven tracks die samen een reis vormen door uiteenlopende proglandschappen. Van de instrumentale uitbarsting Gruvan tot het afsluitende zeventien minuten durende The Wind.
Tracklist:
End Of The Road (12:47)
Someone Like Me (5:43)
Faces Of Stone (7:26)
Galactic Velvet (9:41)
Gruvan (8:24)
Running Out Of Time (8:00)
The Wind (17:31)
Het album verschijnt op cd en digitale platforms. Een vinylversie volgt op een later moment.
Spock’s Beard kondigt nieuw album “The Archaeoptimist” aan
De Amerikaanse progband Spock’s Beard brengt op 21 november via het Madfish-label hun nieuwe album “The Archaeoptimist” uit. Het is de opvolger van “Noise Floor” uit 2018 en markeert een nieuw hoofdstuk in de inmiddels ruim dertig jaar omspannende carrière van de groep. Als voorproefje is de single Invisible vanaf vandaag te beluisteren.
Volgens de band is het nieuwe album in belangrijke mate vormgegeven door toetsenist Ryo Okumoto, die nauw samenwerkte met Michael Whiteman (I Am the Manic Whale). Daarnaast leverden Alan Morse en zanger Ted Leonard bijdragen aan de teksten. Hoewel het geen conceptalbum is, verwijst de titel naar de 21 minuten durende epic The Archaeoptimist, die het verhaal vertelt van een jonge vrouw die in een post-apocalyptische wereld opgroeit en uiteindelijk uitgroeit tot leider.
Ook muzikaal slaat de band nieuwe wegen in. Leonard noemt de komst van drummer Nick Potters een belangrijke factor: “Hij is niet alleen een veelzijdig muzikant met perfecte toonhoogte en een sterke zangstem, maar hij heeft ook nieuwe energie gebracht. Samen met Ryo’s fusion-invloeden en Michaels melodische benadering geeft dit het album een frisse complexiteit.”
Het album werd grotendeels in de thuisstudio’s van de bandleden opgenomen, met Okumoto als producer. De mix en mastering lagen in handen van Rich Mouser, bekend van samenwerkingen met onder meer Dream Theater en Weezer.
Tracklist
Invisible (6:33)
Electric Monk (6:16)
Afourthoughts (7:31)
St. Jerome In The Wilderness (8:46)
The Archaeoptimist (20:57)
Next Step Spock’s Beard (10:58)
Formats
2LP rood vinyl gatefold
2LP zwart vinyl gatefold
2-disc CD/DVD-editie met 5.1- en hi-res stereomixen (digipack, 8 pagina’s)
CD in digipack met 12 pagina’s boekje
Rick Davies van Supertramp overleden
Rick Davies, medeoprichter, zanger en toetsenist van Supertramp, is op 6 september op 81-jarige leeftijd overleden. Hij leed al langere tijd aan multiple myeloom, een zeldzame vorm van bloedkanker. Davies was samen met Roger Hodgson verantwoordelijk voor de oprichting van Supertramp in 1970, na een advertentie in Melody Maker.
De eerste twee albums hadden weinig succes, maar met “Crime of the Century” (1974) wist de band door te breken. Het album bevatte klassiekers als Dreamer, Rudy en School en maakte Supertramp tot een van de toonaangevende Britse rockbands van de jaren zeventig. Qua stijl en composities leunde de band sterk richting de progrock op “Crime” en de opvolgers “Crisis? What Crisis” en “Even in the Quietest Moments”, maar latere albums gingen meer richting poprock. Het hoogtepunt volgde in 1979 met Breakfast in America, dat wereldwijd meer dan dertig miljoen keer werd verkocht. Bekende nummers als The Logical Song, Take the Long Way Home en Goodbye Stranger werden grote hits.
Rick Davies in 2010 | Foto: Mr.Vandebilt/Wikimedia Commons
Toen Hodgson de groep in 1983 verliet, zette Davies Supertramp voort. De afspraak was dat Davies de naam Supertramp mocht behouden, maar dat Hodgson de rechten op zijn eigen songs zou krijgen. Toen enkele jaren later Supertramp toch de nummers van Hodgson live speelde, werd duidelijk dat het tussen de twee mannen niet meer goed zou komen en een reünie verder weg was dan ooit. Supertramp bracht onder leiding van Davies nog meerdere albums uit, waaronder “Brother Where You Bound” (1985) en “Free as a Bird” (1987), Maar de hoogte van de successen ten tijde van Breakfast bereikte de band niet meer.
