Andrew WildBoek

Ik moet eerlijk toegeven dat de Jaren tachtig niet mijn favoriete periode was als het gaat om progressieve rockmuziek. Ik weet niet hoe dat komt: als het op popmuziek aankomt was ik juist weer wel een fan van dit decennium. De Spandau Ballet’s, Duran Duran’s, Simple Minds, Level 42’s en collega’s, ik kon/kan er geen genoeg van krijgen. Maar de IQ’s, de Pendragons, de Pallas’en van deze wereld, ik heb er destijds maar zijdelings nota van genomen. Met uitzondering van Marillion. Maar deze jaren gingen in prog opzicht relatief snel aan mij voorbij. Waarschijnlijk omdat het vaderschap, mijn zakelijke carrière (…) en andere zaken mij volledig absorbeerden. Mogelijk ook omdat het nou niet direct de hoogtijperiode uit de prog was voor de Grote Bands uit de jaren ‘70. Natuurlijk heb ik die omissie later ruimschoots goed gemaakt.

Des te mooier is het dat ik nu met terugwerkende kracht ook de verhalen erachter nog tot me kan nemen. Met dank aan Andrew Wild, gerenommeerd schrijver van menig muziek-gerelateerd werkje over bijvoorbeeld de Beatles, Pink Floyd, Phil Collins en Eric Clapton. Dit is alweer het tweede deel in de serie neo-prog historie. Na het aanstekelijke eerste deel, A Mirror Of Dreams – The Progressive Rock Revival 1981-1983, heeft hij recent A Playground of Broken Hearts uitgebracht. Voor de echte fan is de titel een no-brainer: ontleend aan Marillion’s “Script for a Jester’s Tear”. De ondertitel geeft het al aan: The Progressive Rock Revival 1984 to 1989 gaat over de opkomst van de neo-prog, voor een hele generatie de eerste ontmoeting met het voor velen favoriete genre.

En dat doet Wild met verve, vaart en humor. Hij neemt ons mee op een reis langs de oprichting en ontwikkeling van de verschillende leidende bands in die tijd. Hij doet dat aan de hand van een veelvoud van interviews die hij in de afgelopen jaren heeft gevoerd met diverse hoofdrolspelers. (onder andere Fish) Daarnaast zijn er interessante inkijkjes van de zijkant, van managers, fans, journalisten en vele anderen. Dat levert soms uiterst vermakelijk leesvoer op. Hij volgt als het ware in chronologische volgorde de geboorte en het tot wasdom komen van de neo-prog, zoals die stroming later bekend zou worden.

Wat het ook wel weer lastig maakt is dat die verhalen allemaal parallel lopen, dus naast elkaar. Waardoor na een verhaal over Marillion, de story van IQ en Pendragon tegelijkertijd wordt verteld. En weer afgekapt. Op een later tijdstip wordt de verhaallijn dan weer opgepakt en voortgezet. Enigszins verwarrend dus. Je kunt je niet veroorloven om even weg te zappen, dan mis je vervolgens direct de verhaallijn. Bij de les blijven is het devies. Maar los van dit hindernisje is het toch vooral genieten van de pogingen van het legertje nieuwbakken progmuzikanten om rijk, beroemd en gerespecteerd te worden. Dat lukt niet altijd, zeker niet in die volgorde.

Het boek is geredigeerd door Greg Spawton (Big Big Train) en kent een voorwoord van Jerry Ewing, hoofdredacteur van PROG magazine. Het bevat meer dan 300 foto’s en illustraties, waarvan vele nog niet eerder zijn gepubliceerd of zeer zeldzaam zijn.

Interessante lectuur voor zowel spijtoptanten (ondergetekende) als degene waarvoor deze periode de kennismaking met het genre betekende. En voor iedereen die geïnteresseerd is in progressieve rockmuziek en haar ontstaansgeschiedenis.