AngelloreAlbum

Angellore is een Franse band die ik ontdekte via Spotify. Ondanks dat de streamingsmaatschappij qua royalties niet goed is voor de muzikanten, ben ik er persoonlijk vaak erg gelukkig mee. Waarom? Als je de site toelaat jouw profiel nieuwe bands te presenteren, kom je soms parels tegen waar je wellicht anders nooit mee in aanraking was gekomen. Koop je vervolgens de cd of lp via de band zelf, dan bereikt het alsnog zijn doel. Mooi dus voor de band: een ongedwongen en gratis recensie uit Nederland.

Angellore is afkomstig uit Avignon en actief binnen het genre van atmosferische metal, gothic doom en death/doom. De band werd in 2007 opgericht door Rosarius en Walran, die elkaar via internet leerden kennen vanwege hun gezamenlijke liefde voor doommetal. In de eerste periode maakten ze een demo en twee ep’s. Later kwam drummer Ronnie erbij en groeide het project uit tot een volwaardige band.

Hun muziek staat bekend om een combinatie van zware, trage riffs gemixt met een melancholische, romantische sfeer. Ze gebruiken daarbij zowel cleane vocals als extreme/growlvocalen. Ook zijn er invloeden van folk en klassieke instrumentatie te vinden, waaronder de cello en een hobo. Tekstueel gaat het (vanzelfsprekend) veel over verlies, liefde, dood, verdriet, natuur en schoonheid. Met nog geen handvol albums in twintig jaar bewijst de band gedreven te worden door liefde voor muziek, en minder door de opbrengsten. De band treedt dan ook spaarzaam op; het is meer een studioband.

Er staan vijf lange nummers op de cd, variërend van acht tot aan dertien minuten. Elke song is raak. Bijzonder is ook de variatie binnen de songs, die van gevoelig tot weerbarstig gaan, maar alles wordt met schoonheid en respect voor de productie gebracht. Vooral de opbouw is bewonderingswaardig. Is het metal: ja. Heeft het overeenkomsten met postrock: ja. Zijn er veel akoestische passages te vinden: ja.

Forsaken Fairytale begint namelijk akoestisch en bijna lieflijk. Het intro wordt ingezet door een dwarsfluit, gevolgd door een akoestische gitaar, wat later ondersteund door een postrock gitaargeluid. De drums wisselen veel qua tempo, of vallen minutenlang stil, om vervolgens op indrukwekkende wijze terug te komen. Ook te vinden: een grootse pianoserenade en een authentiek kerkorgel. Plechtig, stijlvol, maar toch halverwege de track weer snoeihard, met meedogenloze grunts van Walran. De band sluit weer melancholisch af met een cello en kerkorgel. Indrukwekkend.

Opener Falling Birds laat gelijk weten wat je van deze band mag verwachten. Doommetal, een rustig en slepend ritme, melancholie, overlopend in een opbouwend middenstuk waarin grunts en piano het heft in handen nemen. Binnen de klassieke muziek is een nocturne een muziekstuk dat de nacht weergeeft, en dat vind je ook terug in deze track. Zangeres Lucia wiegt je met haar engelengeluid in slaap, zanger Walran grunt je in een nachtmerrie tegemoet. Veel piano, veel dwarsfluit en klarinet, een terechte knipoog naar de klassieke nocturne.

Black Sun River is dan bijna weer een vrolijk alternatief. Een vlot ritme met een aanstekelijke melodie en refrein. Hoe vaker je het luistert, hoe meer deze rock je systeem binnenkruipt. Opnieuw zorgt Lucia hier voor een optimistische en hemelse toon, inclusief een wervelende piano. De cleane zang van Walran doet wat denken aan Sisters of Mercy. Toch vind je ook hier weer screams en grunts, waardoor de band het stempel van black metal mag blijven handhaven.

Absoluut hoogtepunt is Martyrium. Met wellicht één van de meest impactvolle gitaarsolo’s van de laatste jaren. Hier komt vooral bovendrijven dat de band verschillende muziekstromingen en stemmingen tot uiting kan brengen. Een hemels koor dat je vanuit een gothische hal toezingt, een vlotte gitaarmelodie, dwarsfluit, blastbeats, verstilling en donkere zang. Vlak voor de tweede helft schakelt de band over naar heerlijke melancholie. Lucia zingt je warm en hartverwarmend toe, ondersteund door de genoemde gitaarsolo. Twaalf minuten hemelse pracht.

Naast de liefde voor progrock heb ik de afgelopen jaren het genre atmosferische en melodieuze metal ontdekt; de wakkere lezer had dit vast al ontdekt. Via die luisterkanalen op Spotify kwam dit voorstel dan ook op mijn pad, en vanaf de eerste tonen van dit album was ik verkocht. “Nocturnes” is een cd die mij niet heeft losgelaten de afgelopen maanden, en ik denk dat het ook nooit zal gebeuren. Met stip in mijn top dertig van beste cd’s ooit.