Het was hartje zomer toen we met Anton Belov spraken, ver voor de release van het album “Wayhome”. In Finland is het begin augustus negentien graden, wat Belov betreft veel te warm. Hier in Nederland is het ruim zesentwintig graden en de interviewer zit zwetend op een zolderkamer om rustig de tijd te kunnen nemen voor het interview. Inmiddels leeft de geboren Rus Belov al enkele jaren in Finland, het land met de taal waarin hij graag zingt. In dat land heeft hij ook zijn reguliere werk. Na een stilte van ruim vier jaar komt in november zijn tiende studioalbum uit, een tinnen jubileum. Progwereld kreeg de unieke kans om het album als een van de weinigen in een vroeg stadium te beluisteren en te laten rijpen. Dat nodigde gelijk uit om hem enkele vragen te stellen over het album. Belov vertelt openhartig over zijn grootouders, soulmates, Tolkien, AI en zijn muzikale passie.

Anton, je nieuwe album komt binnenkort uit, wat kan je vertellen over het nieuwe album?

Na het laatste studioalbum “Ice Fleet” was de koek een beetje op en voelde ik geen inspiratie om gelijk aan de slag te gaan. Ice Fleet was natuurlijk afgerond in de Covid-periode en vanaf dat moment was ik druk met allerlei dingen zoals verhuizen, werk en andere dingen. Ik had geen creatieve input, geen zin. Toen begon de oorlog in Oekraïne ook nog een keer. De inspiratie begon eigenlijk pas weer op te bloeien na de dood van mijn grootouders en ontstond met kleine muzikale fragmenten, maar ik wist toen nog niet of dat zich zou ontwikkelen tot een Kauan-album of bijvoorbeeld mijn solowerk, wat uitkomt onder de noemer “Anton Belov music”. De dood van mijn grootouders drukte mij namelijk weer in het besef dat tijd kort en schaars is. Mijn grootmoeder was ook een fan van mijn solowerk en ik realiseerde me op dat moment dat ik weer wat muziek moest maken. Niet specifiek voor haar, maar ook voor mijzelf. De creativiteit kwam toen eigenlijk heel snel en effectief. Eigenlijk waren er binnen korte tijd al snel dertig minuten voor het album ontwikkeld. Maar ik had geen idee wat het concept, het idee achter de muziek moest zijn. Eigenlijk tegenovergesteld aan zoals het normaal gaat; het concept ontstaat en daarna creëer ik de muziek en het gevoel daarbij. Ik heb het mijn violiste die ook actief is op het album laten luisteren en we hebben veel concepten besproken, maar het voelde nog niet goed. Omdat ik in die periode veel interesse in RPG-games had en specifiek in Lord of The Rings, The Hobbit en Middle-Earth materie, ontstond het idee. Helemaal wanneer Gandalf tegen Bilbo Balings de voor mij belangrijke en openbarende zin uitsprak: “Er is nog een lange weg te gaan, maar het is de weg naar huis.”

Vanaf dat moment kwam alles samen?

Ja, absoluut. Bizar, vanaf dat moment kwam het als een stormvloed. Maar dan ook echt alles, de teksten, de kunst voor de cd; alles kwam bij elkaar. Een creatieve uitbarsting die ook effectief was voor de rest van het proces.

Ik heb dat toevallig in een ander interview gelezen; voor jou is het spelen van RPG een middel om mij helemaal te focussen op iets anders dan jezelf. Dat jouw hersenen soms zo snel werken en tekeer gaan, dat het een uitlaatklep is en je niet hoeft te letten op je eigen zorgen, je eigen gedachten…

Klopt helemaal. Datzelfde gebied in je hersenen zorgt voor creativiteit, maar ook de focus op iets anders, behalve jezelf. Je verdiept je zodanig in andere werelden en verdiept jezelf in een ander karakter. Daardoor heb je niets anders nodig, je wordt afgeleid. Gek genoeg heeft dat er ook voor gezorgd dat ik een tijdje niet heb gemusiceerd, waardoor de nieuwe creativiteit voor de muziek ontstond. Tolkien heeft met zijn fantasieën, zijn boeken, dus min of meer gezorgd voor inspiratie voor het nieuwe Kauan album.