Zijn herkenbare baritonstem en spel op de Wurlitzer-piano vormden een belangrijk onderdeel van de Supertramp-sound. Naast zijn werk met de band trad Davies in latere jaren op met zijn huisband Ricky and the Rockets. In 2015 werd zijn ziekte voor het eerst openbaar, toen een geplande Europese tournee moest worden geannuleerd.
In 2010 hadden we bij Progwereld een uitgebreide special met recensies van de albums tot en met “Free as a Bird”.
Massive Prog Radio komt met Prog Top 1000 Allertijden
Het is inmiddels traditie dat radiozenders in december de beste songs – volgens de luisteraars – op een rijtje zetten en in de laatste weken van het jaar integraal uitzenden. Hoewel het nog steeds is gelukt om er enkele in de Top 2000 te stemmen – Arriving Somewhere… (!) – was er tot nu toe nog geen echte jaarlijkse ‘allertijden’ lijst voor progrocknummers.
Epic Prog Rock en Massive Prog Rock gaan die leemte nu invullen met de ‘Prog Top 1000 Allertijden’. Gezien de lengte van veel van de tracks in ons genre, nemen de programma’s er ruim de tijd voor. Van 1 t/m 21 december zal de lijst uitgezonden worden bij Epic Prog Radio, RTV Purmerend en bij progressieverock.nl.
Vanaf 1 oktober kun je een maand lang stemmen op je favoriete progtracks. De totale stemlijst van zo’n 1400 titels bestaat uitsluitend uit originele albumtracks, dus geen liveversies of covers. Je kunt minimaal tien en maximaal 35 titels kiezen, en daarnaast kun je zelf vijf tracks nomineren.
Om het stemmen nog verder te stimuleren – alsof het feit dat er nu eindelijk een Top 1000 komt al niet genoeg is – beloven de programma’s ook kans op een prijs.
De komende tijd zal er meer bekend worden gemaakt op de websites en de socials van deze programma’s.
Nice Beaver maakt herstart onder de naam Paravane
De Nederlandse progrockband Nice Beaver gaat verder onder een nieuwe naam: Paravane. Tegelijk met deze naamsverandering brengt de groep dit najaar een nieuw album uit: “Forever Is A Long Time Ago”.
Nice Beaver bouwde in ruim 25 jaar een sterke reputatie op in de progressieve rockscene, met drie internationaal geprezen albums: “On Dry Land” (2001), “Oregon” (2004) en “The Time It Takes” (2015), uitgebracht op onder meer het Britse label Cyclops en het Poolse Oskar. De platen kregen lovende recensies in binnen- en buitenland.
Toch vonden de bandleden het tijd voor een koerswijziging. De naam “Nice Beaver”, ooit gekozen met een knipoog, bleek steeds minder goed aan te sluiten bij de tijdgeest. Bovendien leidde het vertrek van een van de oprichters en de komst van een nieuwe bassist tot een frisse dynamiek binnen de band.
De nieuwe naam, Paravane, verwijst naar een vaartuigje dat onder meer wordt ingezet om zeemijnen te neutraliseren – soms ook wel een ‘otter’ genoemd. “Dat ligt weer dicht tegen een bever aan,” aldus de band, die met de naamsverandering een nieuwe fase inluidt.
Het nieuwe album telt zes lange tracks die vertrouwd aanvoelen voor liefhebbers van progrock: complexe structuren, sfeervolle passages en teksten over liefde en verlies. De band nam het album zelf op en produceerde het in eigen beheer. Volgens de muzikanten bevat de plaat “alle gekkigheid waar Nice Beaver om bekend stond én de ernst die Paravane toevoegt.”
“Forever Is A Long Time Ago” verschijnt dit najaar als gatefold DMM lp en in digitale vorm.
