Archive Album

Het uit het Verenigd Koninkrijk afkomstige Archive ziet zichzelf meer als een collectief dan als een band. Constante factor vanaf dag één zijn Danny Griffiths en Darius Keeler. Hun eerste album “Londinium” kwam in 1996 uit en liet vooral trip-hop horen. Daarna evolueerde het collectief en werd de muziek een smeltkroes van elektronische muziek, ambient, pop, rock en progressieve rock. “Glass Minds” is het dertiende studioalbum en dat brengt het collectief zeker geen ongeluk.

Het vorige album “Call to Arms & Angels” werd in corona-tijd geschreven en was een gigantisch project. Het album bestaat uit drie schijfjes (zeventien tracks) en is een zeer breed en ambitieus geheel. Er zat alleen weinig focus en samenhang in, waardoor het als geheel tegenviel. “Glass Minds” lijkt wel de tegenhanger van dat album. Dit album bevat meer ruimte, voelt episch, en klinkt opvallend coherent. Daarbij is het een album dat niet alleen muzikaal indruk maakt, het is zonder twijfel ook het meest emotionele werk tot nu toe. De 77 minuten aan muziek voelen als één geheel. Met elke luisterbeurt geeft het nieuwe geheimen prijs en nestelt het zich steeds meer onder je huid. Dit is hun wereld, waar je je als luisteraar volledig aan dient over te geven. Dit album moet je ondergaan. Geef het al je aandacht en beluister hem op je beste koptelefoon, en je zal alles om je heen vergeten.

Het instrumentale Broken Bits opent groots de poorten naar een muzikale wereld waarin je wilt blijven ronddwalen. Het lijkt wel of Hans Zimmer, Tangerine Dream en Anna von Hausswolff als gastmuzikant zijn uitgenodigd. De bezwerende toetsen en een eenvoudig, maar zeer effectief drumritme nemen je op sleeptouw. Draai het zo hard als verantwoord.

Glass Minds wordt gezongen door Lisa Mottram. Haar meisjesachtige stem is ontwapenend en doordringend tegelijk. Haar zang is hier uitzonderlijk goed. Qua sfeer doet het nummer denken aan Dead Can Dance. Ook nu vormt een eenvoudig drumritme de basis. De kunst van het weglaten is hier tot kunst verheven. Alles is spaarzaam, maar heeft maximale impact. De blazers stuwen het nummer naar emotionele hoogten. Beluister en bekijk vooral ook hieronder de liveversie die in februari 2026 in Wenen werd opgenomen met het ORF Vienna Radio Symphony Orchestra. Kippenvel.

Patterns werd als eerste geschreven en vormde de blauwdruk voor het album. Hier verzorgt Dave Pen de vocalen, en hij stijgt boven zichzelf uit. Je hangt aan zijn lippen en elk woord overtuigt. Zijn emotionele uithalen raken diep. De synthesizers en bloedstollend mooie orkestraties vormen de basis van het nummer. Het warme geluid wordt verrijkt door golven Mellotron. De gitaar zit diep in de mix weggewerkt en zorgt voor een vol geluid. De ruim acht minuten dat het nummer duurt zijn in een oogwenk om.

De gitaren krijgen op Look At Us meer de ruimte. Het is een heerlijke meer straightforward rocksong met wederom een excellerende Lisa Mottram. Het uptempo nummer heeft een aanstekelijke basis die je bijna dwingt om letterlijk in beweging te komen.

Op So Far From Losing You horen we zowel Pollard Berrier als Lisa Mottram. Het is een emotioneel liefdeslied waarin de blazers, de trip-hopinvloeden en een excellerende Pollard Berrier de hoofdingrediënten vormen. Het meest dansbare nummer is het aanstekelijke Wake Up Strange. Het schuurt tegen synthpop aan en neemt je mee terug naar de eighties.

Het emotionele hoogtepunt is echt wel – samen met Patterns – City Walls. Het heeft een sterke tekst en een kwetsbare Pollard Berrier als vocalist. De orkestraties zijn hier fenomenaal, waardoor je helemaal het nummer wordt ingezogen. De wat vervreemdende videoclip die erbij hoort is ook zeker het bekijken waard.

We hebben nog niet alle genres gehad. Zoals wel vaker bij Archive is er ook een rapper te horen. Dat is dit keer Jimmy Collins, in Heads Are Gonna Roll. De sterk maatschappelijk kritische tekst brengt hij met verve. De synthesizers en een sterke beat zorgen voor een bezwerend geluid dat je in een soort trance weet te brengen. In afsluiter Where I Am krijgen we alle ingrediënten van dit Archive in al zijn kracht nog een keer te horen. Het opent rustig en bijna kwetsbaar, om uit te groeien tot een bombastisch geheel met een orkest in overdrive. Het laat je versuft achter. De tijd is voorbijgevlogen.

“Glass Minds” is zonder twijfel het beste album van Archive tot nu toe. Nog nooit klonken ze zo coherent en wisten ze zoveel verschillende emoties op te roepen. Over alles is goed nagedacht en in tegenstelling tot eerdere albums vliegen ze nergens uit de bocht of ervaar je het album als ‘te veel’. Het kan niet anders dan dat dit album gaat uitgroeien tot een klassieker.