Voordat je de studio inging, heb je alle instrumenten in de muziek verwerkt?

Ja, eigenlijk zoals het altijd gaat, pas tijdens de productie in de studio heb ik een drummer en de violist het werk laten doen, zelf heb ik de gitaar en de toetsen en de zang ingespeeld.

Brengt mij op een vraag die mij al heel lang bezighoudt: in het werk van Tolkien komen de natuur en de natuurelementen veelvuldig aan bod; jij gebruikt binnen jouw muziek heel vaak het geluid van natuurelementen. Onweer, regen, de wind, waarom trekt dat je dat zo aan en wat moedigt jou aan om dat op elk album te gebruiken?

Fascinerende vraag inderdaad, het heeft mij ook een lange tijd beziggehouden. Ik denk dat het komt omdat ik als kind opgegroeid ben te midden van de industrie. Toen ik uit mijn slaapkamer keek, zag ik alleen maar rokende schoorstenen en grote, grijze fabrieken. Er was geen natuur, waardoor het geluid van de natuur ook niet waarneembaar was. En als ik dan schoolvakanties had, vluchtte ik daarom ook naar mijn grootouders, die op het platteland woonden. Daar zag ik natuur, bomen en genoot ik van de geluiden die in de stad niet opvielen. Onweer aan de horizon, het knisperen van de bladeren in de wind. Daar straalt natuurlijk een ongekende schoonheid uit. Gek genoeg heb ik mij er ook wel een beetje voor geschaamd dat ik die geluiden veelvuldig in mijn muziek gebruikte, totdat een paar muzikale vrienden mij dat idee uit het hoofd praatten, omdat ik het ook op een unieke manier in de muziek terugbreng. Het klinkt natuurlijk, het past op zijn plek. En hoe ouder ik word, hoe meer ik het ga waarderen.

“Wayhome” kent wat stevige gedeeltes, er zijn wat grunts, maar de muziek voelt meer ambient aan dan pakweg “Ice Fleet” of “Sorni Nai”. Het neigt zelfs wat meer naar postrock, maar ook richting je solowerk…

Ja absoluut. Sinds “Kaiho” ben ik me daar ook meer bewust van. Tijdens “Sorni Nai” is de muziek ook echt neergezet (of geplaatst) als metal, en vanaf “Kaiho” heb ik ook meer mijn zachtere kant ontdekt. Ik probeer daarin ook te definiëren, hoewel ik de inspiratie zijn gang laat gaan. Ik wil niet dat mijn muziek bewust metal klinkt, maar ook niet bewust ambient door de toetsen en computer sounds. Devin Townsend kan dat bijvoorbeeld wel heel goed, een scheiding maken in hard en zacht. Steven Wilson binnen dit type muziek misschien ook. Maar veel van die artiesten zijn er niet, die dat naadloos kunnen.  Ik ben wel blij dat jij daar ook echt een schifting in hebt gehoord, en de toekomst zal uitwijzen of andere luisteraars dat ook vinden.

Als ik de teksten goed interpreteer, gaan die over de ontwikkeling van het individu, maar wellicht ook een beetje die van jou?

Nee, de tekst is bedoeld voor jou, de luisteraar… en daar wil ik het bij houden.

Een vraag die geen enkele muzikant wil horen, maak jij ook al gebruik van AI binnen je muziek of patronen daarvan?

Er is geen enkele vezel in mijn leven die daar aan denkt of ik het zou toepassen. AI is een oplossing voor veel toepassingen, maar niet voor (mijn) muziek. Ik componeer en ik musiceer, als ik iets niet zelf kan of kan toepassen, dan laat ik een collega muzikant dat doen of doe het gewoon niet. Eigenlijk heb ik ook geen idee waarom andere muzikanten dat wel zouden willen doen. Daarom zijn er tegenwoordig ook zoveel ‘producers’. Geen muzikanten, maar ‘content creators’. Ik ben een amateur muzikant en dat mag je ook in de muziek terugvinden.

