Dick heeft het ‘locked-in’-syndroom, wat betekent dat hij 24 uur per dag verzorging nodig heeft en met zijn verzorgers alleen kan communiceren door met zijn ogen letters aan te wijzen. Voordat hem dit overkwam, was Dick muzikant, onder andere in progband Ligeia Li, waarvoor hij ook stukken componeerde. Na zijn infarct in 1991 viel die passie weg.

Dick bleef wel schrijven: recensies voor Progwereld en boeken: “Mijn Ogen Zeggen Alles” (2000) en “Je Zal M’n Ouders Maar Zijn” (2019). Verdere creativiteit bleef beperkt, tot de komst van kunstmatige intelligentie. AI leidde tot volgens Dick tot ‘een vulkaanuitbarsting van creativiteit’.  

Dat werkt op verschillende manieren. Zo kan AI van de teksten uit de boeken van Dick poëtische vertalingen in het Engels maken, die nog steeds weergeven wat Dick wil zeggen. Daarnaast zijn er inmiddels apps als Suno, die helpen bij het produceren van de muziek.

Het resultaat is “Locked-In”, een album dat progressieve rock mengt met andere stijlen als folk en klassieke muziek. Suno zorgde voor het instrumentarium en de zanger en zangeres, Dick bepaalde met zijn input de rest, zoals de inspiratiebronnen en de samenhang.

“Locked-In” is inmiddels te beluisteren op alle denkbare platforms, zoals Spotify.