Nummers:
Forever Is A Long Time Ago (9:35)
That Girl (4:37)
Miserable With You (9:08)
Home (Something’s Going On) (8:48)
And I Love You (7:48)
Space Cadet (8:37)
Bezetting:
Hans Gerritse: gitaar, zang
Erik Groeneweg: toetsen, zang
Erwin Scheijgrond: basgitaar
Ferry Zonneveld: drums, zang
Dave Cousins (Strawbs) overleden
Op 13 juli jongstleden overleed Dave Cousins, oprichter en voorman van Strawbs, op 85-jarige leeftijd in het Pilgrims Hospice in Canterbury. Hij was al geruime tijd ziek. Cousins werd geboren als David Joseph Hindson op 7 januari 1940 in West-Londen en groeide uit tot een markante figuur in de Britse folk- en progressieve rockscene.
Cousins begon zijn muzikale carrière tijdens zijn studie wiskunde en statistiek aan de University of Leicester, waar hij in 1964 samen met Tony Hooper de Strawberry Hill Boys oprichtte, een folkduo dat later zou uitgroeien tot Strawbs. De band maakte in de jaren zestig en zeventig naam met een reeks albums waarin traditionele folk, progressieve rock en popmuziek werden gecombineerd. Onder zijn leiding bracht Strawbs 23 studioalbums uit. De groep beleefde begin jaren zeventig een groot commercieel succes met het ironisch bedoelde strijdlied Part of the Union, dat in 1973 de tweede plaats in de Britse hitparade bereikte. Ook nummers als Lay Down, Grave New World en Hero and Heroine behoren tot hun bekendere werk.
Dave Cousins in 2008 | Bron: Wikipedia Commons
Naast zijn werk voor Strawbs had Cousins ook een loopbaan in de radiowereld. Hij werkte in de jaren zeventig als producer bij Danmarks Radio in Denemarken, was betrokken bij de programmering van Radio Tees en werd in de jaren tachtig directeur van de commerciële zender Devon Air. Ook was hij actief bij diverse lokale radioprojecten en richtte hij zijn eigen label Witchwood Media op, waarmee hij materiaal van Strawbs en andere artiesten uitbracht.
In de latere jaren bleef hij optreden, hoewel hij in 2021 vanwege gezondheidsproblemen besloot te stoppen met touren. Toch trad hij nog een enkele keer op, onder meer op het Cropredy Festival in 2023, waar Strawbs afscheid namen van het podium.
Cousins laat een omvangrijke muzikale erfenis na waarin zijn karakteristieke stemgeluid en verhalende teksten centraal staan. Met zijn werk beïnvloedde hij zowel de Britse folkrevival als de ontwikkeling van progressieve rock. Een veelzijdig muzikant, die altijd trouw bleef aan zijn eigen muzikale visie.
Northern Prog Festival neemt afscheid na dertien edities
Na dertien edities komt er dit najaar een einde aan het Northern Prog Festival. Op zaterdag 1 november blaast het festival zijn laatste kaarsjes uit in De Uthof in Siegerswoude. Daarmee sluit een geliefd Fries proginstituut definitief de deuren.
Het Northern Prog Festival werd in 2013 voor het eerst georganiseerd als opvolger van ProgFarm, dat vijftien jaar lang in Bakkeveen plaatsvond. Daarmee wisten de organisatoren twee kleine Friese dorpen op de internationale progkaart te zetten, met een mix van gevestigde en onbekende acts uit binnen- en buitenland.
“Het festival is altijd een groot feest geweest,” laat de organisatie weten in een verklaring, waar men ook de inzet van vrijwilligers, technici en het trouwe publiek met nadruk prijst. “Aan alle goede dingen komt een eind… en dit jaar organiseren we voor de laatste keer een NPF.”
Voor de sloteditie is gekozen voor een gevarieerde line-up. Het festival opent met Sound Of Strangers uit Waddinxveen, gevolgd door het vertrouwde slot van Leap Day. Daarna betreedt het Italiaanse Wilson Project het podium, en Living In Shadows uit het Verenigd Koninkrijk sluit de avond af. Kaarten zijn vanaf nu te reserveren via www.northernprog.nl. “Nog één kans om de unieke festivalsfeer van het NPF te proeven en te zien waar zo’n klein dorp groot in kan zijn,” aldus de organisatie.
Progwereld zal erbij zijn om verslag te doen van deze bijzondere laatste editie.