Wat opvalt is dat je sinds het vorige album Engelse titels voor je cd’s gebruikt, en voorheen waren het titels in de Finse taal. Is dat een bewuste trendbreuk?

Nee, alles staat met het gevoel dat de cd moet weergeven. Wat ik in het geval van “Wayhome” heel belangrijk vind voor een pakkende titel, is dat er geen harde letters worden gebruikt. Als je het uitspreekt, klinkt het zacht en aangenaam. Daarnaast is het ook zo dat ik de zin waar ik het al eerder over had, “It’s a long way home, but it is the way home” (Tolkien) dat centraal staat voor dit album. In het geval van “Ice Fleet” klonk het als de titel voor een film, wat in mijn perceptie ook het gevoel bij dat album was. Het is dus geen strategie, maar een gevoelsmatige keuze. De volgende cd zou zo maar weer van een Finse titel vergezeld kunnen gaan. Ik heb wel het gevoel dat ik ook altijd in het Fins mijn songteksten zal blijven zingen, maar ook dat is niet vastgemetseld. Ik ben me er wel van bewust geworden dat ik de teksten in de fysieke situatie moet vermelden in de boekjes bij de cd of lp, want zeker in het geval van “Wayhome” vind ik dat de boodschap helder moet overkomen. Het is een heel krachtige boodschap, althans vanuit mijn oogpunt gezien.

Komt er nog een video ter promotie van het album?

Die kans is heel klein. Weetje, ik heb het nog maar één of twee keer een video gemaakt en de ideeën die ik heb voor een video gaan vaak zo ver dat het budgetmatig niet te doen is. Dat is dan wel weer een nadeel dat ik geen beroepsmuzikant ben.

Je hebt een liveband gevormd, betekent dat we je binnenkort in Europa of in Nederland kunnen aanschouwen?

Ja, ik heb inderdaad een band bij elkaar weten te brengen en hebben al vaak geoefend, maar we hebben nu een beetje een probleem met het gegeven dat we geen management hebben. En uiteindelijk hebben we die nodig om openingen te vinden om ergens op te treden. Dat brengt ons bij het probleem dat onze fans wellicht ook denken dat we niet actief zijn. Ten aanzien van de muziekprofessionals:  er bestaan wel contacten, maar die lijken nog te wachten tot “Wayhome” als cd of lp is uitgekomen. Daarnaast ben ik ook niet makkelijk, want ik wil geen compromis doen ten opzichte van onze live-uitvoeringen. Het moet niet een plek zijn waar wat mensen naar onze muziek luisteren, maar daar ook echt waarde aan hechten een goede beleving te ondergaan. Dat is bijvoorbeeld de reden dat wij ervoor kiezen dat de bezoekers van onze concerten moeten zitten en niet staan. En heel belangrijk: ik wil geen concessies doen aan het geluid, het moet bijna een filmische ervaring opleveren. Speakers door de hele zaal verdeeld, een perfect geluid. Optreden, een paar honderd kilometer rijden en weer spelen in een bar of zaal die half vol zit, daar doe ik het niet voor. Ik hoef er niets aan te verdienen, quitte draaien op het gebied van kosten vind ik ok, maar ik wil dat de muziek ook tot zijn recht komt. Als we daardoor langer moeten wachten, accepteer ik dat. En daarbij; we hebben ook nog nooit buiten Finland een aanbieding gekregen van concertzalen, dus dat is ook bepalend voor doelstellingen.

Dus, als een van de lezers van Progwereld dus een managementvoorstel kan doen, of dat een eigenaar van een geschikt podium zich aangesproken voelt, laat het dan weten😉

En, je hebt niet de minste gitarist voor je liveshows gestrikt, Mitja Harvilahti van de band Moonsorrow!

Klopt! Daar ben ik ook heel blij mee! Allemaal mooie dingen om mee te maken de komende tijd.

