Argos Album

Het Duitse Argos, actief sinds 2009, brengt als nieuw werk een conceptalbum uit. Dat is geïnspireerd op een project van Fruupp uit 1976, dat echter nooit het licht zag. Thomas Klarmann en Robert Gozon deden er hun plasje over, om het in Argos-stijl te kunnen gieten. Centraal staan gedichten van Robert Cochrane over dr. William Wilde, vader van de bekende Oscar. Aardig is dat voormalig Fruupp-lid Martin Foye lekker meedrumt. Cirkeltje rond.

Ontspannen gezongen met een luchtige uptempo beat trekt A Docter Strangely Strange ons het album “Dr. Wilde’s Twilight Adventure” en het avontuur in. Heerlijke toetsen- en gitaarpartijen en een likje viool zorgen ervoor dat het meteen een vrolijke boel wordt. In Under The Influence zet de band dit concept voort. De saxooon van Marek Arnold is hier de bonus. De zang doet wat aan The Beatles denken, al komt ook Golf Girl van Caravan in me op. Sea’s Lament kent een rustig pianothema met de inmiddels bekende zang.

Een lichte jazzinvloed was al hoorbaar; op Aural Surgery – instrumentaal, maar met gesproken tekst – doet Argos hier een schepje bovenop. De toetsenman van dienst kiest voor een vrije rol. Wat meer Van der Graaf Generator krijgen we te horen op The Ether Bends, met een niet onaardige, vast onbewuste, Peter Hammill-imitatie. Een sfeervol samengaan van viool en toetsen sluit dit nummer fraai af. Hoewel het een Duitse band is, klinkt de muziek erg Brits, ook door de zang met maar een klein accentje. We kunnen zeker ook het predicaat ‘Canterbury’ op dit klankpalet plakken.

De drie wat langere slotnummers borduren voort op het voorafgaande. Lekkere, pakkende ritmes die dat heldere, ontspannen zanggeluid ondersteunen. Een pakkend stuk toetsenwerk hier, een smeuïge gitaarsolo daar, viool en saxofoon die regelmatig blijven opduiken. Dat alles gegoten in fraaie composities, die meer herbergen dan het bij een globale beluistering lijkt: dat kenmerkt Argos.  De ontspannen groove in het ritme en het gitaarwerk doen me in de verte soms ook nog aan Steely Dan denken.

Zo hebben we wel een beeld, dacht ik zo. Als de laatste klanken van Moytura House, een prachtprogstuk, wegebben, merk ik dat ik vrolijker ben dan toen ik aan de reis van dokter De Wilde begon. Dat doen ze goed, die mannen van Argos, een geweldig avontuur.