We zien het elk jaar met lede ogen aan: ons geld wordt steeds minder waard. De inflatie doet zijn werk en de rente die wij bij banken kunnen verwachten is niet in staat om dat gat te dekken. En dan heb ik het nog niet over Box 3. Dus dan ga je uitkijken naar alternatieven om in ieder geval minstens de geldontwaarding te neutraliseren. Maar beleggen in aandelen is nooit mijn kopje thee geweest. Laat staan bitcoins of NFT’s (eigenaarschap van digitale objecten). En voor vastgoed, kunst of antieke auto’s (hoewel…) is noch mijn kennis, noch mijn vermogen toereikend. Maar een artikel over de waardeontwikkeling van vintage gitaren trok daarentegen wel mijn aandacht. Onder de kop ‘Vintage gitaren: een goed renderende belegging’ werd door een keur aan specialisten uitgelegd hoe die markt zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. Waarbij aangetekend dat ‘vintage’ staat voor minimaal dertig jaar oud.

De waardestijgingen zijn vrij indrukwekkend te noemen. Een Gibson Explorer (James Hetfield, Metallica) leverde ongeveer 350.000 euro meer op dan de oorspronkelijke prijs, wat neerkomt op een jaarlijks rendement van 11,7 procent. De Flying V (Andy Powell van Wishbone Ash, Michael Schenker) blijft daar niet ver achter met 11,3 procent. De Martin D-28 (Jimmy Page, Eric Clapton) stijgt jaarlijks gemiddeld met 8,3 procent, de Fender Telecaster (Steve Howe) met 9,2 procent en de Stratocaster (Jimi Hendrix, Jeff Beck) met 9 procent. Zelfs de meer ‘bescheiden’ modellen, zoals de Gibson ES-335 en ES-345 (Larry Carlton), laten een jaarlijkse waardestijging van respectievelijk 8,3 en 7,7 procent zien. Daarmee doen deze gitaren qua rendement nauwelijks onder voor aandelen of vastgoed, maar je hebt dan wel een fysiek en cultureel waardevol object in handen. En als je muzikant bent kun je er ook nog eens op spelen, op zo’n uniek, handgemaakt instrument. Overigens ten overvloede: er zijn ook veel beter betaalbare exemplaren in omloop die ook voor mensen zoals ik met een smalle(re) beurs bereikbaar zijn.

Er zitten, zoals altijd bij beleggingen, wel een paar addertjes onder het gras: allereerst is er veel namaak, vaak moeizaam van echt te onderscheiden. Daarnaast is ouderdom maar één component: conditie en originaliteit maken 60% van de waarde uit, merk en model ongeveer 20%, leeftijd slechts 20%. Dat maakt het al een stuk lastiger.

Ik besteedde er verder geen aandacht aan, er komen wel vaker beleggingsvoorstellen mijn kant uit. Totdat recent het bericht op nieuwsfora verscheen dat een gitaar van ex-Pink Floyd-lid David Gilmour op een veiling in New York een recordbedrag heeft opgeleverd. Een onbekende koper kwam na 21 minuten bieden uit op ruim 14,6 miljoen dollar (12 miljoen euro), ruim vier keer meer dan het veilinghuis ervoor verwachtte te krijgen.

Gilmour bespeelde de Fender Stratocaster uit 1969, bekend als zijn ‘Black Strat’, op alle albums tussen 1970 en 1983. Daarmee is het instrument te horen op klassiekers als “Dark Side Of The Moon”, “Wish You Were Here” en “The Wall”. De Amerikaanse miljardair Jim Irsay had de gitaar in 2019 gekocht voor net geen 4 miljoen dollar. Een snelle rekensom levert een gemiddeld rendement van 60 % op over ca. zes jaar!! Hij heeft er zelf niets meer aan: de miljardair is vorig jaar overleden en zijn erfgenamen veilen momenteel zijn uitgebreide verzameling gitaren en andere cultuuriconen. Zou ik dan toch de gok eens moeten wagen? En mocht dat niet lukken: misschien kan iemand me helpen aan het adres van deze gefortuneerde geluksvogels: een kleine donatie aan Progwereld moet toch zeker mogelijk zijn?