Heb je een idee waar je meeste fans vandaan komen?

Poeh, het groeide echt van album tot album. Ik weet dat er veel fans zijn in de VS, maar ook in centraal Europa (Duitsland, Frankrijk, Nederland) maar ook in Oekraïne en Rusland. Zo kwam ik er via mijn zus achter dat mijn solowerk op een Russisch streamingplatform heel populair is, nog veel meer dan Kauan op Spotify bijvoorbeeld. Bijna vijf keer zoveel zelfs. Wie er achter dat platform zit weet ik niet en ik zie er ook geen cent van, maar ik stond er versteld van toen ik het hoorde en zag. Dus de markt is breed, China bijvoorbeeld ook, maar Japan gek genoeg dan weer niet. En ik krijg veel reacties uit de Arabische wereld momenteel.
Een paar maanden geleden gebeurde er overigens ook iets bijzonders in het contact tussen de muzikant en ‘fan’. In die periode gebeurde er iets speciaal: een dame schreef mij een mail waardoor ik zo geraakt werd, dat was heel moeilijk te beschrijven. Als artiest die niet financieel hoeft te leven van zijn muziek, zoals ik, moet er altijd een motivatie zijn weer muziek te gaan maken. Maar deze dame wist mijn muziek in haar brieven zo abstract te omschrijven, dat was gewoon bizar. Ze wist bijna bij elk stuk te omschrijven wat ik toen dacht, en wat ik voelde tijdens het schrijven van mijn muziek, ook in het verleden. Natuurlijk krijg je veel berichten van fans met de boodschap dat de muziek veel voor hen betekent en voor hen doet. Verlies, vreugde, en natuurlijk ben je je daarvan bewust en dat vind ik ook fantastisch. Daarvoor doe ik het en ik koester die communicatie ook! Maar het voelde in dit geval als soulmate, het vinden van een zuster. Het steeg boven ons uit. En juist die ervaring drijft mij weer nieuwe muziek te maken!

Inmiddels zit je nu al een aantal jaren bij het Canadese Artoffact, ben je blij met het label?

Ja, absoluut. Speciaal voor de samenwerking met Jacek Kozlowski, de drijvende kracht achter het label. Maar voor mij is het soms wel wat moeilijk, want ik heb (wellicht een achterhaalde) mening dat een label voor je zorgt als muzikant. Een partner die veel regelt maar ook veel mogelijk maakt. Dat is Artoffact natuurlijk niet. Ze zorgen voor het drukken van de cd’s en lp’s, de distributie en promotie en daar blijft het ook bij. En dat was wel even wennen. Weet je, heel veel artiesten releasen tegenwoordig ook alleen digitaal hun muziek. Dat bespaart weer studiokosten en andere kosten die gemaakt moeten worden voor een perfect geluid. Voor mij is het gewoon fijn dat ik een bedrag, een budget heb, dat ik kan besteden aan het huren van een goede studio en goed materiaal. Misschien financieel niet de meest slimme benadering, maar ik ben er tevreden mee. Zo ben ik ook heel blij met de releases van de livealbums, omdat die opgenomen zijn met het beste audiomateriaal, waardoor het nu ook hele mooie releases zijn geworden.

In de afgelopen maanden heb je al twee singles uitgebracht, en binnenkort release je er nog eentje voor het album officieel uitkomt?

Inderdaad, zes september komt de derde song online te staan en dan op 7 november komt het album officieel uit. Op 14 november gaan we dan genieten van een liveshow in het Espoo Cultureel Centrum hier in Finland. Ik kijk er naar uit, want naast het feit dat we een fantastische show willen neerzetten, zijn we er met de livecrew ook echt aan toe om het voor een groot publiek te spelen. Het mooie van die show is dat het publiek zittend van de muziek kan genieten, inclusief sfeervolle, Mökki-achtige belichting op een muur geprojecteerd. Daar zal Mircea Purdea voor zorgen. Er zijn nog enkele plekken, dus de Nederlandse fan is van harte welkom!