Het is eind jaren tachtig. Een groepje jongens op de middelbare school in de regio Den Haag/Zoetermeer luistert naar muziek uit die periode op hun Walkman. Grote favoriet is Tears for Fears. De bombastische muziek van het duo Curt Smith and Roland Orzabal spreekt de mannen enorm aan.

Het zijn een beetje nerds, geen grote sportmannen, wel slim en goed op school. Hun muzieksmaak wordt niet door iedereen gedeeld, maar dat brengt ze nog meer samen. Regelmatig worden er platen gedraaid op een gammele platenspeler op de zolderkamer van een van de hoofdrolspelers, al dan niet tijdens het roken van een sjekkie (of iets anders).

We spoelen (cassettedeck) snel door naar de jaren negentig. De jaren waarin de grunge en de muziek van Nirvana, Pearl Jam, Oasis en Red Hot Chili Peppers de dienst uitmaakten. De mannen ontdekken de muziek van Marillion, IQ, Pallas, Pendragon: de logische volgende stap in de ontwikkeling van de muzikale smaak van het vriendengroepje. De zogenaamde neo-prog is een openbaring voor ze. Vriendinnen en vrienden komen en gaan, maar de liefde en passie voor de muziek blijft, ook al wordt hun muziekkeuze door hun omgeving maar matig of zelfs helemaal niet begrepen.

De fenomenen computer en internet hebben inmiddels de kop opgestoken. Contact opnemen met anderen wordt makkelijker, wereldwijd zelfs. Zo ook het uitwisselen van (tips over) nieuwe muziek en bands. Dat vergemakkelijkt het ontdekken van onbekende muziek nog meer. Hele dagen (en nachten) wordt gespendeerd met het zoeken naar nieuwe ontwikkelingen, het uitwisselen van muziek, en het uitspitten van teksten en hoesontwerpen.

We zijn inmiddels aanbeland aan het einde van het millennium. Een nieuw tijdperk breekt aan. Een van de heren, inmiddels zijn het midden twintigers, heeft een voorsprong op de anderen. In technisch opzicht dan. Hij weet meer dan gemiddeld van het internet af, en oppert het idee om een website te bouwen waarmee ze hun liefde en passie voor hun muziek naar een hoger platform denken te brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is monnikenwerk. De site hangt van losse onderdelen aan elkaar, maar langzaam maar zeker vorderen ze met hun ultieme droom: het verspreiden van het progrockgospel onder mindergelovigen.

Op dertien april 2001, uitgerekend op vrijdag de dertiende, was het zover: met het zojuist opgerichte Progwereld, dan nog zonder rechtsvorm, wordt een poging gedaan de rest van Nederland (en België) te verlichten en te onderwijzen in de ultieme kunstvorm die progressieve rockmuziek wordt genoemd. En vijfentwintig jaar later vieren we de verjaardag van dit fenomeen, wat inmiddels tot een roemrucht bastion is uitgegroeid. De rest is historie en redelijk goed gedocumenteerd.

Zo stel ik mij voor dat het allemaal gegaan is. Of het écht zo is gegaan, weet ik natuurlijk niet. Ik was er niet bij en doe een onderbouwde gok op basis van wat losse opmerkingen en een enkel bekend feit. Pas de laatste tien jaar heb ik deel mogen uitmaken van het collectief aan recensenten en schrijvers binnen Progwereld. Maar het zou best eens zo gegaan kunnen zijn. Ik zal het Maarten Goossensen, oprichter en de laatste nog aan Progwereld verbonden en actieve jongeman uit die beginperiode, eens vragen als ik hem spreek. Ik wil namelijk niet te veel gras voor zijn voeten wegmaaien als hij ooit nog eens mocht besluiten om het echte verhaal over het ontstaan van Progwereld te schrijven. Tot die tijd moeten u en ik het doen met mijn (gedeeltelijke) fantasieverhaal. Misschien niet (helemaal) waar, maar wel zo leuk.

NB: Dit verhaal is volledig fictie. De namen, personages en gebeurtenissen die erin worden beschreven, zijn het werk van de verbeelding van de auteur. Elke gelijkenis met echte personen, levend of dood, gebeurtenissen of locaties is puur toevallig.