Arcadea Album

Zelden zo’n divers zootje aantekeningen bij elkaar getikt als in voorbereiding op deze recensie. Ik plemp ze maar eens ongefilterd neer om te illustreren hoe heerlijk geschift Arcadea’s “The Exodus Of Gravity” door de muzikale decennia zwerft: ik hoor de drukke toetsen van vroege Genesis, elektronische Kraftwerk-introotjes, New Wave-toetsen uit de jaren 80, Muse-melodieën, en zeker ook Mastodon.

Eerst maar even die laatste referentie: Brann Dailor is bekend als drummer van Mastodon, en dat is duidelijk (en luid!) te horen. Pas nu ik hem hier hoor trommelen, realiseer ik me hoe groot het stempel is dat hij op het bandgeluid bij beide acts drukt. Dat wordt versterkt door zijn zang (ook bij Mastodon steeds vaker te horen) en de hysterische cover door grafisch artiest Skinner, die ook Mastodons “Once More ‘Round The Sun” voor zijn rekening nam. En dan is ook nog Mastodons live-toetsenist João Nogueira sinds het debuutalbum uit 2017 tot Arcadea bandlid.

De link tussen Arcadea en Mastodon valt dus moeilijk te negeren, terwijl de muzikale richting van beide acts toch substantieel verschilt. Arcadea maakt een soort van psychedelische spacerock waarbij de toetsen van zowel Atoms als Nogueira een prominente rol spelen. De mannen hebben op “The Exodus Of Gravity” op dat vlak alles uit de kast getrokken. Op Starry Messenger duikt er zelfs een levensechte theremin op. Maar ondanks de alom aanwezige synthesizers is het album verbazingwekkend ‘heavy’, zelfs zodanig dat ik me pas vrij laat realiseerde dat de gitaar een heel bescheiden rol speelt. Wikipedia classificeert Arcadea als ‘progressive synthmetal’, en daar valt best wat voor te zeggen.

De songs op “The Exodus Of Gravity” zijn net zo compact als op het debuut. Twaalf tracks in minder dan vijftig minuten, waar hoor je dat nou in ons geliefde genre? De heren hebben bewust de nadruk op ritme en groove gelegd, waardoor de tracks bij tijd en wijle bijna dansbaar zijn. Dat klinkt misschien als verkapte elektronische clubmuziek, maar de organische drums van Dailor injecteren daarvoor toch te veel gevoel. Het contrast tussen het warme drumgeluid en de soms kille elektronische klanken werkt onverwacht goed. U snapt het inmiddels: het geluid van Arcadea is niet eenvoudig te vangen in een enkele alinea.

De bandleden gebruikten in de promotie voor deze plaat herhaaldelijk het woord ‘fun’, en dat is niet onterecht. De meeste tracks rammen lekker door met aanstekelijke melodieën waarin weinig plek voor chagrijn is. De bizarre video voor Fuzzy Planet illustreert dat met een kneuterig kotsfestijn op een sciencefiction ‘prom night’ vol buitenaards dansplezier, waar muziek (en psychedelica) uiteindelijk verbroederen. Tja, ik heb het ook niet verzonnen. Het sluit in elk geval naadloos aan bij het futuristische albumconcept over een wereld zonder zwaartekracht, waar empathie en liefde voortkomen uit machines.

Maar ook aan gezelligheid zit blijkbaar een grens, want ik merk dat ik op den duur nogal hyper word van het synthesizergebeuk. Gelukkig wordt het tempo in groovemonstertjes als Lake Of Rust en Galactic Lighthouse omlaag geschroefd. De dynamiek zit hem op “The Exodus Of Gravity” vooral in de verschillen tussen de nummers, terwijl er wat mij betreft ook ruimte bestond om meer diepte en variatie aan te brengen binnen de individuele tracks. Maar goed: dat zou de dansbaarheid natuurlijk niet verhogen. Ik denk dat progliefhebbers het idee van ‘fun’ in muziek simpelweg onvoldoende bevatten.

In een vaak toch conservatief genre creëert Arcadea een interessant geluid dat hopelijk de oren vindt die het verdient. Voor een (prog)metalpubliek ontbreken in eerste instantie de kenmerkende gitaarriffs, terwijl de sound wellicht net te stevig is voor fans van traditionele prog. Laat ik er in lijn met het positieve geluid op “The Exodus Of Gravity” maar op vertrouwen dat aanhangers van beide genres zonder zwaartekracht de goede kant op zweven en elkaar ontmoeten op de verzoenende klanken van Arcadea.
CD:
LP: