De Italiaanse band Terra, ontstaan in Rome, bestaat feitelijk al bijna twintig jaar. Er is in 2018 gekozen voor de naam Terra, nadat ze jarenlang onder de naam 7 Times Suicide door het leven gingen. Er zijn twee albums geproduceerd onder de naam Terra en die zijn in een bijzondere vorm op de markt gezet. Op het gebied van naamsbekendheid is er voor de band nog wel wat werk aan de winkel, deels omdat het alles in eigen beheer houdt. We bevragen bassist Stefano Alfonsi over de bijzondere keuzes die de band maakt.

Stefano, in mijn recensie breng ik naar voren dat jullie in mijn optiek geen al te goede marketingmachine hebben. Jullie maken fantastische muziek die door een breed publiek aantrekkelijk gevonden kan worden, maar er zijn amper recensies van jullie debuut te vinden op het internet. Hoe kan dat?  
Nou, dat is dus een van de uitdagingen van het volledig onafhankelijk zijn van labels of persagentschappen. Omdat we niet kunnen beschikken over een marketingbureau dat de promotie voor ons regelt, komen al onze recensies rechtstreeks voort uit onze eigen inspanningen. Via sociale media, tournees en festivals. Daardoor staan ​​er op onze website veel meer recensies van onze liveshows dan van het album zelf. Dat gezegd hebbende, werken we actief aan het verbeteren van dat aspect van ons project.

Als vervolg op die vraag, komt het ook omdat jullie muziek net tussen prog en metal invalt? Zo zijn jullie bijvoorbeeld niet te vinden op www.progarchives, maar ook niet op www.metal-archives. In mijn optiek betekent dit dat er nog veel werk aan de winkel is qua bekendheid.
Eerlijk gezegd denken we nooit echt in genres. We zijn het TERRA-project gestart met de belofte de beste muziek te maken die we konden, zonder grenzen of beperkingen. Natuurlijk zijn we erg blij met de waardering die we krijgen van de prog- en metalcommunity, maar we proberen altijd open te staan ​​voor nieuwe ideeën en streven ernaar om luisteraars van alle soorten te bereiken.

Kun je ons iets vertellen over de oorsprong van de band?
TERRA heeft eigenlijk een behoorlijk lange geschiedenis. We begonnen in 2006 samen te werken als een ander project, genaamd 7 Times Suicide, waardoor we de kans kregen om het podium te delen met geweldige bands zoals Funeral for a Friend, Boysetsfire en Poison the Well. Na een aantal jaren besloten we dat we iets anders wilden proberen, en zo ontstond het TERRA-project, dat officieel van start ging op 1 maart 2018. Sindsdien hebben we ons eerste album uitgebracht, hebben we getoerd met Soen en opgetreden op verschillende festivals, waaronder ProgPowerEurope, 2Days Prog en andere grote festivals.

Nu je dat toch aanhaalt: een hoogtepunt in de carrière van de band is ongetwijfeld die tournee met Soen door heel Europa? Muzikaal gezien begrijp ik de overeenkomsten met de Zweedse band, maar logistiek gezien niet helemaal. Hoe komt zo’n samenwerking tot stand?
Het begon allemaal in 2022 toen we Francesco Grieco ontmoetten, destijds de tourmanager van Soen. Hij vond onze muziek erg goed en stelde ons voor aan de band als voorprogramma. Ze stemden meteen in, en vanaf dat moment zijn we gaan samenwerken en zijn we vrienden geworden. We toerden in 2023 met ze en produceerden ook vijf videoclips voor Soen: Monarch, Violence, Memorial, Deceiver en Illusion.

Jullie cd’s worden op een unieke manier verpakt, tussen twee houten planken die magnetisch bij elkaar worden gehouden. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Waarom deze keuze?
Onze cd’s worden, net als al het andere dat we doen, met onze eigen handen gemaakt. We hebben voor deze aanpak gekozen omdat we iets wilden dat visueel zou opvallen en de esthetiek van TERRA echt zou weerspiegelen. We vonden het ook geweldig dat elke fan een uniek exemplaar kon bezitten, iets anders dan alle andere vormen.

Maakt dat de cd-distributie gelijk niet heel complex voor jullie?
Ach, niet echt. Omdat de cd qua formaat bijna hetzelfde is als een gewone cd, hebben we geen specifieke problemen gehad.

Ik heb al eerder een grapje gemaakt over de marketingmachine, maar hoe weinig recensies er ook zijn, jullie zijn erg zichtbaar op YouTube, met veel video’s. Dat is dan weer heel bijzonder…
Ja, dat komt vooral omdat we voor ons eerste album voor bijna elk nummer een videoclip hebben uitgebracht. Natuurlijk hebben we kunnen profiteren van onze jarenlange ervaring in de filmindustrie via Videns Studio’s, waardoor we zowel de middelen als de knowhow hebben om dit soort content volledig zelf te produceren. Het is veel werk, maar het is het zeker waard.

Wat is precies jullie connectie met Videns Studio’s dan?
Een paar jaar geleden zijn Daniele, Paolo en Lorenzo een studio begonnen waar visuele artiesten bij elkaar komen en samenwerken op het gebied van film en muziek. Na een paar jaar haakte ik zelf ook aan en inmiddels zijn we gegroeid tot een organisatie van ruim twintig visuele artiesten, afkomstig uit heel Europa. Door die connectie is alles voorhanden om video’s en animaties te creëren.

Naar mijn mening is de cd een unieke reis door verschillende muziekstijlen. Zoals gezegd balanceert hij tussen prog, metal, ambient en tribal. Toch vind ik de keuze voor Mantra erg ongebruikelijk. Het duikt een beetje de filmmuziek in, hoewel de herhaling wel heel lang blijft hangen.
We zijn blij dat je dat zegt, want het samenvoegen van verschillende muziekstijlen tot iets dat we echt ons eigen kunnen noemen, is een van de belangrijkste doelen van het TERRA-project. Het idee voor Mantra ontstond aanvankelijk vanuit de behoefte om een ​​intro te maken voor onze liveshows, maar al snel groeide het uit tot iets meer. We zijn altijd al gefascineerd geweest door de diepe, beschouwende aard van muziek uit het Midden-Oosten en andere oosterse muziek, dus besloten we iets op ons album op te nemen dat geïnspireerd was door die sound, maar dan in onze eigen taal.

Save Our Ship is ongetwijfeld metaforisch bedoeld; het symboliseert de moeilijke tijden voor de band. Kan je iets over die ‘stormen’ vertellen?
Zoals eerder gezegd, volledig onafhankelijk zijn is niet altijd makkelijk. We zullen niet ontkennen dat we, vanwege de vele uitdagingen, soms twijfelden aan de duurzaamheid van het project. Maar we hebben altijd de kracht gevonden om die moeilijkheden te overwinnen, en dat zullen we blijven doen. TERRA is sterk, dat blijkt na al die jaren ook.

Wat zijn jullie muzikale invloeden eigenlijk?
Hoe gek het ook klinkt, het antwoord is allerlei soorten muziek en bands. Natuurlijk hebben we een metal/hardcore achtergrond en worden we sterk beïnvloed door moderne metalcore en prog, evenals door muziek uit het Midden-Oosten en filmmuziek. Maar we zijn ook constant op zoek naar nieuwe elementen om ons muzikale vocabulaire uit te breiden. Daarin willen we onszelf ook niet beperken.

De liefde voor inheemse instrumenten en percussie maakt jullie muziek ook bijzonder, en in mijn ogen fantastisch. Waar komt die liefde voor uitgebreide percussie vandaan?
Het begon allemaal toen we de originele soundtrack van de film 300 hoorden. Het ongelooflijke werk dat Tyler Bates leverde door zware gitaren te combineren met etnische percussie en melodieën uit het Midden-Oosten fascineerde ons zo dat we besloten iets soortgelijks in onze eigen muziek te proberen. Natuurlijk hielp het feit dat we allemaal percussie-instrumenten bespelen, en dat Paolo ook veel etnische instrumenten bespeelt, ons enorm.

Die liefde voor die instrumenten leidde ongetwijfeld ook tot de productie van een akoestische versie van de cd “Errat”?
Ja, eigenlijk vanzelfsprekend. Het akoestische album was enerzijds een interessant artistiek experiment en anderzijds een manier om de etnische kant van het project beter te laten zien.

Ik hou van de rauwe randjes op die cd; ik heb het bijvoorbeeld over de rauwheid van Daniele’s zang. Was dat een bewuste keuze?
Ja, absoluut. We beschouwen Daniele’s stem als een van onze meest kenmerkende eigenschappen – die is diep en agressief tegelijk. Zijn gearticuleerde zangstijl is zeer herkenbaar en speelt een centrale rol in ons geluid. En voor de meer “extreme” momenten kunnen we altijd rekenen op Lorenzo’s geschreeuw.

Bespelen jullie alle instrumenten op dat album zelf, of hebben jullie gastmuzikanten voor de cd ingeschakeld?
We hebben alles zelf ingespeeld, behalve de nummers die wat inheemse instrumenten bevatten. Alle instrumenten worden door ons vieren bespeeld, met name door Paolo, die ook alle etnische strijk- en blaasinstrumenten bespeelt. Over de nummers gesproken: Simone Horus speelt de darbuka (trommel dembe-achtig instrument) en ney (soort van fluit) in Rise, Laurence Cocchiara van Bosco speelt viool in Walking on Sand en Lorenzo Nencini van Bosco speelt berimbau (soort snaarinstrument) in Save Our Ship en vibrofoon in Walking on Sand.

Als ik naar “Errat” luister, zie ik veel overeenkomsten met een band als Orphaned Land?
Eerlijk gezegd kenden we de band nog niet, maar na het lezen van de vraag werden we nieuwsgierig, gingen we op Spotify kijken en ja, we horen zeker een gelijkenis. Dank je wel voor de tip!

Werken jullie al aan een nieuwe cd?
Ja, we werken er momenteel aan. We hopen de eerste single voor de zomer van 2026 uit te brengen en het volledige album tegen het einde van datzelfde jaar.